Για τον κομουνισμό



Ήταν ακριβώς 4:30 όταν άνοιξα το word.
Περπάτησα και περπάτησα και περπάτησα και περπάτησα, όχι σιχαμερά, όπως ο Καντ, ακόμη αυτό δεν υπάρχει ως χαρακτηριστικό γνώρισμα. Πάντως περπάτησα. Ερχόμουν από μία παρέα που είχε ένα από τα πιο αγαπημένα πλάσματα στη ζωή όλη -και ένα που, όπως το βλέπω, πρόκειται να μπει στην ίδια κατηγορία.


Και περπάτησα, ξανά μανά, κι όταν έφτασα στο σπίτι πάτησα το κουμπί και το w που με συνοδεύει (τόσο που όταν σκέφτηκα το συνοδεύει συγκινήθηκα) από τη στιγμή που απέκτησα λάπτοπ, ήξερα 
ακριβώς τι είναι ο κομουνισμός. 


Να μια πρόταση που είναι τρομακτική: ξέρω ακριβώς τι είναι ο κομουνισμός. Αν όχι γελοία. Ποιος πιστεύει όντως κάποιον που το λέει αυτό; 


Για τους αναγνώστες, ο υπογράφων μιλάει. Δεν είναι ότι βγάζει το σκασμό, κρατάει σημειώσεις από μέσα του και μετά πάει σπίτι και αμολά τα δάχτυλα σαν λυκόσκυλα: μιλάει ο γαμήδης. Και δεν είναι μόνο ότι μιλάει, κάνει και το γαμημένο το χαλί όταν μιλάει κάποιος άλλος. Ο βλαμμένος ο υπογράφων εγκαθιδρύει ένα καθεστώς παπικό: μιλάει για πολιτεύματα, για αστέρια, για παιδιά, για εκπαίδευση, για φαί, για εμπειρία, για στρατο -κι όλα αυτά τα κάνει ανερυθρίαστος.  

Στο όριο, λοιπόν, του κοινωνικού μαλάκα, με 200 δύσκολες λέξεις, όλες επαναδακτυλογραφούμενες, ο υπογράφων, που πάντως με αυτά και αυτά δεν φορτώνεται, θα σας πει για τον κομουνιισμό.

Όχι, προφανώς, τι είναι. Όσο πώς μπορεί να λειτουργήσει. 


Είναι μια σκέψη που, όπως φαίνεται από τη διάρκειά της και τις επιρροές, παραμένει αδιάσειστη. Ο κομουνισμός δεν υπάρχει όπως τον ξέρουμε. Όμως, υπάρχει μία περίπτωση που έχει αποδώσει.

Χωρίς να είμαι τύπος υποψιασμένος, υποθέτω ότι η έφεσή μου αρκείται στο απλοϊκό. Στην περίπτωση του κομουνισμού, όλα αρκούνται στον τόπο που έχει λειτουργήσει. Θα νόμιζε κάποιος ότι η λιουμπίμαγια ΕΣΣΔ είναι αυτός. Μα όχι. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε, κανένα σύστημα, να πούμε ότι λειτουργεί όπου δεν το θέλουν. Και μόνο σε μία περίπτωση, σε μία εκλογική διαδικασία, ο κομουνισμός υπερίσχυσε. Μόνο σε μία αναγνωρίσιμη, εν πάση περιπτώσει, περίπτωση (υπερβολή του περί), επιλέχθηκε.


Στη Γιουγκοσλαβία, του σπουδαίου Γιόζιπ Μπροζ. Του Τίτο. Που ο φίλος μου ο Ίγκορ λέει ότι ακούγεται πως δεν ήταν ο Κροάτης αγρότης, αλλά ένας Ούγγρος διπλωμάτης. Κι όχι μόνο ο κομουνισμός, αλλά και η ίδια η Γιουγκοσλαβία.


Λοιπόν, έχω ξεκινήσει να βαριέμαι τις συζητήσεις που φτάνουν στον κομουνισμό. Πώς έχεις ιδέα για τον τρόπο που δούλεψε κάτι στον κόσμο, το οποίο σε αυτόν επιβλήθηκε; Γιατί δεν ρίχνουμε τη μικροσκοπική ματιά μας στη μόνη φορά που όντως δούλεψε επειδή το ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Οπότε είναι λογικό να φαίνεται σαχλαμάρα κάθε φορά που κάποιος, ο οποίος έχει επωφεληθεί οποιουδήποτε άλλου καθεστώτος, υψώνει τη γροθιά του για την πανανθρώπινη ελευθερία. Η αντίδραση είναι σπουδαία, αλλά η επίδειξή της καταντά εξουθενωτική για όλους. Το καλύτερο να προσέχεις, σε τέτοια υψηλά ιδανικά κείμενος, είναι η αληθινή ισότητα σε κάθε πράξη και οχι η υποθεληματική σκλαβιά, επειδή δήθεν ο άλλος δεν σε φτάνει. 

Αυτά, βασικά. Κατειλημμένος από τον Καλβίνο, δεν προσδοκάτο λεπτομερής ανάλυση. Αλλά ακόμα κι αυτό φτάνει. Αν κάπου έχει δουλέψει κάτι, μπορεί να δουλέψει παντού,
Για τον κομουνισμό Για τον κομουνισμό Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:24 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.