Ο κακός λύκος που λείπει



Αισίως 15 χρόνια έχω συμπληρώσει στη δημοσιογραφία. Σίγουρα κάπου έχω ξαναγράψει ότι το τάιμίνγκ μου ήταν αισχρό -κι αυτό δεν ισχύει μόνο στα επαγγελματικά.
Ήθελα πραγματικά να γίνω δημοσιογράφος. Από πάντα. Ήθελα να γίνω καλός δημοσιογράφος. Αλλά, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο, δεν μπορείς να τα έχεις όλα.

Αυτό που σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες, είναι πως δεν ήταν καθόλου αυτονόητο πως θα αμειβόμουν από αυτήν τη δουλειά. Μοιάζει φυσικό επακόλουθο, λόγω της επιθυμίας, αλλά ήμουν τυχερός. Αυτή η τύχη απορρέει μέσω μίας γνωριμίας που έκανα στο γραφείο της εφημερίδας στην οποία επιτέλεσα την πιο σύντομη επιθυμία μου. Ο Κώστας, που βρισκόταν εκεί, είναι ένας βιοπαλαιστής. Τώρα, 12 χρόνια μετά, ακόμα περισσότερο. Χωρίς να είναι υπεύθυνός μου, τω καιρώ εκείνω, με «έχωνε» να γράφω θέματα. Και μου το ξεπλήρωσε, πηγαίνοντάς με στη διόρθωση άλλης εφημερίδας και έπειτα, ακόμα περισσότερο, παίρνοντάς με ξανά σε εφημερίδα στην οποία μου έμελλε να κάνω την πιο δημιουργική δουλειά σε έντυπο.

*Σε εκείνη την εφημερίδα, επίσης, γνώρισα τον άνθρωπο που ανήκει αυτή η ιστοσελίδα, ενώ αντάμωσα ξανά με τον Σπύρο, ο οποίος είναι φίλος μου. Σε αυτόν είναι αφιερωμένο τούτο το κείμενο.

Με τον Τσιαγκ έπεφτε… ξύλο κάθε μέρα, ξύλο ατέλειωτο. Για να μη σπεύσει καμιά οργάνωση από αυτές τις ευαίσθητες, το ξύλο είναι μεταφορά. Για να μάθω. Από το 2007 έως το 2012 με έβαζε κάτω και με κοπανούσε, ενώ ενδιαμέσως υπήρχαν κάποια ξεσπάσματα από τη μεριά μου. Όταν έφυγε από την εφημερίδα, ένα κενό απλώθηκε. Πώς θα επιβίωνα στην εφημερίδα; Εκείνη τη νύχτα, δύο μέρες μετά την τελευταία συνέντευξη που πήραμε μαζί από έναν άλτη, τώρα μπορώ να την κρίνω ως την πρώτη μέρα που αντιλήφθηκα ότι το λειτούργημα (το οποίο για μένα είναι και παραμένει, μασκαρεμένο με χίλιους τρόπους) που ακολούθησα έχει μαζί του ευθύνη. Και δυστυχώς, δεν είναι επαρκείς μόνο οι βιοποριστικοί λόγοι για να ευφρανθείς.

Ακόμη δεν ξέρω να πω ακριβώς τι μου έμαθε. Διατηρώ τα δύστυχα τα κουσούρια μου, που με ακολουθούν όπως η σκιά το σκύλο. Θα μπορούσε να μπει σε ταμπέλες και κουτάκια, αλλά δεν θα ήταν ουσιαστικό. Ήταν η συναίσθηση, η διαδικασία να περιβάλεις τη μαύρη τη μοίρα σου με αγάπη ατέλειωτη. Το θέμα με τον Τσιαγκ ήταν ότι ο ιδιοκτήτης μάς χρωστούσε τα πόδια του και μας δούλευε στη μούρη μας, αλλά οι μέρες δεν άλλαζαν. Η παρατήρηση και ο τσακωμός θα γίνονταν, ήταν αναπόφευκτα. Προφανώς, αυτό δεν σημαίνει ότι από τις 11-12 ώρες όλες ήταν ένας πόλεμος. Μιλάμε για ένα δεκάλεπτο ή ένα τέταρτο, αλλά και πάλι.

Είδα τα παιδιά που έφτασαν στην ίδια εφημερίδα μετά. Φτερό στον άνεμο, κανένα ενδιαφέρον. Αν υπήρχε κάποιο ταλέντο ή θέληση με ολίγη, εξαφανιζόταν μέσα στην ασυδοσία. Ο Τόλης ήταν κάπως τυχερός, που είχε κάποιον να του φωνάζει. Ωστόσο, καθένας εξ ημών κρίνει αν οι φωνές ήταν ιδιοτελείς και από ποιο κίνητρο εκπορεύονταν. Το βέβαιο είναι ότι από όσους κακούς λύκους έχω συναντήσει στο χώρο, μόνο ο Σπύρος τελούσε εν πλήρει ανιδιοτέλεια.

Ο Σπύρος έφυγε την Πέμπτη από τα γραφεία. Δεν ξέρω αν ήταν η τελευταία μέρα της ζωής του σε γραφείο εφημερίδας, αν θα ξαναπιάσει το… γιαπί, το πηλοφόρι και το μυστρί του νοητικού μόχθου, αν θα ταλανιστεί ξανά από ερωτήματα που δεν θα μπορέσει να απαντήσει.

Ένα ξέρω, όμως: τα παιδιά που έμειναν είναι κάπως άτυχα. Διότι έχασαν την ευκαιρία να μάθουν (και αυτό είναι σχετικό, διότι δεν σήμαινε ότι θα ήταν σωστά αυτά που θα μάθαιναν, αυτό άλλωστε ισχύει για οτιδήποτε) από έναν άνθρωπο που τουλάχιστον ήξερες ότι ήταν δοσμένος σε αυτό που έκανε και, κυρίως, σε εκείνο που δεν έκανε, χωρίς να κρατά αποτρόπαια μυστικά ή να έχει ωφελιμιστική τάση.

Και αν υπάρχει δικαιοσύνη, θα πρέπει να πληρωθεί ένα γραμμάτιο για τον τρόπο που ο Σπύρος έφυγε. Ειδικά τώρα, που δεν υπάρχουν κακοί λύκοι, κυρίως επειδή η ποιότητα ζωής στο χώρο είναι αεροπλάνο πριν πέσει σε πεδιάδα. Γι’ αυτό, τώρα είναι πιο δύσκολο να υπάρξει κάποιος που να «χώσει» τους νέους, να τους κατεβάσει από το συννεφάκι τους, να τους βάλει σε τροχιά να αγαπήσουν την αίσθηση του επαγγέλματος και όχι αυτά, τα ολίγιστα εν πάση περιπτώσει, που τον συνοδεύουν.

Να τους δώσει το παράδειγμα, καθήμενος στην εφημερίδα σε ώρες που μοιάζουν να μην έχουν σημασία, να τους βάλει να σκεφτούν, να τους αναιρέσει όλα τα κλισέ, να τους βάλει χέρι για τη μετάδοση της πληροφορίας.

Ο Σπύρος είναι μοναδικός στο είδος του. Και αυτό είναι το ακριβέστερο κατευόδιο που μπορείς να του κάνεις.

Ο κακός λύκος που λείπει Ο κακός λύκος που λείπει Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:02 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.