Μανώλης Γλέζος


Ο Νώλης είναι 97. Αυτός ο αριθμός τα λέει όλα. Η εισαγωγή του στο ΝΙΜΤΣ έφερε καταρχάς αγωνία. Κάτι που είναι δύσκολο να εξηγηθεί για έναν άνθρωπο σε αυτήν την ηλικία. Από την άλλη, πανεύκολο.

Για κάθε άνθρωπο άνω των 87, αυτήν τη στιγμή, η ζωή είναι γιορτή. Κάθε μέρα που είναι ζωντανός, είναι ένα δυνητικό πανηγύρι με βεγγαλικά. Κι όταν τελικά φύγει, διότι σε αυτήν την περίπτωση όντως φεύγουν, είναι επίσης μία εκστατική μέρα, κατά την οποία οι εναπομείναντες γιορτάζουν το ταξίδι, τη σοφία, τους απογόνους.

Ο Νώλης είναι 97. Δεν το λέω εγώ. Μία δημοσιογράφος μού το είπε, όταν ανέφερε το όνομά του. Και με έπιασε προ εκπλήξεως. Όχι επειδή δεν ήξερα πόσο ήταν, αλλά διότι ήμουν ανέτοιμος ότι εκείνη θα αισθανόταν τόσο διαφορετικά, όπως, άλλωστε νιώθουν όλοι για τους 97άρηδες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα υγείας. Διότι ο Μανώλης Γλέζος ποτέ δεν ήταν άνθρωπος.

Δεν είναι καθ’ υπερβολή ο χαρακτηρισμός. Θα ήταν περιττό να αναφερθεί ότι ο Νώλης δεν ήταν ποτέ ο τυπικός 80άρης ή 90άρης, είναι πια τετριμμένο. Αλλά αυτό που έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι ότι όσοι άνθρωποι γνωρίζω είμαι πεπεισμένος ότι νιώθουν ακριβώς αυτήν την αγωνία, η οποία ασφαλώς προπορεύεται αισθητά των προσδιορισμών, ένα σφίξιμο που τους συνοδεύει στις εκδηλώσεις τους, οι οποίες συνεχίζονται όπως πρέπει να γίνεται. Ο Νώλης είναι πέρα από όλα. Όλα τα λάθη που έχει κάνει, οι αποφάσεις, αυτό που υποστήριζε, είναι απλώς ψιλά γράμματα, σε σχέση με το πώς νιώθουν άνθρωποι, ακόμα και εκείνοι που τιμούν εν πολλοίς τις πολιτικές πεποιθήσεις τους.

Ο Νώλης δεν είναι κτήμα κινημάτων, τεχνοτροπίας, ιδεολογίας. Είναι απλώς… είναι. Θα είναι… είναι. Όλοι το ξέρουν αυτό, το λένε τα πουλιά την άνοιξη, το μυρίζεις στη βροχή, το γράφουν τα σημειώματα στα μπουκάλια που είναι στη θάλασσα, το στέλνει στο ανθρώπινο κεφάλι το χαλάζι, το γράφουν στις πρώτες σελίδες τα αλφαβητάρια.

Και παρά την υποψία ότι η παραπάνω παράγραφος είναι μελοδραματική, σας διαβεβαιώνω, όχι. Αν με ακούγατε να την λέω, θα νομίζατε ότι παραγγέλνω καφέ στην πλησιέστερη καφετέρια ή ότι αγοράζω καπνούς από το περίπτερο. Το μελοδραματικό είναι αχρείαστο, στην καλύτερη δημιουργεί εντυπώσεις, στη χειρότερη είναι λαϊκιστικό.

Απλώς δεν περίμενα ότι θα έφτανε ποτέ η μέρα που ο κίνδυνος θα ήταν τόσο σαφής. Δεν είναι ότι την σκεφτόμουν και την απέρριπτα, απλώς δεν την περίμενα.

Κι αυτό, νομίζω, είναι απλώς λογικό για κάποιον που δεν είναι άνθρωπος και δεν έχει όνομα, αλλά είναι μόλις, ολοκληρωτικά και αναπάντεχα, Μανώλης Γλέζος. 
Μανώλης Γλέζος Μανώλης Γλέζος Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:19 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.