Για την έλλειψη αθωότητας

 


Εγώ δεν είμαι αθώος.

 

Έχω υπάρξει σεξιστής αφελώς, κατά λάθος και απλώς για να γίνω σπαστικός, αν δεν έχω διαχωρίσει τον εαυτό μου από κακές πράξεις άλλων έχω αφήσει να αιωρείται μια αμφιβολία για τη ροπή μου, έχω υπάρξει συγκρουσιακός και υπέρμετρα διπλωματικός σε πολιτική συζήτηση και δεν διατίθεμαι να σπρώξω το μαχαίρι στο κόκαλο.

Φαντάζομαι, εμείς δεν είμαστε αθώοι. Μας ξεφεύγουν βρισιές, έχουμε κοιτάξει αφ’ υψηλού και έχουμε τουλάχιστον ακροβατήσει στο να εκμεταλλευτούμε οποιαδήποτε εξουσία. Έχουμε υπάρξει η κατάρα του Βολταίρου, που ισχυριζόταν ότι εξαρχής ο άνθρωπος έχει μέσα του το καλό και ευχή των μεταγενέστερών του, που υποστήριξαν ότι ο άνθρωπος εξορισμού ενυπάρχει μεταξύ ομολόγων και ομοϊδεατών ως δαιμονικό στοιχείο.

Δεν είμαι καν ο ίδιος ως οντότητα και ως μέλος μιας παρέας. Δεν είμαι αθώος. Άρχισα το κείμενο με την απαγορευμένη λέξη, για την έμφαση.

Όμως…

Αν δεν είμαι αθώος -και μπορώ να εγγυηθώ για τη μη αθωότητά μου σε ό,τι αφορά την έγνοια και την αντίδραση σε κρίσιμα και επικίνδυνα εξωτερικά ερεθίσματα- δεν γίνεται να μην είναι αθώοι και εκείνοι που όλος ο σώφρων κόσμος (τουλάχιστον εκείνος που γνωρίζει ότι το ταξίδι του σπερματοζωαρίου αποτελεί, εκτός από φυσική εξέλιξη, ένα τυχαίο γεγονός και δεν καθρεφτίζει έναν άγιο σκοπό) περιμένει να καταδικαστούν παραδειγματικά στις 7 Οκτωβρίου. Υπάρχει αυτό που διαχωρίζει τη δική μου εν δυνάμει εγκληματική τάση με εκείνη αυτών που, όχι απλώς την έχουν αποδεχθεί αλλά, γίνεται να προσδιοριστεί ακόμα και ως στοιχείο του χαρακτήρα τους. Φαντάζομαι ότι πρόκειται να συνεχίσω να ζω μέσα σε ένα είδος σποραδικής φρίκης, που επιστρέφει και επιστρέφει και επιστρέφει, στο μέλλον, προσπαθώντας να επινοήσω την αριστοτελική μηχανική κίνηση που φέρνει την ευτυχία και που απλώς μπορεί να είναι ο έλεγχος του σφυγμού.

Υποθέτω ότι δεν γίνεται να αναρωτιέμαι τα κοινά που έχω με δολοφόνους και ναζιστές, αφού μας χωρίζουν οι ίδιες οι πράξεις (αν όχι και η σκέψη που οδηγεί σε αυτά). Κι ακόμα και η διαδικτυακή κοινωνία, η οποία δεν γίνεται να έχει γνώμη αν την παρουσιάζει κάθε λίγο και λιγάκι, που θα έπρεπε να ενδιαφέρεται περισσότερο για το διαχωρισμό των μελών της από τους φασίστες, τους σεξιστές, τους παιδεραστές, νοιάζεται περισσότερο για την ελαφρότητα της παρουσίασης, η οποία ουκ ολίγες φορές παρουσιάζεται σαν βάθος απροσμέτρητο. Το «δεν είναι αθώοι» δεν μπορεί να είναι ενδεικτικό για μία δολοφονία που πρακτικά είναι ειδεχθής και ηθικά και πνευματικά αναδεικνύει τη φυτοζωία παρασίτων τα οποία αξιώνουν λόγο και ζητούν να ακουστούν, έστω και σε ένα πολίτευμα -ανεξαρτήτως της μορφής του- που τους το επιτρέπει να το κάνουν.

Το «δεν είναι αθώοι», εν ολίγοις, δεν μπορεί να είναι πειστικό, όσο κι αν γίνεται να παραπέμπει σε ένα ρομαντικό κίνημα. Είναι μία άκακη κουλτουριζέ φράση, με την άρνησή της να μη διεκδικεί τα προνόμια που έχει μία πειστική κατάφαση.

Εγώ δεν είμαι αθώος. Αυτοί είναι ένοχοι. Και έτσι πρέπει να παραμείνει.  

Για την έλλειψη αθωότητας Για την έλλειψη αθωότητας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:29 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.