Μάγδα

 


Δάκρυ περιττό δεν βγήκε. Όλα αυτά τα χρόνια. Η απόσταση έχει μεγαλώσει πια, αλλά ο πόνος την κάνει εμβρυακού επιπέδου. Δωρική, η Μάγδα Φύσσα δημιούργησε την πορεία από τη δολοφονία του γιου της στην καταδίκη της εγκληματικής οργάνωσης.

Ήταν η ίδια η συμπεριφορά της που μίλησε στο λαϊκό έρεισμα. Δεν εκμεταλλεύτηκε συγκυρίες ούτε πούλησε τζάμπα αυτό που το κοινό ‘τσιμπάει’. Η Μάγδα Φύσσα μάς έκανε να καταλάβουμε ότι η καταδίκη, όσο σημαντική απόφασή κι αν μελλοντικά αποδειχθεί, έχει λιγότερα οφέλη από την έγνοια κάθε οντότητας ξεχωριστά για την πραγματικότητα. Πρόκειται για δικαίωση συμπεριφοράς. Η πορεία προς τη δικαιοσύνη έχει πολλές παγίδες.

Η Μάγδα Φύσσα τις απέφυγε όλες. Από την πρώτη στιγμή, η λογική επιβλήθηκε στο ένστικτο. Είναι αφόρητο μόνο να ψηλαφήσεις αυτόν τον πόνο. Μια μήτρα συνδεδεμένη με την αιωνιότητα, μια λωρίδα-άρρητος αριθμός, που κόβεται δίχως προειδοποίηση. Στο ετσιθελικό, απάντησε όχι μόνο βάζοντας τις σωστές λέξεις στη σειρά, αλλά και διαλέγοντας το σωστό χρόνο. Αρκούσε το πρόσωπο, αν ήσουν έτοιμος να το παρατηρήσεις. Κι όταν ήρθε η ώρα, ενεργοποίησε τα αντανακλαστικά. Το θυμικό. Δεν στόλισε με μελό περικοκλάδες το δικό της καθημερινό μαρτύριο. Δεν καταχράστηκε το χρόνο των ανθρώπων από την καθημερινότητά τους. Δεν ευνοήθηκε από τη μαζική ροπή συμπόνιας προς το τραγικό πρόσωπο. Δεν διεκδίκησε τα πρωτόλεια μιας τραγωδίας που όμοιά της δεν έχει υπάρξει ξανά. Η Μάγδα Φύσσα ανακάτευε τα πράγματα στο νοητικό ράφι της, για να μη μεγεθύνει για τους άλλους μία στιγμή τόσο καθοριστική για την ίδια και τη ζωή της. Δεν χρησιμοποίησε τα Μέσα ως όχημα για να περνάει καθημερινά το μήνυμά της. Το άφησε, με την άδολη συμπεριφορά, να αιωρείται, να αχνοφαίνεται η σημασία του. Κι όταν ήρθε η στιγμή, το υπενθύμισε με τρόπο που δεν επιδεχόταν αμφισβήτησης. Είχε περάσει η ίδια σε αυτήν την κατάσταση αντίληψης, ότι για την ίδια ήταν ήσσονος σημασίας το αποτέλεσμα. Όχι, βέβαια, ότι με τα συναισθήματά της δεν θα αναζητούσε μια προσωπική δικαίωση, αλλά πως στην ούγια δεν γινόταν να διαχωρίσει τον εαυτό της από τον κόσμο που δυσανασχετεί και απειλείται από το μόρφωμα. Δεν γινόταν να τον διαχωρίσει και από εκείνους που, μετανιωμένοι, επέστρεψαν στην ατέρμονη αγκαλιά της, ζητώντας μια συγχώρεση για την αβελτηρία τους. Που έπρεπε να τιμωρηθούν από την ίδια τη ζωή, για να καταλάβουν ότι και τα δύο σκέλη στην πρόταση «δεν έχουμε Δημοκρατία, ας έχουμε δικτατορία», είναι τα λανθασμένα αποτελέσματα μίας εξίσωσης δεύτερου βαθμού.

Στον παρόντα χρόνο, αυτόν που πετάει όπως τα χωρίς κόστος λόγια, η καταδίκη ήταν πολύ πιο σημαντική για τη Μάγδα Φύσσα, παρά για οτιδήποτε άλλο. Η συμπεριφορά της καθ’ όλη τη διάρκεια του σωματικού, ψυχολογικού και πνευματικού βασανιστηρίου της συμβόλισε μια αναπάντεχη πνευματική ανάταση, κατέστη πρότυπο. Πάντα θα θυμάμαι εκείνο το κορίτσι που δεν άφησε παρουσιάστρια να της εκμαιεύσει μια κουβέντα που δεν ήθελε να πει, που απλώς θα έδινε μια δυνατή λεζάντα στον τηλεοπτικό δέκτη, λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Η Μάγδα Φύσσα είναι το συμπεριφορισιακό παράδειγμα για το πώς να μην επιζητάς τον οίκτο όταν συμβαίνουν άσχημα πράγματα. Είναι το σύμβολο της υπομονής και, έστω καθ’ υπερβολή, της Αντίστασης. Στο μελλοντικό χρόνο, αυτό για το οποίο δικαιώθηκε είναι η αθέλητη υπόδειξή της σε εμάς, για τον τρόπο με τον οποίο χρηστό θα ήταν να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα, για να γίνουμε καλύτεροι συνάνθρωποι. Μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε, δίχως να αρθρώσουμε λέξη, τη δική μας προσωπική εξομολόγηση. Πρωτίστως, η ανακούφιση αφορά σε εκείνην, έναν καθρέφτη μας που ελπίζουμε να δείχνει την αλήθεια.

Μάγδα Μάγδα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 1:02 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.