Άσπιλοι ένοχοι

 


Η διαφοροποίηση του στοιχειώδους, ακούγεται απλή αλλά, μπορεί να φέρει πολλούς μπελάδες. Ακόμα κι αν τα συστατικά είναι ίδια, η αλλαγή του θέματος μπορεί να γίνει τροχοπέδη και να χαθεί η ισορροπία.

Το «Άσπιλοι Ένοχοι» της Θεοφανίας Ανδρονίκου Βασιλάκη, από τις εκδόσεις «Χάρτινη Πόλη», είναι η πρώτη απόπειρα της συγγραφέως στο αστυνομικό μυθιστόρημα. Στήριξε την ιστορία της στην ελληνική επαρχία, ασχολήθηκε, όπως κάθε άλλη φορά, με σημαντικά κοινωνικά ζητήματα, άφησε τα βαθιά μηνύματά της για την εξάλειψη του ρατσισμού και βρέθηκε να ψάχνει και η ίδια τη λύση του προβλήματος, τραβώντας την ίδια βάσανο με τον αναγνώστη, έστω και ετεροχρονισμένα. Το μεγάλο στοίχημά της, όπως αποκάλυψε και η ίδια σε συνέντευξή της, ήταν να ξαφνιάσει με την αποκάλυψή της για το δολοφόνο, αλλά, κυρίως, να μην υπάρχουν κενά στη διήγηση, να μη βρεθεί, δηλαδή, στη δυσάρεστη θέση να ανακαλύψει ότι έμεινε κάτι αστήριχτο στην ιστορία της.

Το καταφέρνει δίχως να χάνει την πυκνότητα, χωρίς να θυσιάζει τους απαραίτητους όρους της λογοτεχνίας για να μεταφέρει μια ακριβή ιστορία δίχως κενά στον αναγνώστη. Για την ακρίβεια, παρά το γεγονός ότι όλα τα βιβλία που θα παίξουν τον καθοριστικό ρόλο στην τοποθέτηση του μελλοντικού κριτικού για τη συγγραφέα διέπονται από ιστορίες που οι χωροχρονικές αποστάσεις μεταξύ τους είναι τεράστιες, οι «Άσπιλοι ένοχοι» έχουν μία εξαφάνιση που αυτό που την διαχωρίζει από τη «Διαθήκη του Ζάνα» είναι ότι περνάει από την Αστυνομία και καταλήγει σε έναν ικανό αξιωματικό του Σώματος, τον οποίο βρίσκει σε μια περίοδο που θέλει να κλείσει την ορθάνοιχτη πληγή του.

Η εξέταση της δομής της ιστορίας αφήνει τον αναγνώστη ικανοποιημένο, συν ότι του γεννά αδρεναλίνη. Η δράση (η φράση του έργου) ξεκινά από την πρώτη σελίδα και δεν σταματά. Τα κοινωνικά και φιλοσοφικά μηνύματα δεν υποδεικνύονται από τον αφηγητή, ο οποίος θεωρεί ότι τα νοήματα και οι σκέψεις που έχει είναι πρέπον και χρηστό να εισδύουν στο δέκτη μέσα από τους ήρωές του, και μάλιστα με έντιμη ευθύτητα. Είναι η ταυτότητα της συγγραφέως, η οποία δεν σταματά να υπάρχει, ίσα ίσα που εκδηλώνεται πια με αυτοπεποίθηση και αφήνει βεβαιότητα και σιγουριά, δίχως να γίνεται αλαζονική στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Κι αν ο ενθουσιασμός του Ζάνα, δηλαδή του πρώτου εγχειρήματος στο οποίο αποφάσισε να εμβαθύνει, δεν εκλείπει, κι αν διαπιστώνεται η ίδια λαχτάρα τόσο κατά τη διάρκεια της πράξης, δηλαδή της ύφανσης της ιστορίας, όσο και στο να δώσει στον αναγνώστη να καταλάβει το ύφος και να τον βάλει στην ιστορία, η μεστότητα έπειτα από μια σειρά βιβλίων που επιχείρησαν να καταστούν ακόμα και εκπαιδευτικά (δίχως να διεκδικούν τις δάφνες τους) είναι έκδηλη.

Οι «Άσπιλοι ένοχοι» μοιάζουν η αρχή της αστυνομικής καριέρας της Θεοφανίας Ανδρονίκου Βασιλάκη. Αν θα επιχειρήσει να βάλει τον ίδιο ήρωα σε νέες περιπέτειες ή να ασχοληθεί με άλλου τύπου έγκλημα, δεν είναι ακόμη γνωστό. Όμως η δράση, δοσμένη με λογοτεχνικό ρεαλισμό, αν μη τι άλλο με την επίγνωση ότι η χαρά βρίσκεται στην απλότητα της μεταδοτικότητας, θα υπάρχει. Είναι δεδομένο.

Άσπιλοι ένοχοι Άσπιλοι ένοχοι Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:06 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.