Βέρα

 


Σε ένα μπαρ στο Παγκράτι, πάει τετραετία, φλέρταρα (με) τη Βέρα. Έπρεπε να σηκωθεί νωρίς το πρωί της Κυριακής, επειδή είχε κουκλοθέατρο. Θα έπαιζε μπροστά σε παιδάκια. Οι εκπρόσωποι αυτών των μορφών τέχνης μού προκαλούν ένα είδος δυσθυμίας. Το μυαλό διατυπώνει πάντα ένα συγκεκριμένο προβληματισμό. Ενέχει αυτή η ενασχόληση ένα ποσοστό επιτήδευσης; Ο άνθρωπος που καταπιάνεται με αυτήν βρίσκει πρόσφορο έδαφος ώστε να μπορεί να λογίζεται ως καλλιτέχνης; Να ακούει άλλους να το λένε για λογαριασμό του -ή να το διατυμπανίζει ο ίδιος; Έχει, από εκεί και ύστερα, πνευματικές αξιώσεις, θεωρώντας ότι κατακτά τις παρυφές της ανθρώπινης ευαισθησίας και της νοημοσύνης; Υιοθετεί ένα ύφος αφ’ υψηλού και κάθεται σε μια φανταστική έδρα, στην οποία μπορεί να κάνει κήρυγμα για γωνίες, σχήματα και ερμηνείες;

Η Βέρα μού απαντούσε σε όλα. Ήταν απίθανη. Τα χρώματά της διέλαθαν των γνώριμων χρωματισμών. Ένα αρκουδάκι της αγάπης, όχι αυτό καθαυτό, αλλά η ουσία της μεταδοτικότητάς του. Ήταν, επίσης, βασανισμένη και έμοιαζε ακάματη. Όπως συμβαίνει όταν είσαι αρκετά τυχερός ώστε κάποιος άνθρωπος τέτοιας βαρύτητας είναι ανοιχτός σε συζήτηση, αφήνεις το φλερτ στην άκρη, ως μια κατάσταση που υπάρχει αλλά δεν χρειάζεται να εμφανίζεται, και ξεκινάς να συζητάς για να μάθεις. Σε κάθε έξοδο περιφέρω ανοήτως τις απόψεις μου και προσμένω την αποδόμησή τους. Οποιαδήποτε ένσταση μπορούσα να εγείρω, η Βέρα την κατέρριπτε αυθύπαρκτα. Ως οντότητα. Λίγο πριν φύγει, με αγκάλιασε με ζεστασιά και το απαλό δέρμα της με γύρισε στην εμβρυακή κατάσταση, μέσα στη θέρμη της μητρικής λίμνης. Θα μπορούσα να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ εκεί, ένα άδειο και ευτυχισμένο πρωτόπλασμα. Προσπάθησα να την φιλήσω και το απέφυγε. Δεν γνωρίζω αν κάνει κουκλοθέατρο πια. Αν τα πρωινά της Κυριακής στερείται του ύπνου για να παραθέσει τα καθαρά μάτια και τα τεχνικολόρ χρώματα σε παιδάκια που, δεν το καταλαβαίνουν τώρα αλλά, θα γίνουν ο οδηγός αισιοδοξίας τους. Αυτό που γνωρίζω, είναι το καμάρι που φύτρωσε σε έναν οργανισμό ο οποίος επιπόλαια και άγαρμπα διατηρεί την άνοιξη με μαραμένα λουλούδια.

Ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που την είδα.

Βέρα Βέρα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 12:34 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.