Η ιστορία μίας φωτογραφίας

 


Η ημερομηνία δεν είναι συμβατή, αλλά η σπουδαιότερη βραδιά στην ιστορία του properman ήταν η 9η Νοεμβρίου 2016. Τότε που έγιναν οι αμερικανικές εκλογές.

Συνέβη σε δημιουργικό επίπεδο, αλλά και εκείνο της αλληλεπίδρασης. Για την ιστοσελίδα,το ριζικό ήταν να καταλήξει σε προσωπικό μπλοκ. Το ριζικό, άλλωστε, είναι ό,τι υπάρχει στη ρίζα και η πραγματικότητα δεν επιτρέπει στα χόμπι να ανθούν. Σε αυτήν την πόλη, με όλα τα καλά που προκύπτουν από την ανομοιομορφία της, ο ελεύθερος χρόνος είναι απλώς μια διαδικασία απονεύρωσης, μια γερή επαναλαμβανόμενη ένεση που μουδιάζει το μέρος στο οποίο επιβάλλεται.

Εκείνη τη νύχτα η ιστοσελίδα έζησε την κορύφωσή της, με την ανάλαφρη και εύθυμη κάλυψη των πιο σημαντικών εκλογών των ΗΠΑ και του πιο διχαστικού γεγονότος από το θάνατο του Τέντι Ρούζβελτ, που έφερε τον Χάρι Τρούμαν στην εξουσία.

Καταρχάς, ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που συναθροιστήκαμε, μια λέξη που αυτούς τους καιρούς αποτελεί κάτι σαν ποινικό αδίκημα, έστω και πλημέλλημα, με στόχο να εργαστούμε για τη σελίδα. Κι αυτό δεν αποσκόπησε σε κάτι που θα ήταν παράταιρο της αφέλειας με την οποία αναγνωρίσαμε τη σημασία της στιγμής ως αφορμη για την εν λόγω συνάντηση. Στο τέλος, όταν πια το αποτέλεσμα είχε σταματήσει να ντρέπεται να ρίχνει σταγόνες στο αυλάκι και έπεφτε γάργαρο, σαν να κάγχαζε με ουρλιαχτό για το ανθρώπινο χάλι, η Εύα είχε ήδη κοιμηθεί. Και ένιωθα ένα από εκείνα τα συναισθήματα που δεν τα ξεχνάς, που δεν είναι ακριβώς σφίξιμο αλλά σαν να κρατιόνταν τα κορδόνια των εσώτερων από ένα ζευγάρι χέρια που απειλούσαν να τα κάνουν διπλό κόμπο.

Η Εβελίνα έλειπε στην Οξφόρδη ώστε να βάλει ένα καλό πολύτιμο λίθο, δίχως νοθείες στην κατασκευή του, στο επαγγελματικό status quo της. Σαν να την βλέπω να χαμογελάει πικρά, που τέσσερα χρόνια αργότερα αυτή η πετρούλα μοιάζει να έχει διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθησαν. Αλλά, βεβαίως, οι αποδείξεις μιας προσπάθειας δεν είναι ποτέ εμφανείς, δεν φανερώνονται κατά παραγγελία, απλώς εμφανίζονται όταν τα γεγονότα δεν μπορούν να το αποφεύγουν πια.

Αν και υπάρχει ένα είδος νοσταλγίας, δεν ξέρω καν αν μια τέτοια συνάντηση υπάγεται σε εκείνες που θεωρούνται μοναδικές για τη μνήμη. Θέλω να πω, αν υπάρχει κάποια σημασία σε ψυχαγωγικό επίπεδο, αφορά στον ίδιο τον ορισμό της συνάντησης, στο γεγονός των παρουσιών ως αυτούσια μορφή διασκέδασης και απόλαυσης. Ήταν Δευτέρα, ξημερώματα Τρίτης, και ο ίδιος ο συναγελασμός ήταν σαν να έβαζες λίγο μέλι στο γιαούρτι κατά τη διάρκεια αυστηρής διατροφής, επειδή δεν θα το άντεχες άλλο. Δεν θα εκπλαγόμουν, εν ολίγοις, αν μου έλεγε κάποιος ότι εκείνη τη στιγμή, που καμωνόμουν ότι ενδιαφερόμουν για τα αποτελέσματα του Γουισκόνσιν, σκεφτόμουν κάτι που συνέβη πιο παλιά και επίσης υπήρχε ως αξιομνημόνευτο.  

Ανοίγοντας το instagram πριν λίγο, η Μισέλ Ομπάμα είχε γράψει ένα μακροσκελές μήνυμα. Είναι 2:36 και δεν υπάρχει κάποια ένδειξη. Και τότε έπρεπε να περιμένουμε τα αποτελέσματα, ενημερωμένοι από διαφορετικά διάσημα δίκτυα, παιδιά της νέας εποχής.

Τώρα, δεν θα μπω καν στη διαδικασία. Οι συμπτώσεις είναι το σπυρί της μοιρολατρίας, αλλά ακριβώς δύο χρόνια μετά, την ίδια ημερομηνία, ένα πέμπτο μέλος θα έκανε την εμφάνισή του, χωρίς να αρθρώσει λέξη. Σαν την 51η πολιτεία των ΗΠΑ, που θα έφερνε έναν αναζωογονητικό αέρα και θα έδινε μια καλή μπουνιά, με ένα γέλιο ρευστό σαν να πέφτει μεσημέρι Ιουνίου από εξωτερική ντουζιέρα, στον κουτοπόνηρο συντηρητισμό που προκαλεί η μιζέρια της συνήθειας.

Η ιστορία μίας φωτογραφίας Η ιστορία μίας φωτογραφίας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:57 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.