Το σύμβολο των γενεών



Η απορία τις τελευταίες μέρες είναι μία: πόσο καιρό μπορεί να πάρει σε έναν άνθρωπο να γίνει σεμνός και να παραμείνει, όταν θα έχει τη δυνατότητα να διαπράξει ύβρη, να περιφρονήσει και να νιώσει πάλι το μεγαλείο του εαυτού του;


Πόσες μέρες, δηλαδή, πρέπει να κρατήσει αυτή η κατάσταση που ζούμε, ώστε, όταν βγούμε από το επικείμενο αδιέξοδο να έχει αλλάξει και η βάση με την οποία βλέπουμε τη ζωή;

Μήπως είναι απλώς μαλακία, που η φάση θα κρατήσει όσο χρειάζεται ώστε να μην έχει εξαφανιστεί το σύνδρομο του βαθέως ΠΑΣΟΚ και απλώς θα έχει δημιουργήσει προβλήματα; Δεν είναι μεταφυσική η φάση, αλλά αν πρέπει ντε και καλά να περάσουμε όλη αυτήν την κατάσταση δεν θα ήταν καλύτερο να μπορέσουμε να ξεφορτωθούμε τα πασιφανή αμαρτήματα;

Μία φίλη μου, η οποία αν και μεγαλωμένη στο εξωτερικό ξέρει πολύ καλά τη σημασία των λέξεων, τι συμβολίζουν και πώς να τις προφέρει ώστε να τους δώσει την αξία που θέλει να λάβει ο ακροατής, δηλώνει ότι η νούμερο ένα αρετή είναι η αυτάρκεια. Ασφαλώς, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει μαζί της να σηκώνεις το σταυρό του μαρτυρίου ή να αυτοτιμωρείσαι υπερβολικά, δυσανάλογα από την ευθύνη που καλείσαι να αναλάβεις. Αλλά ασφαλώς συμφωνώ μαζί της. Η αυτάρκεια είναι εκείνη η αρετή, που προκύπτει από το στυλ της οντότητας, δηλαδή το περίγραμμα της ύπαρξης, που σε κάθε περίοδο διαπρέπει, είτε βρίσκεσαι στο Empire State Buinding είτε στο ναό των Σαολίν. Χρόνια τώρα ο αγώνας της καθημερινότητας για τον υπογράφοντα σε αυτήν αφορά. Χρόνια τώρα, για κάθε πιθανότητα που βλέπει να ξετυλίγεται ώστε να πετύχει το στόχο του, διακρίνει και μια ματαιότητα. Κάτι του έχει ξεφύγει. Στο σημείο που νομίζει ότι έχει πιάσει το νόημά της, του ξεφεύγει. Βλέπει ξαφνικά να ξεμυτίζουν, λες και είναι έκπληξη σε πάρτι γενεθλίων, διάφορα ζιζάνια που χαμογελάνε, κυρίως με την αυταπάτη του: νόμιζες πως είχες γλιτώσει, αλλά κοίταξε πόσα είμαστε -και δεν είμαστε τα μόνα. Μην κάνεις τον κόπο.

Με το ρομαντισμό και το πείραγμα παιδικών χρόνων και εφηβείας που ντύθηκαν από γήπεδα και σελιλόιντ, δεν γίνεται παρά κάθε στραβή κοινωνική γραμμή να λογίζεται ως ένα τέλος εποχής, ένας αποχαιρετισμός. Αυτό δυστυχώς συμβαίνει αντανακλαστικά. Με αυτήν την κατάσταση στις ζωές μας, η διάθεση δεν θα έλεγα πως είναι απολογιστική, πάντως έχει στοιχεία απολογισμού. Η ερώτηση είναι σχεδόν τρομακτική, ή τουλάχιστον είναι με τέτοιον τρόπο διατυπωμένη που να ενεργοποιεί το εγκεφαλικό πλέγμα ώστε να οδηγεί σε τόπους δύσβατους: πώς θα είμαστε όταν θα μπορέσουμε να αγγίξουμε ο ένας τον άλλον;

Γνωρίζω αυτάρκεις ανθρώπους. Στο σπίτι που κατοικώ ζει ένας. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση δεν δύναμαι να αναγιγνώσκω αν αυτή η αυτάρκεια είναι προϊόν άγαρμπης μετακίνησης, σε αρκετές περιπτώσεις, ή ενός κράματος φιλοσοφίας και μαθηματικών. Ο δρόμος προς την πληρότητα του ενός και την οντότητα είναι μακρύς και απαλός, θυμίζει κρεβάτι στρωμένο με καθαρά σεντόνια, χωρίς, σε κάποια περίπτωση, να υποβαθμίζεται η δυσκολία του. Η αυτάρκεια δεν συνεπάγεται μόνο λιτότητα, αλλά καταστάσεις οι οποίες είναι προαπαιτούμενες και απαραίτητες: όχι αντίδραση ως προϊόν εγωισμού, παραδείγματος χάρη. Η κατανόηση είναι χρηστό. Σχεδόν όσοι έρχονται στο μυαλό μου με καθησυχάζουν. Δεν ξέρω πώς θα ενεργήσει, βεβαίως, η ηλικία και σε ποιο επίπεδο θα μπορέσουμε, όσοι έχουμε δημιουργήσει ένα ατσαλένιο θεμέλιο στις συνήθειές μας, να αντεπεξέρθουμε στη νέα εποχή.

Αλλά δεν παύει, αυτή η κατάσταση με τα δραματουργικά στοιχεία και την επιστημονική φαντασία ισομερώς κατανεμημένα, μία ταινία που ένας Κινέζος χάκερ χτύπησε το λογισμικό του δυτικού κόσμου μέσα σε μία καθολική εκκλησία, να είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για όλους, ώστε να βγούμε σε ένα νέο κόσμο δίχως τοξικότητα τουλάχιστον, αν και αναγκαστικά κουβαλώντας τα συμπλέγματα που από πολύ νωρίς η υφάντρα των ανθρώπινων σχέσεων έραψε με μαεστρία μέσα στα αρχικά αδειανά πλέγματά μας.

Αυτό που φαντασιώνομαι, στην πραγματικότητα, είναι το φιλί του ναύτη με τη νοσοκόμα: ένα διήμερο αργίας, τη μέρα που σύσσωμος ο πλανήτης για πρώτη φορά θα έχει ένα πραγματικό όφελος από τη μειωμένη παντί τρόπω απόσταση. Ένα πάρτι δύο ημερών, κάτι λιγότερο από έναν κρητικό γάμο, στο οποίο θα αγκαλιαζόμαστε. Θα είναι η μέρα της απελευθέρωσης, το σύμβολο των γενεών, η ιδιωτικοποίηση μίας σπουδαίας στιγμής που θα κάνει τη ζωή πιο σημαντική, μετατοπίζοντας αυτήν τη σημασία από τον ορισμό της, μια μέρα που η δύστυχη η Ελλάδα δεν μπόρεσε να γιορτάσει όσο θα ήθελε το 1945, αφού ήδη τα εμφυλιοπολεμικά όργανα είχαν ξεκινήσει. Μία μέρα απελευθέρωσης κοινής, που δικαιούμαστε με τον ίδιο τρόπο που απολαμβάνουμε την 28η Οκτωβρίου, ως τη μέρα που ελευθερώθηκε η χώρα. Και έπειτα από δύο μέρες, να γυρίσουμε στις δουλειές μας (ή, στην περίπτωσή μου, π.χ., να γεμίσει ξανά το γραφείο), ένα τσικ πιο χαρούμενοι, δίχως να πιστεύουμε ότι κάποιος μας χρωστάει όλη την αναγνώριση που θα έπρεπε να λάβουμε, τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες. Και να ξεκινήσουμε να παράγουμε, όχι ένα καρμπόν με τον προηγούμενο κόσμο αλλά κάτι που να κατοπτρίζει την ποιότητά μας, ένα κύκλοτρο στο οποίο θα μπορούμε να έχουμε ποιοτικό χρόνο, έχοντας τη συνειδητότητα πως ό,τι λέει η πλειοψηφία δεν είναι κανόνας της φύσης και το ίδιο συμβαίνει με τους νόμους που έχουν ψηφιστεί, αν και πρέπει να τους τηρούμε.

Για να τελειώσω για μία φορά με έναν κουλτουριάρικο στίχο, που δεν μου ανήκει, λέω παραμύθια να ξορκίσω το κακό.

Το σύμβολο των γενεών Το σύμβολο των γενεών Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:43 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.