Χωρίς δευτερεύουσα



Με ακρίβεια ήξερα τι να γράψω στις 17:00. Τώρα, υποκινούμενος από μια ντροπιαστική ανάγκη, γεμίζω το word με λέξεις για να πω μια δυο κουβέντες για τον Χρίστο Χαραλαμπόπουλο. Κουβέντες που ενδεχομένως να με φέρουν προ των ευθυνών μου, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν θα είχαν τη δυνατότητα ή τη φιλοδοξία να περικλείουν το όλον.

Αλαφροΐσκιωτοι, χουλιγκάνοι, ετερόκλητοι, ναζομάζοι και δυστυχισμένοι το 50% των ημερών τους, οι δημοσιογράφοι διάλεξαν μια δουλειά την οποία ξεκίνησαν με τη διάθεση να δώσουν την ψυχή τους και πολύ γρήγορα την έκρυψαν στα σκέλια τους. Βρόμικα αυτοκίνητα, μισές βενζίνες, δείκτες ρολογιού, χέρι στο κεφάλι, γκάφες, ένας ντροπιαστικός κόσμος ανοίγεται ομπρός τους και εκείνοι διατίθενται να μπουν, να ταλαιπωρηθούν, να δώσουν ό,τι έχουν, ό,τι μπορούν και, ύστερα από λίγο, ό,τι μοιάζει αρκετό. Άλλοι από φιγούρα, άλλοι από όραμα, όλοι λαχανιασμένοι. Επιδειξιομανείς, νάρκισσοι και λαϊκιστές, φτωχομπινέδες και πιαρτζίδες, γελοία υποκείμενα και μίζεροι. Ειδικά στο αθλητικό, αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι δημιουργούν την αίσθηση μιας καμπανελλικής συνοικίας, που κατοικοεδρεύουν ξυπνητζίδες και φρικιά, αντάρτες ως την πρώτη απαίτηση υπακοής και πειθήνια όργανα. Η τέχνη συνεχίζει να παραμένει έξω από αυτό.

Τέχνη στη δημοσιογραφία είναι απλώς η ενσυναίσθηση. Και ενσυναίσθηση σημαίνει προσφορά, να δίνεις δίχως αντίτιμο εμφανές, να σου βγαίνει αβίαστα το μοίρασμα δίχως να χρησιμοποιείς το πεδίο σου για να δείξεις ότι κάτι ξέρεις. Αναμφίβολα, αυτό απαιτεί ορθοστασία, όχι οποιαδήποτε έδρα. Ζητούμενο είναι η μεταδοτικότητα χωρίς να γίνεσαι μισητός. Ζητούμενο είναι η ομορφιά δίχως ο άλλος να πρέπει να την δει. Η ενσυναίσθηση λείπει. Και από μια τυχαία μέρα του Σεπτέμβρη κι έπειτα, αναζητείται με το τηλεσκόπιο.

Η χώρα του Ποτέ του Χρίστου Χαραλαμπόπουλου είναι πλέον ακατοίκητη. Περιμένει αυτό που ο Γκαλεάνο αποκάλεσε ως ζητιάνους της ομορφιάς. Τους θεριστές, που νιώθουν τόσο σημαντικοί ώστε να μπορούν να μιλούν για αυτήν και τόσο ασήμαντοι ώστε να μη διεκδικούν κάποιο πνευματικό δικαίωμα από την περιγραφή τους. Εκείνους που δείχνουν το λανθασμένο με έναν τρόπο που το καθιστά αναμφισβήτητο, χωρίς οι ίδιοι να διεκδικούν το παπικό αλάθητο. Με μια φωνή που μοιάζει να βγαίνει από μέσα μας και ταυτοχρόνως να επιζητεί τη μοναξιά μια βραδινή ώρα, έστω κι αν αυτή μπορεί να προκύψει από ένα αριστοτεχνικό ρουμπάτο, μια ελευθεριότητα που μοιράζεται λίγο από εδώ και λίγο από εκεί δίχως να προκαλεί.

Μοιάζει με τη σύσταση ενός ολόκληρου μυστικού κόσμου που πάθη και σοφιστείες καταστρατηγούν άμα τη ενάρξει του δύσκολου ταξιδιού και τον καθιστούν μύθευμα, ένα μοιρολόι των χαμένων και ένα χάχανο των δήθεν προκαθημένων. Είναι τόσο δύσκολη η απλότητα, που τώρα επιστρέφει μέσα από τη δική του φωνή και τις λέξεις στη σωστή σειρά, την ώθηση για αναζήτηση, όχι απαραιτήτως για να μάθεις, αλλά για να μαγευτείς.

Ψάχνοντας την κατάσταση που θα φέρει το δυνατό βίωμα, την εμπειρία, ξεχνάμε ότι ένα ελαφρύ κούνημα στην αιώρα μπορεί να είναι η ισχυρότερη καλοκαιρινή ανάμνηση. Ο Χρίστος Χαραλαμπόπουλος πάντα το θυμόταν. Και για αυτό, όχι μόνο δεν πειράζει αλλά, είναι απαιτητό το τονισμένο ι στο όνομά του. Ας τον συνοδέψει το βασανισμένο πεντάγραμμο του Φραντς Λιστ στο νέο τόπο του. Εκεί που θα τους χαιρετά όλους, δίχως αφαίρεση. Μόνο με πυθαγόρειους φίλιους αριθμούς.  

Χωρίς δευτερεύουσα Χωρίς δευτερεύουσα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 9:25 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.