Η Ανάσταση της οθόνης



Αυτήν τη στιγμή, το Χριστός Ανέστη εκπέμπεται από έναν υπολογιστή πέντε μέτρα μακριά. Βεγγαλικά σκάνε στον ουρανό.
Το ακούσαμε με περίπου δέκα δευτερόλεπτα διαφορά από τα μεσάνυχτα. Από κάπου στην Αθήνα. Ένα χώρο κλειστό για όλους. Ο παπάς κοίταξε την κάμερα και μας είπε Χριστός Ανέστη.


Δεν ξέρω αν μπορεί ο αναγνώστης να φανταστεί τι θα γινόταν το 1992, σε μια τέτοια περίσταση. Βεβαίως, υπήρχαν το ραδιόφωνο και η τηλεόραση, όμως να βλέπεις τη σημαίνουσα Λειτουργία, στην οποία απαγορεύεται να πας, είναι εντυπωσιακό. Όποιο κι αν είναι το κίνητρο που έχει κάποιος, είναι υπέροχο ότι έχει το δικαίωμα, την επιλογή, να μπορεί να παρακολουθήσει τη στιγμή που ο ιερέας λέει Χριστός Ανέστη.


Μου αρέσει να γράφω τις αργίες. Να ανοίγω το λάπτοπ και να βάζω τα δάχτυλά μου σε κουμπιά που έχουν γράμματα –κι αυτά να δίνουν εντολή και τα γράμματα να φαίνονται στην εικόνα. Μετά μπορεί να δω καμιά ταινία, να αρχίσω καμιά σειρά ή να ακούσω κάτι από Μότσαρτ, με τη Χίλαρι Χαν να παίζει τους «Γάμους του Φίγκαρο», ή Μέντελσον, απλώς τοποθετώντας τα δάχτυλά μου στο αριστερό κουμπί του ποντικιού και κάνοντας την ίδια διαδικασία. Ή Τσιτσάνη, τη Βερόνικα Δαβάκη να τραγουδάει το «Κουρασμένο βήμα σου». Έχει ακόμα κι αυτά τα εισαγωγικά, που δίνουν στο τραγούδι τη σημασία που του πρέπει. Το τιτλοφορούν. Ίσως ακόμα το βάλω τώρα και το ακούω όσο γράφω. Κι αν θέλω να το ξανακούσω, πάνω αριστερά στον υπολογιστή έχει το αριστερό βέλος. Το πατάω και ξαναπαίζει και μπορώ να κάνω οτιδήποτε άλλο.


Μπορεί να πληκτρολογήσω έναν αριθμό ή απλώς να πατήσω το σύμβολο με την κάμερα και κάποιος να ευχαριστηθεί την αφεντομουτσουνάρα μου. Μπορεί να μιλήσω στους φίλους μου ή να τους στείλω εικονίδια με αυγά και καρδούλες, μπορεί να στείλω σε κοπέλες ή μπορεί να μην κάνω κάτι από αυτά, διότι όλα έχουν γίνει ήδη. Αν θέλω να δω ταινία από τη Νορβηγία, μπορώ. Αν θέλω να δω την Τζούλια Ρόμπερτς, επίσης. Κι αν θέλω να δω την Αργεντινή να νικάει τις ΗΠΑ στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Ιντιανάπολις, πάλι γίνεται. Έχω τη δυνατότητα να δω τον Πελέ απέναντι στην Ουρουγουάη το 1970 και τον Ζαμοράνο να σκοράρει επί της Μπαρτσελόνα. Να ρομαντιστώ με την κορδέλα της Ρίτα Μάμουν και την μπάλα της Γιάνα Κουντριάφτσεβα. Να δω τον Χατζηθεοδώρου να κάνει την αμίμητη προσποίηση για πάσα και να γυρίζει την μπάλα για σουτ ή να παρακολουθήσουν την εξέλιξη του έρωτα του Λόρενς Ολίβιε με τη Βίβιαν Λι. 


Πάλι, δεν με απωθούν όλες οι γνώμες που θέλουν όλα αυτά να προέρχονται από έλεγχο. Δεν διαφωνώ στ’ αλήθεια με το σενάριο της εξουσίας. Ούτως ή άλλως, φωλιάζει μέσα μου ένας εαυτός που θεωρεί πως υπάρχουν άνθρωποι που φοράνε καπέλα σε ένα δωμάτιο και ξέρουν τι θα συμβεί στον κόσμο τον επόμενο μισό αιώνα. 


Αυτό, όμως, αποκλείεται να μη συμβαίνει εδώ και τόσους αιώνες, ων ουκ έστιν αριθμός. Είναι απίθανο, ανά εποχή, να μην τηρούνται τα ανάλογα δεδομένα εξουσίας, πίεσης και διπλωματικής υποταγής. Ακόμα κι αν υπήρχαν ευκαιρίες, όλο και κάποιος θα έτρεμε την ιδέα να είναι πραγματικά ελεύθερος. Υπολογίζω ότι θα ήταν ένας αριθμός σεβαστός, για να μη σταθώ σε κάποιον «Ιούδα».

Ζούμε σε φανταστική εποχή. Είχαμε εικόνα από την Ανάσταση και ακούσαμε τα βεγγαλικά στους ουρανούς και μπορούμε αν θέλουμε να δούμε στην εικόνα τους ανθρώπους που αγαπάμε. Δεν είναι το ίδιο. Αλλά είναι μία κατάσταση στην οποία όποιος επιθυμεί μπορεί να αμυνθεί, επειδή ξέρει. Μπορεί να διαβάσει τις συμβουλές γιατρών από 140 χώρες. Μπορεί να μάθει τον αριθμό των νεκρών εκείνων που δεν προσέχουν. Μπορεί να αμφιβάλει γι’ αυτό. Και, στο τέλος, να προσέχει, όπως το ένστικτο τον προστάζει για αυτήν την αμφιλεγόμενη έννοια που ονομάζεται αυτοσυντήρηση -και που μπορεί να στέκει δίπλα σε μια ολότελα διαφορετική ηθική διάσταση.  


Ζούμε σε μια φανταστική εποχή. Και αν είμαστε αρκετά γκρινιάρηδες για να μη χαιρόμαστε, δεν είμαστε τόσο ηλίθιοι για να την χαλαλίσουμε.
Η Ανάσταση της οθόνης Η Ανάσταση της οθόνης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 1:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.