Για τον Έκτορα και το Κολοράντο


Ένα εντελώς μίζερο, ερεβώδες, καταθλιπτικό προσωπικό κείμενο για τον Κόμπε Μπράιαντ.

Ο Ρότζερ Φέντερερ έσωσε εφτά match points για να προκριθεί στα ημιτελικά του Αυστραλιανού Όπεν. Εφτά. Τόσες ήταν οι φορές που ο Αμερικανός Τένις Σάντγκρεν (ένα από τα ωραιότερα ονοματεπώνυμα όλων των εποχών) είχε την ευκαιρία να νικήσει το παιχνίδι από τον πλέον θρυλικό τενίστα της ιστορίας. Στο αμέσως προηγούμενο παιχνίδι, στο πρώτο super tie break της ιστορίας του Αυστραλιανού, ο Φέντερερ είχε βρεθεί πίσω 8-4 από τον Αυστραλό Τζον Μίλμαν, αλλά πήρε 6 διαδοχικούς πόντους και νίκησε.

Το δεύτερο κατόρθωμα στη σειρά τον έστειλε στον ημιτελικό με τον Νόβακ Τζόκοβιτς και όλοι οι φεντερερίστας δεν τρέφουμε ψευδαίσθηση ότι αυτό το παιχνίδι δεν θα σηματοδοτήσει τη λήξη της πορείας του στη Μελβούρνη. Αν με ρωτάτε, ένα 6-4, 7-6, 7-5 υπέρ του Σέρβου δεν θα ήταν τεράστια απογοήτευση. Μισό λεπτό, παρακαλώ. Δεν πρόκειται για τεχνολογικό… δαίμονα. Ο τίτλος όντως αντιστοιχεί στο κείμενο.

Την εξέλιξη του παιχνιδιού με τον Σάντγκρεν, που έγινε πολύ νωρίς το πρωί της Τρίτης, ενημερώθηκα με ένα μήνυμα στο messenger. Με τον Πέτρο, που μου έστειλε το μήνυμα, συζητάμε για τένις εδώ και εννιά χρόνια. Είναι έως και βέβαιον ότι δεν έχει περάσει Major που δεν έχουμε σχολιάσει. Ακόμα και σε εκείνα που δεν συμμετείχε ο Φέντερερ, του οποίου τελούμε θαυμαστές σε ειδωλολατρικό επίπεδο, η ευχή να μην πάρει το τρόπαιο ο Ναδάλ πάντα θα έκανε την εμφάνισή της στην ευρυζωνικότητα.

Θυμήθηκα αυτό το μήνυμα, που ήρθε σχετικά πρωί, έπειτα από 7 με 8 ώρες. Το συνειδητοποίησα γύρω στις 18:00. Ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά τη λήξη του πάρα πολύ σύντομου διαλόγου, «κλείδωσα». Ήταν το δεύτερο πρωί που, ξυπνώντας, συνειδητοποίησα ότι ο Κόμπε Μπράιαντ είναι νεκρός, οριστικά και αμετάκλητα.

***

Η εργασία που μου δίνει το μείζον σε υλική αμοιβή ήταν μία καλή αφορμή να κάνω αναβάθμιση στη γνώση του χαρακτήρα μου. Δεν το έφερε η πείρα και η εξοικείωση με άσχημα νέα, αλλά είμαι όντως εκείνος που στις ειδήσεις τα βλέπει και τρώει. Καθημερινώς από τα μάτια μου περνούν παιδεραστές, πατροκτόνοι και μητροκτόνοι, καταθέσεις με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, βιαστές, αυτοκτονικοί, ιστορίες που είναι τραγικές. Και δεν ανοιγοκλείνω τα μάτια. Σε 4 χρόνια και τρεις μήνες, είναι ζήτημα αν δύο ή τρεις φορές ένιωσα στενοχώρια, θυμό ή σιχασιά σε μία είδηση. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει επειδή είμαι ένα κακόκαρδο καθίκι ή διότι είχα ήδη συνηθίσει καθημερινά. Αλλά ο άνθρωπος είτε έχει το δικαίωμα ή όχι αισθάνεται όπως του έρχεται και από εκεί και ύστερα να αποφασίζει, στην περίπτωση που δεν νιώθει θλίψη, αν θα εξωτερικεύσει έναν τρόπο συμπεριφοράς που συνάδει με υποκρισία ή θα κινηθεί με ειλικρίνεια και η κατανόηση θα παραμείνει σε ένα πολύ επιφανειακό επίπεδο.

Το βράδυ της Κυριακής γινόταν ο τελικός του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος πόλο, ένα παιχνίδι που με ενδιαφέρει. Ένας συνάδελφος ήταν βέβαιος ότι θα νικούσε η Ισπανία την Ουγγαρία στη Βουδαπέστη, δεν θεωρούσα, όμως, ότι ο αγαπημένος μου Ντένες Βάργκα θα άφηνε να χάσουν οι Μαγυάροι τρίτο τελικό σε έξι χρόνια στην ουγγρική πρωτεύουσα. Όταν, λοιπόν, μου έστειλε μήνυμα, «τα ‘μαθες τα νέα;» ο φίλος μου ο Δημήτρης, ακάματος ρέκτης της υδατοσφαίρισης, νόμιζα ότι ήταν ένα αστείο για τον τελικό που έγινε λίγο πριν. Σχεδόν ταυτοχρόνως, ο αρχισυντάκτης της ιστοσελίδας που γράφω ως εξωτερικός συνεργάτης μού έστειλε, «άσε το Ολυμπιακός-ΑΕΚ, γράψε για τον Κόμπε». Η απάντησή μου ήταν, «επειδή τον πέρασε ο ΛεΜπρόν Τζέιμς στους σκόρερ;». Το πρωί της Κυριακής, με ένα καλάθι του στη Σάρλοτ, ο τελευταίος έγινε ο τρίτος σε πόντους στην ιστορία του ΝΒΑ. Ο Δημήτρης μού έστειλε  λινκ, που μπορούσα στη διεύθυνση να διαβάσω ότι ο Κόμπε Μπράιαντ σκοτώθηκε σε σύγκρουση ελικοπτέρου και, συγχρόνως, η απάντηση που πήρα στην άλλη εφαρμογή ήταν «ΠΕΘΑΝΕ!!!».

***

Τρίτη μέρα σήμερα με τον Κόμπε Μπράιαντ και την κόρη του, Τζιάνα, να ανήκουν στο παρελθόν. Η τοποθέτηση των συγκεκριμένων λέξεων «να+ανήκουν+στο+παρελθόν» είναι εξαιρετικά δύσκολη. Πιέζομαι από την καταπιεστική ενηλικίωση για να μην προσφύγω στο υπερφυσικό και να μην καταπέσω σε ένα θρησκευτικό ρομαντισμό.

Συνεχίζω να νιώθω χάλια και να αισθάνομαι πάρα πολύ άσχημα γι' αυτό. Είναι παράβαση όλων των αξιών στις οποίες με έχει υποχρεώσει η ίδια η ματαιότητα. Από τη στιγμή που σκοτώθηκε, η στενοχώρια είναι καταβλητική. Και η ενοχή για αυτήν τη στενοχώρια, εγκεφαλικά αναπόφευκτη.

Η αρχική σκέψη είναι ότι πρόκειται για ξεκάθαρο ελιτισμό. Η φωνή μέσα κραυγάζει ότι όση σημασία έχει το ανθρώπινο είδος στην ολότητά του καταστρατηγείται από τον προσωποκεντρισμό, που είναι ένα άλλο όνομα για την ειδωλολατρία. Αν δεν ήξερα ότι σκοτώθηκε με το ελικόπτερο, ενδεχομένως να μη με ένοιαζε. Ίσως αναρωτιόμουν πού χάθηκε, αν για κάποιο χρονικό διάστημα δεν εμφανιζόταν, αλλά οι παλαίμαχοι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βρίσκονται στην άκρη.

Αλλά αυτό δεν είναι ακριβές: τα τέσσερα χρόνια που ο Κόμπε Μπράιαντ ζούσε χωρίς μπάσκετ είχε κερδίσει ακόμα ένα θαυμαστή. Η σειρά των βίντεο ανάλυσης, με τίτλο Detail, η παρουσία του στο γήπεδο με την κόρη του, οι συνεντεύξεις, ήταν η δομή της εκτίμησης που αποκτάς για τον άνθρωπο ο οποίος είναι τόσο καλός στη δουλειά του, ενώ μεγαλώνεις. Ο Κόμπε ήταν αρκετά έξυπνος για να μη χαραμίσει την ενέργειά του εμπλεκόμενος στο ΝΒΑ ή σε κάποιο δίκτυο. Ήταν αρκετά προσηνής ώστε να δίνει συνεντεύξεις και, χωρίς να κάνει καμία προσπάθεια, να παίξει το ρόλο του σοφού Νέστορα. Από την πρώτη, κιόλας, χρονιά, είχα βρει κιόλας την κορυφή που στο μυαλό και το διάφραγμά μου δεν είχε πατήσει όσο ήταν στα παρκέ: ήταν ο κορυφαίος βετεράνος σταρ όλων των εποχών. Παρακολουθώντας τον Κόμπε, έβλεπα κάποιον που με έκανε να νιώθω άσχημα ενώ μιλούσε με όρους πρωταθλητισμού. Αποδομώντας όλα τα τσιτάτα και τα εγχειρίδια περί επιτυχίας και στο δρόμο για να καρατομήσω την ίδια την επιτυχία ως έννοια, ο Κόμπε ήταν ο μόνος που ακούγοντάς τον μπορούσαν να διακρίνει από τις χαραμάδες των εγκεφαλικών αρτηριών του την επιτυχία ως μέρος της ευτυχίας, της αγνής και άδολης κατάστασης που προκύπτει από τη μηχανική κίνηση.

Μπορούσα να καταλάβω τι εννοούσε και να νιώσω άσχημα που δεν το έκανα σωστά, όταν κανένας λόγος έμπνευσης και ώθησης, καμία ιστορία ανέλιξης και ανόδου, μπορούσε να με κάνει να κατανοήσω τι σημαίνει όλο αυτό για το βαθύ εαυτό. Ό,τι έβλεπα στην επιτυχία ήταν πως αυτό που έκανε στον άνθρωπο ήταν να σιγουρέψει ότι δεν θα πεινάσει ποτέ -κι αυτό ήταν ένα πρόβλημα που στο μυαλό μου δεν το έχω λύσει και πιθανολογώ πως, όσο περνούν τα χρόνια, θα πάσχει από την ασθένεια της όξυνσης. 

Περνούσα, όμως, από αυτήν τη διαδικασία, να μιλάει σε συνεντεύξεις και να αποτυπώνει απλώς τη γνώμη του για το ποιος είναι ο τρόπος δουλειάς. Ο Κόμπε είχε συντάξει την ολοκληρωτική παραμυθία, όχι για εκείνον που δουλεύει πολύ, αλλά για αυτόν που θέλει να εργάζεται πολύ. Ένα από τα hashtags στην Κίνα, μετά το θάνατό του, ήταν το #4:30eternally, που έδειχνε την ώρα που ξυπνούσε για να κάνει την πρώτη προπόνηση της μέρας και, έπειτα, όλες τις υπόλοιπες.

***

Καταρρακώθηκα με τον Κόμπε. Ακουμπώντας την οθόνη του κινητού με τον αντίχειρα, ώστε να «κατέβουν» το facebook και στο instagram, βλέποντας σε εικόνες και κουβέντες τη ζωή να συνεχίζεται, το σφίξιμο αντί να μικραίνει μεγάλωσε. Κάθε μέρα απομακρύνεται από αυτήν τη στιγμή που έχει μέχρι τώρα συμβεί σε χιλιάδες ανθρώπους, που σκοτώνονται στη δουλειά ή παθαίνουν καρκίνο ή σαλεύει το μυαλό και επιχειρούν το απονενοημένο διάβημα. Τα σχόλια για τον Κόμπε γίνονται όλο και πιο σπάνια.

Πριν από οκτώ εννιά χρόνια, όμως, συνέκρινα σε γραπτό τον Σπανούλη με τον Μπράιαντ. Ήταν τότε που ο Σμους Πάρκερ είχε πει ότι ήταν αδύνατον να δουλέψει με τον Κόμπε και τη δικτατορική νοοτροπία του. Και είχα γράψει ένα κείμενο για τα Alpha Male του μπάσκετ, τα δύο εναπομείναντα.
Από την πρώτη γνωριμία, η συμπάθεια δεν πέρασε από τα μέρη μου για να μου δώσει το χέρι και να με κατευθύνει. Περισσότερο ήταν ένας θρασύς έφηβος, ο οποίος πήγε κατευθείαν στο ΝΒΑ χωρίς να περάσει στο κολέγιο. Τα παιδικά μου χρόνια είχαν ήδη λάβει την απόφαση για τον κορυφαίο όλων και όποιος τολμούσε να συγκριθεί μαζί του ήταν καταδικασμένος.

Η τριβή με τον Κόμπε με χτυπούσε σταδιακά: πρώτα ήταν μία κίνηση στο All Star Game του 1998, όταν πέρασε την μπάλα πίσω από την πλάτη, υποκρινόμενος την πάσα και έπειτα την έφερε μπροστά του για το λέι απ. Είναι βέβαιο ότι δεν το θυμάται κάποιος, κι ας υπήρχαν μάρτυρες, αλλά έτσι κι αλλιώς θα το πω. Την είχα κάνει αυτήν την κίνηση στο 3on3 του 1999 στην Απείρανθο. Δύο εναντίον ενός. Ο αμυντικός είχε φύγει τελείως από την προσποίηση και η έξαψη που ένιωσα ήταν τόσο δυνατή που, μεταφορικά μιλώντας και επωφελούμενος από τη συγκινισιακή δύναμη της στιγμής, η ακμή μου στα γήπεδα του μπάσκετ ως ένα από τα παιδιά που βασίζονταν στην καλλιτεχνία του παιχνιδιού και στις ιαματικές ικανότητες της ομορφιάς έφτασε στο ταβάνι της σε εκείνο το σήμειο και η εν το συνόλω διάδρασή μου με το παιχνίδι έπρεπε να παρακμάσει.

Μετά, ήταν η λογοτεχνία: με έβαλε στα αίματα το σχόλιο ενός Αμερικανού αρθρογράφου, ότι «ο Κόμπε Μπράιαντ είναι απρόβλεπτος όσο το αύριο». Και πάλι, δεν γινόταν να ξεχάσω τους τελικούς της Δύσης το 2002 με τους Σακραμέντο Κινγκς και την πρόκριση των Λέικερς στη σειρά που καθορίστηκε από εξωγενείς παράγοντες περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην ιστορία.

Την Κυριακή του Πάσχα του 2003 καθόμουν, με στρατιωτική άδεια  (γελάει όλη η οικουμένη), στου Ράσελ, πάλι στο χωριό και παρακολουθούσα τους Λέικερς να παίζουν με τους Κινγκς. Σε αυτό το σημείο η απροκάλυπτη υποστήριξη άγγιζε το όριο του φανατισμού και πέτυχα ένα παιχνίδι που ο Μπράιαντ δεν έκανε σουτ σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Το έβγαλε με πάσες, σε σημείο που την ειρωνεία υπερκάλυπτε ο εντυπωσιασμός από την εξέλιξη.

Μετά ήρθε η υπόθεση του βιασμού στο Κολοράντο. Ήμουν σίγουρος και, αν με ρωτήσει κάποιος να πω με το χέρι στην καρδιά τι σκέφτομαι τώρα για αυτό η γνώμη μου δεν έχει αλλάξει, ότι η συνεύρεση με την καμαριέρα ήταν συναινετική. Αλλά αυτό, ακόμα κι αν ισχύει, είναι κατάλοιπο σεξισμού. Ό,τι πραγματικά με τσαντίζει είναι ο αστερίσκος που δεν πέρασε 24ωρο από το θάνατό του για να εμφανιστεί.  

Ο Κόμπε Μπράιαντ δεν ήταν εξαφανισμένος από τον πλανήτη τα χρόνια που τελείωσε από το μπάσκετ. Ο άνθρωπος είχε κερδίσει Όσκαρ και Grammy για το «Dear Basketball», μία ταινία μικρού μήκους που έφτιαξε με έμπνευση το γράμμα που είχε στείλει την αρχή της σεζόν 2015-16 στο ESPN, για να ανακοινώσει την αποχώρησή του στο τέλος της χρονιάς. Εμφανίστηκε για να τα πάρει. Κάπως έτσι άρχισε η μυθική τουρ του. Ίσα ίσα που τα τελευταία χρόνια ήταν πολύ ενεργός, παρουσιαζόταν σε παιχνίδια μπάσκετ, έγραφε παιδικές ιστορίες. Και μου κάνει εντύπωση που τουλάχιστον εγώ δεν είχα διαβάσει κάπου αυτόν τον αστερίσκο όταν πήρε το Όσκαρ, όταν προπονούσε την ομάδα μπάσκετ στην οποία έπαιζε η κόρη του, όταν τραβιόταν στα γήπεδα του WNBA για να στηρίξει όσο περισσότερο μπορούσε το γυναικείο μπάσκετ.

Όχι απλώς το γνωρίζω αλλά, είμαι σύμφωνος να πληρώσουμε όλο το διαθέσιμο κόστος για να φτάσει ο κόσμος εκεί που τον θέλουμε, σε έναν αιώνα από τώρα. Είμαι πρόθυμος να δώσω κάθε αμφιβολία στις περιπτώσεις στη γυναίκα, ακόμα κι αν αυτό δημιουργήσει εστίες εξουσίας στον τρόπο συμπεριφοράς. Έχοντας μεγαλώσει με φαλλοκρατικούς όρους σε βάθος απροσμέτρητο, είμαι παραπάνω από έτοιμος να αποστασιοποιηθώ τελείως από όλη την κοινωνικότητα που μπορεί να φέρει ακόμα και ίχνος άνισης συμπεριφοράς. Κι αν δεν είναι κατανοητό, είναι ακλόνητη η πεποίθησή μου ακόμα κι αν ο λόγος γίνεται για περιπτώσεις που ένας άντρας και μία γυναίκα είναι μόνοι τους και οικειοθελώς σε δωμάτιο ξενοδοχείου, ακόμα, δηλαδή, κι αν πρόκειται για μια στάλα λογική. Μπορεί να μην είναι δίκαιο στην παρούσα φάση, αλλά δεν αφορά σε εμένα. Αφορά στους προγόνους μου, τους προγόνους τους και πάμε χιλιετίες πίσω. Όμως, ακόμα και έτσι, με δυσκολεύει η αποδοχή μίας τέτοιας αναφοράς στην ουσία της. Είναι κοινή γνώση ότι μία ομολογία είναι όχημα επιείκειας και μία εξωδικαστική συμφωνία σε γλιτώνει από μπελάδες.

Όπως είναι, επίσης, αποδεδειγμένο, ότι η περίπτωση κάποιου χουλιγκάνου που σέρνεται στα δικαστήρια για παρόμοιες περιπτώσεις ποτέ δεν αφορά μόνο σε ένα θύμα. Κάποιος ανοίγει το χορό και έπειτα μαζεύονται περισσότεροι, που φοβόντουσαν και απλώς κατάλαβαν ότι είχε φτάσει η ώρα, αφού βρέθηκε εκείνος που ήταν διατεθειμένος να πάρει το ρίσκο.

Στην περίπτωση του Κόμπε, με την εμμονή για το σκοτάδι του εαυτού, τον ψυχοπαθητικό έλεγχο για τα πράγματα, την ψύχωση με το να γίνει ο καλύτερος κι όλα αυτά, υπήρξε μόνο ένα θύμα. Κι ο ίδιος ήταν 25 χρόνων. Τώρα, τα 25 δεν είναι πολλά, αλλά ήταν ήδη 8 χρόνια επαγγελματίας με τους Λέικερς, την ομάδα που είναι συνώνυμο του Χόλιγουντ, που εδρεύει στο Λος Άντζελες, με δύο πειρασμούς ανά μισό τετράγωνο, ενώ ήταν από τα 21 του παντρεμένος.

Το κυριότερο, όμως, δεν ήταν ότι δεν εμφανίστηκε κάποιο άλλο θύμα με μία κατασκευασμένη ή όχι ιστορία, αλλά το πώς συμπεριφέρθηκε αφού τελείωσε η υπόθεση και πριν καν οι κόρες του γίνουν κινούμενα μαθήματα ζωής. Ο Κόμπε έγινε ο πρεσβευτής του μπάσκετ Γυναικών, σε σημείο πολλά κορίτσια να μην μπορούν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους στο άκουσμα του θανάτου του και, ειδικά στο WNBA να νιώθουν ότι έχασαν τον πιο ισχυρό δεσμό με την αναγνώριση από τον κόσμο, η οποία θα τους επέτρεπε να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Από τα 25 ως τα 41 ο Μπράιαντ προσπάθησε έκδηλα και με προφάνεια να μαζέψει τα περιττώματα που άφησε μία πράξη η οποία είναι αιώνιο στίγμα, αλλά και από την οποία δεν κρύφτηκε. Εκείνη η απολογία, «καταλαβαίνω ότι ένιωσες άσχημα με τις χειρονομίες μου, καταλαβαίνω τον τρόπο που τις εξέλαβες», στην καμαριέρα, περικλείει ακριβώς ό,τι σκέφτομαι κάθε φορά που προσπαθώ να επαναφέρω την τεστοστερόνη σε ήπια επίπεδα, με αποτέλεσμα(ίσως λόγω έλλειψης φαντασίας και τρόπου) την απονέκρωση έτι περαιτέρω.

***

Φτάνοντας πια κοντά στα ξημερώματα της Παρασκευής, είναι η τέταρτη από τις πέντε νύχτες που θέλω να δω κάθε διαθέσιμο βίντεο. Όταν πριν από 6,5 χρόνια πέθανε ο πατέρας μου, είχα ανακαλύψει στο facebook μία σελίδα του Πέτρου Γαϊτάνου (για την ακρίβεια, κάποιου που τον μιμούνταν), που με έκανε να γελάω σαν υστερικός. Δεν ήθελα καν να μπω αργότερα, υπό τον κίνδυνο αυτής της έκθεσης, αλλά κυρίως επειδή όντως δεν είχα την επιθυμία. Με απέτρεπε ο ίδιος ο εαυτός μου.

Κι αυτήν την εβδομάδα, που σιγά σιγά νιώθω τον κόσμο να κινείται ξανά, σκέφτομαι ότι αυτός που πέθανε ήταν ο Έκτορας. Κι αυτό έγινε σε κανονικό χρόνο μια συγκεκριμένη στιγμή στις ζωές μας που μπορούσαμε να είμαστε εκεί για να το μάθουμε μόλις δύο ή τρεις ώρες αφού έγινε και να βγάλουμε τα φιλοσοφικά συμπεράσματά μας για το τι μας έχει κάνει το ίδιο το σύστημα αφού δεν μπορούμε να θεωρήσουμε λογικό ένα θάνατο, οποιονδήποτε, μόνο γινόμαστε με τεράστια ευκολία γρανάζια στις μηχανές της φρενίτιδας, πιστεύοντας όχι μόνο στην αθανασία αλλά στο ανώτερο ον.

Διότι, αναγνώστη μου, κακά είναι τα ψέματα. Αισθανόμουν εκείνον που ειρωνευόμουν ως παίκτη και που λίγη ώρα πριν ξεκινήσει το τελευταίο παιχνίδι του στο μπάσκετ στέλναμε με τον Γιάννη μηνύματα του στυλ «πότε θα τελειώσει αυτό το αστείο», ένα είδος με το οποίο προσωπικά δεν ένιωθα ότι μας συνέδεαν τα ίδια οργανικά και ανόργανα κομμάτια. Κάποιον που όντως είχε ανάγει την είσοδό του στο τέρας του καπιταλισμού σε έναν αγώνα για να αποδείξει ότι ο τρόπος της επιτυχίας δεν είναι αποθαρρυντικός σε ό,τι αφορά τη φιλοσοφία και πώς θα μεταδόσεις τα συμπεράσματά σου. Ο Κόμπε των τεσσάρων τελευταίων χρόνων ήταν πραγματικά αξιομνημόνευτος και το ότι δακρύζω κάθε μέρα από λίγο, ότι αφήνω τη συστατική οικία της ύπαρξής μου να απορροφήσει όση περισσότερη στενοχώρια γίνεται, έχει να κάνει με την αίσθηση ότι σκοτώθηκε ένα μυθολογικό πρόσωπο μαζί με την κόρη του.

Θα έπρεπε, υποθέτω, τώρα να μιλήσω για τους άλλους εφτά, αλλά όπως σημείωσα και παραπάνω, χιλιάδες άνθρωποι κατατροπώνονται κάθε μέρα από την ατέλεια της φύσης. Και δεν πρόκειται να διαμοιραστώ ένα ψεύτικο θρήνο για να καταπραΰνω την ενοχή για τον έναν, για τον οποίο πραγματικά πενθώ, ακόμα και τώρα, 5:50 το πρωί της Παρασκευής.
Για τον Έκτορα και το Κολοράντο Για τον Έκτορα και το Κολοράντο Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 8:05 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.