Σκάνδαλο Κοσκωτά

 


Εξ απαλών ονύχων, η σύνδεση με το σκάνδαλο είχε ονοματεπώνυμο: Γιώργος Κοσκωτάς. Ο πρόεδρος του Ολυμπιακού είχε μόλις μπει στη φυλακή επειδή είχε φανερωθεί η κομπίνα του με την Τράπεζα Κρήτης και εμείς στην παρέα, που παίζαμε ατελείωτες ώρες στο πάρκο και την παιδική χαρά και σκαρφαλώναμε για να αποφύγουμε τις εφόδους του φύλακα και το σκάσιμο της μπάλας, αφού είχαμε κάνει μπασκέτα το μονόζυγο, υπήρχε ένα παιδί με το επώνυμο Σκανδάλης. Η πλάκα είναι ότι επρόκειτο για το πιο ήσυχο, το πιο αγαθό, χαρακτηρισμός δοσμένος με το θετικότερο δυνατό τρόπο, παιδί. Εν πάση περιπτώσει, κάποιος του κόλλησε το παρατσούκλι Κοσκωτάς. Όταν τον γνώρισα τον φώναζαν ήδη Κοσκωτά, με τέτοιον τρόπο που εξεπλάγην καθώς πληροφορήθηκα ότι το επώνυμό του είναι Σκανδάλης.

Στα παιδικά μάτια, ο Γιώργος Κοσκωτάς έμοιαζε περίπου με το (αντι)αισθητικό ισοδύναμο του Αλ Καπόνε. Από εκεί και ύστερα, και μεγαλώνοντας ως το σημείο που πια πρόκειται για αντίστροφη μέτρηση, δεν έχω γνωρίσει κάποιον που να έχει δουλέψει γι’ αυτόν και να έχει να πει κακή κουβέντα. Ακόμα και αθλητές, που έκλεισαν στον Ολυμπιακό την εποχή του και πιάστηκαν εξ απήνης στην είδηση της σύλληψής του, εκφέρουν το λόγο που τον αφορά με γλυκύτητα.

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα, όπως με υπάλληλο της Τράπεζας Κρήτης που δεν χωρούσες να μπεις στο σπίτι του από τα λουλούδια που του είχε στείλει ανήμερα της γιορτής του. Ή εκείνη τη φορά που ένας δημοσιογράφος έφτασε στα γραφεία των «24 Ωρών» για να μιλήσει μαζί του, βρήκε κάποιον να καθαρίζει τον εξωτερικό του γραφείου του χώρο, τον ρώτησε πού ήταν ο κύριος Κοσκωτάς, αφού δεν τον είχε δει, του απάντησε «θα έρθει σε λίγο» και ήταν εκείνος με τη σκούπα που τελικά μπήκε στο γραφείο. Μαοϊκό φουλ.

Τούτων δοθέντων, δεν σημαίνει ότι ο Κοσκωτάς ήταν ένα ηθικό στοιχείο. Τουναντίον, υπήρξε παράνομος μέχρι μυελού οστέων. Λέγεται ότι παρουσίασε πλαστά στοιχεία για να μπει στην Τράπεζα Κρήτης, την αγόρασε με τα ίδια τα χρήματά της, παρουσιάζοντας ανύπαρκτους ενδιαφερόμενους και πήρε τον Ολυμπιακό. Η διαφωνία του εγχειρήματος, παρ’ όλα αυτά, έγκειται στο εξής: εδώ και 30 χρόνια, το επώνυμό του είναι συνώνυμο του σκανδάλου. Υπερθεματίζει τη διαφθορά σε μία εποχή που όσοι την έχουν ζήσει την νοσταλγούν, επειδή η ευμάρεια έμοιαζε συνώνυμό της. Αθωώνει, εν πάση περιπτώσει, τύπους που για αυτήν τη «θέση», του να λογίζονται, δηλαδή, εκείνοι ως σύμβολο διαφθοράς, είχαν περισσότερα τυπικά και ουσιαστικά προσόντα.

Δημοσιογραφικά μιλώντας, οι συντάκτες στις «24 Ώρες» έγραφαν τα κείμενά τους πάνω στη σελίδα του υπολογιστή, δηλαδή πάνω στο κασέ. Ο Κοσκωτάς είχε αγοράσει δύο τρία πιεστήρια και η εφημερίδα πούλησε 690.000 αντίτυπα όταν βγήκε. Στα γραφεία, πριν 32 χρόνια, οι δημοσιογράφοι πήγαιναν σε τουαλέτες που λειτουργούσαν με φωτοκύτταρο. Αμείβονταν επιπλέον για τα αποκλειστικά θέματά τους. Κάποια στιγμή, μάλιστα, πήραν αύξηση μισθού που άγγιζε το 300%, επειδή, όπως είπε ο Κοσκωτάς, «θα ήταν πιο αποδοτικοί». Ήταν, σε λειτουργία, η δημοσιογραφία σε μια μορφή που άγγιζε το ιδεατό.

Ναι, δεν ήταν τα δικά του λεφτά. Αλλά, όπως θα μπορούσαμε να φανταζόμαστε, πολλοί απατεώνες τη σύγχρονη εποχή δεν έχουν μόνο δικά τους λεφτά. Δεν ξέρω κανέναν που να καταχράστηκε και να τα έδωσε σε υπαλλήλους, τουλάχιστον σε τέτοιο βαθμό. Ο Κοσκωτάς πλήρωσε αυτήν την «άπλα» και τις καλές σχέσεις που είχε με το ΠΑΣΟΚ. Δεν ήταν ο μόνος, βεβαίως, αλλά ήταν ο μόνος που γνώριζε ο κόσμος.

Κι έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον το ποιοι μιλούσαν για ηθική εκείνη την εποχή. Σχεδόν 25 χρόνια αργότερα, κάποιος είπε στους εργαζόμενούς του, παραφράζω, «δεν σας πληρώνω και άντε γαμηθειτε». Μεγαλοδημοσιογράφοι αγνοούν επιδεικτικά τις παρακλήσεις για πληρωμές. Ακόμα και τώρα, υπάλληλοι μεγάλου Μέσου κυνηγούν τα χρήματά τους σε δικαστικές μάχες, που τους ρουφούν δικαστικά και οικονομικά. Οι προμήθειες για δημόσια έργα παραμένουν εξοργιστικά μεγάλα ποσά. Και, βέβαια, τα αυθαίρετα που χτίστηκαν παραβίασαν νόμους που είναι υπεράνω πάσης φαντασίας. Η λογική του τσιφλικά, εξασθενημένη ούσα και πάλι, συνεχίζει να είναι καθοριστική για την καθημερινότητα.

Κι ενώ δεν θα πω σε κάποιον επιχειρηματία πώς να κάνει τις δουλειές του και πώς θα παρανομήσει, τον τρόπο με τον οποίο θα καθορίσει την υπεραξία στην αγορά, είναι τουλάχιστον συζητήσιμο ο Γιώργος Κοσκωτάς να χρίζεται ο αρχιερέας της απατεωνιάς και της κλεψιάς και το σκάνδαλό του να είναι «το μεγαλύτερο της μεταπολίτευσης», τη στιγμή που, τουλάχιστον, δημιούργησε θέσεις εργασίας και που από τον πρώτο ως τον τελευταίο εργάτη δεν είχαν να προσάψουν κάτι στην εργοδοτική συμπεριφορά του. Το δείγμα, βεβαίως, είναι μικρό, αλλά τουλάχιστον η φιλοδοξία και το προσωπικό συμφέρον συνδέονταν με τη συνολική ευημερία. Η παρουσίαση της εικόνας του στα χρηστά ήθη, που τον έκανε συνώνυμο μίας Ελλάδας η οποία δεν γινόταν να υπάρχει, είναι πλασματική και έμπλεη υποκρισίας.

Σκάνδαλο Κοσκωτά Σκάνδαλο Κοσκωτά Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 7:19 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.