Απεργίας εγκώμιον

 


από τον ΘΕΟΔΩΡΟ ΤΣΟΛΟΥΔΗ

Σημείωση: Αυτό το κείμενο σίγουρα δεν αποτελεί απειλή για την εργατική τάξη και την ιστορική αποστολή της. Απλά στην προσπάθειά μου να περιγράψω κάποια μελανά σημεία της ελληνικής πραγματικότητας ( λόγω και της επερχόμενης απεργίας της Πρωτομαγιάς ) αποφάσισα να δώσω έναν χιουμοριστικό τόνο σε αυτήν την μικρή ιστορική αναδρομή μου.

Μία μέρα που περπατούσα ράθυμα στο δρόμο, είδα ουρές αυτοκινήτων σ΄ ένα πρατήριο βενζίνης.

Τι συμβαίνει ; ρώτησα,

Απεργούν οι βενζινοπώλες, μου απάντησαν.

Απομακρύνθηκα μακαρίζοντας την καλή μου τύχη, γιατί, μισθοσυντήρητος πάντα, δεν είχα μπορέσει ποτέ μου να αποκτήσω αυτοκίνητο.

Και αυτά τα παιδιά γιατί είναι στην καφετέρια και όχι στο σχολείο; ξαναρώτησα.

Απεργούν οι καθηγητές, μου είπαν.

Έφτυσα στον κόρφο μου που εκείνο το προ τριακονταετίας συνοικέσιο δεν είχε καταλήξει πουθενά, και συνέχισα την περιπλάνησή μου.

Γυρίζοντας στο σπίτι, ένιωσα το καλοκαιρινό θερμόμετρο να με παραλύει, και θυμήθηκα το χαλασμένο air condition.

Προσπάθησα να τηλεφωνήσω στην αντιπροσωπεία για το ανταλλακτικό που περίμενα. Μάταιος κόπος. Απεργεί ο ΟΤΕ, διάβασα την άλλη μέρα στις εφημερίδες.

Την επομένη, με την βοήθεια ενός φίλου μου που με πήγε με το αυτοκίνητό του ( γιατί απεργούσαν τα λεωφορεία ), έφτασα στα γραφεία του εισαγωγέα.

Δεν θα εκτελωνιστεί πριν από τον Οκτώβριο μου είπαν, γιατί απεργούν οι τελωνιακοί.

Μα τότε θα χρειάζομαι μόνο πετρέλαιο για θέρμανση, τόλμησα να αντιτάξω.

Που θα το βρείτε, απάντησε ο υπάλληλος ειρωνικά. Έχουν εξαγγείλει απεργία για τότε τα βυτιοφόρα. Δεν το διαβάσατε;

Δυσκολευόμουν να τα καταλάβω όλα αυτά….

Πριν από χρόνια είχα διαβάσει σε ένα μυθιστόρημα του Zola την περιγραφή των εξαθλιωμένων εργατών που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια των μεγαλοβιομηχάνων, και αυτοί κάπνιζαν αμέριμνα τα πούρα τους.

Χαμογέλασα πικρά, γιατί, όχι μόνο δεν είχα δοκιμάσει ποτέ στην ζωή μου πούρο, αλλά και το τσιγάρο που το τράβαγε η ψυχή μου, το είχα κόψει πριν χρόνια, κυρίως γιατί δεν το άντεχε η τσέπη μου.

Για να ξεσκάσω από τις ζόρικες σκέψεις μου ( και τον καύσωνα), αποφάσισα να φύγω για λίγες μέρες στο χωριό μου. Άδικος κόπος, μια και από μέρες απεργούσαν τα ΚΤΕΛ.

Αποκαμωμένος, ξαναγύρισα σπίτι μου και άνοιξα την τηλεόραση. Το δελτίο ειδήσεων ανήγγελλε, ως πρώτη είδηση, τις απεργίες της επομένης.

Θα φύγω από αυτή τη χώρα άρχισα να μονολογώ, το αποφάσισα, εξομολογήθηκα στον εαυτό μου.

Έτσι το άλλο πρωί, νωρίς νωρίς, κατέβηκα να αποσύρω τις λίγες και πενιχρές οικονομίες μου από την τράπεζα. Είχα ξεχάσει όμως την απεργία της ΟΤΟΕ, και βρήκα βέβαια την τράπεζα κλειστή.

Καθώς ήμουν αποκαμωμένος, μόνος και απελπισμένος, είδα στον καθρέπτη του σπιτιού μου τον εαυτό μου σαν υποψήφιο ιδανικό αυτόχειρα.

Με τρεμάμενο χέρι συνέταξα το αποχαιρετιστήριο σημείωμά μου, κάποια δυσανάγνωστα ορνιθοσκαλίσματα, γραμμένα στο σκοτάδι γιατί απεργούσε συμπωματικά εκείνη την ημέρα και η ΔΕΗ.

‘’Νιώθω τη σχιζοφρένεια της έρημης χώρας και της άγονης εποχής. Σέβομαι τους δίκαιους αγώνες των εργαζομένων και το ιερό δικαίωμα της απεργίας, αλλά κάποτε πρέπει να διεκδικήσουμε εμείς οι υπόλοιποι το ιερό δικαίωμα και της δικής μας ζωής.

Στο φτωχό μου μυαλό βλέπω να συνωστίζονται δίκαιες ή καταχρηστικές απεργίες, λιτές ή αλλοπρόσαλλες πολιτικές, να συνωθούνται κυβερνήτες, συνδικαλιστές, να αναμετρούνται οι πάσης φύσεως εξουσίες….

Κουράστηκα….αναχωρώ’’

Έτοιμος και θαρραλέος, προχώρησα σταθερά στο ντουλαπάκι με τα φάρμακα. Όταν όμως διαπίστωσα πως τα δισκία δεν έφταναν για το απονενοημένο διάβημα, θυμήθηκα μετά λύπης μου ότι απεργούσαν από μέρες και οι φαρμακοποιοί…..

Απεργίας εγκώμιον Απεργίας εγκώμιον Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 1:35 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.