Για τη Θεία Κοινωνία


Λόγω ότι ασχολούμαι με τα σπορ σε ένα σχετικό βαθμό, στην τελευταία εκπομπή που κάναμε ρωτήθηκα αν υπάρχει κίνδυνος, εξαιτίας του ιού που έχει γίνει πολύ περισσότερο φήμη από αληθινή ασθένεια (και με αυτό δεν λέω ότι δεν είναι αληθινή ασθένεια), να αναβληθούν το Euro 2020 και οι Ολυμπιακοί Αγώνες.


Πφφφ.

Ο ανθρωπισμός εξαντλείται μπροστά στα λεφτά. Είναι εξαρχής περίεργο, μια και ο άνθρωπος τα δημιούργησε. Δεν έχει σημασία οποιαδήποτε ανθρώπινη ζωή μπροστά σε συμφωνίες για έργα που η αξία της προμήθειας είναι ισοϋψής με την αξία της δημιουργίας. Ασφαλώς, εκ προοιμίου υπήρξε μια κάποια κινητοποίηση για το Τόκιο, ωστόσο είναι σχεδόν αφελές να θεωρεί οποιοσδήποτε ότι θα γινόταν απλώς και να συζητηθεί το ενδεχόμενο της αναβολής των Ολυμπιακών, έξι μήνες πριν την έναρξή τους, όταν οι συμφωνίες, ειδικά εκείνες που ουδείς εξ ημών γνωρίζει, δεν είναι αποσαφηνισμένες και δεν έχουν «κλειδωθεί».

Καθημερινά, υπάρχουν δεκάδες ευκαιρίες για να διαπιστώνουμε την ταξική αστάθεια και ότι ζούμε σε μία πλάνη και αυταπάτη, θεωρώντας ότι τα προβλήματα που ενσκήπτουν στη ζωή μας, σε ένα ποσοστό συντριπτικό, δεν προκύπτουν επειδή υπάρχουν διαφορές, οι οποίες, επειδή είναι βολικό, έχουν λεπτύνει. Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι εντελώς διαφορετική και, επειδή γενικώς, όπως ποτέ δεν είμαστε προετοιμασμένοι για το θάνατο δεν έχουμε τη σοφία για να αντιμετωπίζουμε τις υπαρξιακές συντριβές, δεν ασπαζόμαστε το συγκεκριμένο μοτίβο πράξεων. Οι εχθροί δεν είναι αόρατοι: είναι τα χρήματα, τα οποία μπορείς να βρεις σε κάθε περίπτωση που εμφανίζεται οτιδήποτε υποψιάζεσαι ότι συμβαίνει κάτι που μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα στην ίδια τη μηχανή. Δεν πρόκειται για μια ιδεαλιστική προσέγγιση, άλλωστε θα ήταν υποκριτικό, περισσότερο από αποτίμηση. Και η αναφορά δεν γίνεται για τον Θεό, ώστε να προσεγγίζεται το ζήτημα στη μεταφυσική σκοπιά του, η οποία, εν πάση περιπτώσει, αν δεν είναι παρωχημένη δεν γίνεται να αποτελέσει οποιουδήποτε είδους βάση για να στηριχθεί ένα λογικό επιχείρημα.

Άλλωστε, το θρησκευτικό κομμάτι είναι μείζων παράγοντας των ταξικών διαφορών. Θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος την έντονη πίστη όσων υποπτεύεται ότι, εκτός της μεγάλης περιουσίας τους, είναι υποκινητές παγκόσμιων τάσεων.

Στην περίπτωση της Θείας Κοινωνίας, ισχύει ακριβώς το ίδιο με τις μεγάλες διοργανώσεις, μόνο που, ενώ στη δεύτερη περίπτωση το γόητρο δεν το πλήττει η νομοτέλεια, στην πρώτη πρόκειται για μία ιστορία ατέρμονη. Βεβαίως, δεν είναι για να παίρνεις επιδερμικά το δισταγμό της επιστήμης να αποφανθεί με τρόπο ξεκάθαρο. Δεν πρόκειται μόνο για την προσπάθεια της Εκκλησίας να κρατήσει το φρόνημα των πιστών της ψηλά. Η σπέκουλα των ανθυπολεπτομερειών είναι ούτως ή άλλως δευτερεύουσα και μόνο σε ελαφρολαϊκό ύφος γίνεται να εκληφθεί και με τη σάτιρα η οποία απευθείας παράγεται. Ωστόσο, είναι ξεκάθαρο ότι το ζήτημα είναι πιο σοβαρό, διότι έχει να κάνει με την πίστη ανθρώπων που, στη χειρότερη περίπτωση, έχουν «φάει τη ζωή τους» γονατισμένοι σε ιερούς χώρους. Ο λόγος δεν γίνεται για εκείνους που γνωρίζουν τι συμβαίνει στην Εκκλησία και πώς η αγαθοεργία είναι μόνο αποσπασματικά ωφέλιμη. Παρ’ όλα αυτά, θα ήταν αστείο ακόμα και να φανταστεί κάποιος ότι θα γινόταν να κοπεί η Θεία Κοινωνία και να μπει ένα ολόκληρο σύστημα στην παραδοχή ότι χωλαίνει σε ένα από τα πιο καίρια προτερήματά του. Δεν είναι παράταιρο, άλλωστε, με την υπόλοιπη πραγματικότητά μας.

Η βεβαιότητα ότι οι άνθρωποι που υπήρξαν σπερματοζωάρια ιδεαλιστών, οραματιστών, σε μεγάλο βαθμό, από την αρχή της ζωής τους, ελέγχονται κατά τρόπο τόσο άρτιο που είναι δύσκολο, όση μάχη κι αν εξαπολύσουν ως σκεπτόμενα όντα στο μακρινό μέλλον, να εξαπολύσουν όλα τα χνούδια που έχουν μείνει στο διανοητικό πέτο τους. Και αυτό είναι ανεξάρτητο αν νομίζεις ότι υπάρχει ένα πνεύμα, αλλά έχει μεγάλη σημασία αν θεωρείς ότι αυτό το πνεύμα σε κοιτάζει μέσα από το τηλεσκόπιο και προτίθεται να σε κρίνει τιμωρητικά. Τα οξύμωρα, βεβαίως, δεν είναι της παρούσης, απλώς καταλαβαίνει κάποιος ότι όταν ο ένας μητροπολίτης λέει ότι «είναι το σώμα του Χριστού» και ο άλλος πως, «με το ασημένιο κουτάλι δεν γίνεται να κολλήσεις», η υπόληψη στην οποία τίθενται για εκείνους που κοινωνούν αυτοί που προβαίνουν στο όντως υπέροχο Μυστήριο πρέπει τουλάχιστον να δημιουργήσει την αμφιβολία.

Αλλά αυτό δεν θα συμβεί. Εκείνο που θα γίνει θα είναι οι άθεοι να γεννήσουν την αντίδραση των πιστών, σε βαθμό που όταν έρθει το κρούσμα να μη γίνει καν προφανές. Θα γεννηθούν έχθρα και ανταγωνισμός, οπότε, όπως πάντα συμβαίνει, το μοτίβο θα μεταφερθεί: όχι στην αναζήτηση της πραγματικότητας στο σχετικό βαθμό που σου επιτρέπεται, αλλά στο ποιος έχει δίκιο. Ούτως ή άλλως, ο λόγος που κολλάς είναι ήσσων και φυσικά παραμένει ανεξακρίβωτος. Ως εκ τούτου, κάτι άλλο θα ‘κανες. 
Για τη Θεία Κοινωνία Για τη Θεία Κοινωνία Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:03 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.