SATURDAY NIGHT FEVER



 από τον Θεόδωρο Τσολούδη

Η πρώτη μου μεγάλη απόδραση για clubbing μετά από τον πολύμηνο εγκλεισμό.

Περνώντας με συστολή τον χώρο του face control, ένιωσα, μολονότι στην Παραλιακή, την ίδια ανακούφιση που είχαμε αισθανθεί εγώ και οι γονείς μου πριν από πολλά χρόνια επί σιδηρούν παραπετάσματος στα σύνορα Αυστρίας – Τσεχοσλοβακίας, όταν οι στρατιώτες της δεύτερης μας έκαναν θετικό νεύμα να διασχίσουμε τα σύνορα.

Μπαίνοντας στο άπλετο σκοτάδι του μεγάλου ορθογώνιου χώρου, συλλογίστηκα αυθορμήτως ότι, αντί του face control, ο έλεγχος θα έπρεπε να επικεντρώνεται στο body control, ώστε να περνούν μόνο οι αδύνατοι, καθώς κάθε περιττό κιλό δημιουργούσε ανυπέρβλητα προβλήματα.

‘’ Θα δυσκολευτείτε λίγο, γιατί είναι ακριβώς στην άλλη άκρη του μαγαζιού ‘’ μου εξήγησε η ευγενέστατη κυρία που μας οδηγούσε.

‘’ Έχουμε πρώτο τραπέζι πίστα ‘’ συμπλήρωσε ο φίλος μου που μας είχε προσκαλέσει.

Μετά από δεκάλεπτη περίπου προσπάθεια και με το σύνδρομο του ακρωτηριασμένου Φειδιππίδη, με μουδιασμένα τα πάνω και κάτω άκρα, είπαμε κάθιδροι το  << νενικήκαμεν >> και φτάσαμε στο τραπέζι.

Πράγματι, το τραπέζι ήταν πρώτο – και υπερυψωμένο – αλλά η πίστα, πού; Ίσως η προνομιακή θέση να προσδιοριζόταν μόνο από το γεγονός ότι ακριβώς από πάνω μας ήταν η εξέδρα με τους DJs.

Το τελετουργικό συνεχίστηκε με άψογο τρόπο, καθώς ήρθαν σε χρόνο μηδέν, μπουκάλια ουίσκι, ξηροί καρποί και άφθονα παγάκια, όλα σαν να επρόκειτο live stage εμφάνιση κάποιων καλλιτεχνών και αυτή η αναμονή δημιουργούσε ένα είδος δημιουργικής εγρήγορσης.

Και ξαφνικά, εκ του θαύματος, εισέβαλαν οι κλασικές λουλουδούδες που άδειαζαν τους δίσκους με τα γαρύφαλλα στα τραπέζια ( για να ράνεις ποιόν και γιατί; ).

Η μουσική έπαιζε στη διαπασών – αλλά με καλή ποιότητα ήχου – και υπογράμμιζε ακόμα περισσότερο το σασπένς αυτού που εν τέλει δεν φανερώνεται. Μια ντουζίνα κοπέλες ανέβηκαν σε τραπέζια και στην μπάρα του μπαρ για να χορέψουν, σαρωμένες από δέσμες προβολέων, και ο χώρος άρχισε να θυμίζει το Καλλιμάρμαρο στάδιο κατά την εκδήλωση μόδας του Christian Dior για τα 200 χρόνια της Ελληνικής επανάστασης.

Τα βαρβάτα ντεσιμπέλ τροφοδοτούσαν τις ψευδαισθήσεις μας και μετά τα επαναλαμβανόμενα lockdown διαρκείας και την πολύμηνη στέρηση της ελευθερίας μας, αυτή η πρώιμη αίσθηση της καλοκαιρινής διασκέδασης μας έκανε να φανταζόμαστε τα είδωλα των καλλιτεχνών που ακούγονταν από τα deck, πολλαπλασιασμένα κατά το μέγιστο στους υπερσύγχρονους ενισχυτές. Στο Σαββατόβραδο clubbing  τα πάντα συνωστίζονται στον χώρο του αόρατου και όλοι μαζί οι συνδαιτημόνες βιώνουμε την μεγάλη φαντασίωση του Studio 54.

Εκατοντάδες άνθρωποι εγκλωβισμένοι, χωρίς ικανότητα κίνησης, προσέγγισης και επικοινωνίας, εκστασιάζονται μπροστά στο φάντασμα της πρόσκαιρης χαράς και προσπαθούν να μετατρέψουν το ατομικό σε μαζικό. Απατηλό είδωλο ψυχαγωγίας, σαν τα είδωλα της επικοινωνίας και της πολιτικής που συνεχώς ανακαλύπτουν τα ηλεκτρονικά τους υποκατάστατα.

Και ως φόρος τιμής στην πρώτη μου μεγάλη έξοδο για διασκέδαση και μην έχοντας καλύτερη επιλογή, εκσφενδόνισα μερακλωμένος τα κόκκινα γαρύφαλλα στο τερατώδες ηχείο που βρισκόταν ακριβώς από πάνω μου.

SATURDAY NIGHT FEVER SATURDAY NIGHT FEVER Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:58 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.