Ο φταίχτης



Ας πούμε ότι ο πλανήτης επιγραφικά είναι μία εφημερίδα.
Η σύσταση μιας καλής εφημερίδας (που ίσως υπήρχε και ίσως όχι στην ελληνική πραγματικότητα, μπορεί να υπάρχει ακόμη) θα μπορούσε να πούμε ότι έχει ως εξής: Πρώτα είναι ο εκδότης. Έχοντας εργαστεί σε πέντε εφημερίδες, έχω αναγνωρίσει τουλάχιστον τρία είδη εκδοτών. Το πρώτο αφορά στην περίπτωση που ο εκδότης που αναγράφεται στην εφημερίδα και ο πραγματικός είναι το ίδιο πρόσωπο. Το δεύτερο, σε εκείνη που ο εκδότης χρηματοδοτείται από κάποιον, τον οποίο μόνο να υποθέτει μπορεί ο κόσμος. Το τρίτο, σε αυτήν που ο εκδότης έχει χρησιμοποιήσει στα έντυπα που διαθέτει το όνομα ενός συγγενικού προσώπου του, για τους δικούς του λόγους (στην αρχή συγκεχυμένους για εκείνους που αγνοούν, στη συνέχεια πιο ξεκάθαρους).

Ας πούμε ότι ο πλανήτης επιγραφικά είναι μία εφημερίδα που ο εκδότης δεν είναι ο χρηματοδότης. Είναι μία πολύ καλή εφημερίδα. Έχει ένα διευθυντή, δύο αρχισυντάκτες, δύο συντάκτες ύλης, τρεις διορθωτές, πέντε γραφίστες και καμιά 25αριά συντάκτες. Και ας πούμε ότι στη μεταφορά με τον κόσμο δεν γνωρίζουμε το χρηματοδότη (κάτι που είναι το πιθανότερο στην πραγματικότητα), αλλά ξέρουμε ποια είναι τα μέλη της εφημερίδας, που προσωποποιούνται από τους «ισχυρούς άντρες» των κρατών.

Ας πούμε, τέλος, ότι όταν η εφημερίδα βρισκόταν στα μπετά, ακόμη υπήρχε ως ιδέα, ο εκδότης, με τη σύμφωνη γνώμη φυσικά του χρηματοδότη, αποφάσισε να ξεκινήσει από τον διευθυντή. Τον χρηματοδότη (που μπορεί να είναι περισσότερα από ένα φυσικό πρόσωπο) δεν ένοιαζε ποιος θα ήταν, αρκεί να έκανε επακριβώς τη δουλειά που ήθελε. Ο εκδότης, πράγματι, βρήκε έναν διευθυντή που ήταν πρόθυμος να υπηρετήσει με προσήλωση και χωρίς απορίες τη γραμμή του χρηματοδότη. Τέτοια ήταν η προσήλωσή του, που ούτε ήξερε ποιος ήταν ο χορηγός πίσω από την εφημερίδα ούτε ρώτησε να μάθει ούτε, το σημαντικότερο, ήθελε να μάθει.

Τώρα, ο εκδότης ζήτησε από τον διευθυντή να του προτείνει αρχισυντάκτες, συντάκτες ύλης και πάει λέγοντας. Ο διευθυντής συμφώνησε μαζί του και ο εκδότης τού είπε να κάνει αυτός τα ραντεβού. Δεν χρειάστηκε, φυσικά, να του υπενθυμίσει ότι οι αρχισυντάκτες έπρεπε να είναι ενήμεροι, όχι βέβαια για τη γραμμή της εφημερίδας αλλά, για το γεγονός ότι θα πρέπει να μην έχουν απορίες και ενστάσεις για την «εύρυθμη» λειτουργία της.

Ο ένας αρχισυντάκτης θα ήταν φίλος του και θα έπαιρνε περισσότερα χρήματα από το δεύτερο, ο οποίος, όμως, θα έπαιρνε αρκετά ώστε να νιώθει ικανοποιημένος. Ο διευθυντής θα ήθελε να μαθαίνει από τους αρχισυντάκτες του τις συμπεριφορές των εργαζομένων, αλλά ξέρει ότι αυτό θα γίνει χωρίς να το ζητήσει.

Από εκεί και ύστερα, οι υπόλοιποι συντάκτες, προϊστάμενοι και άλλοι, θα ήταν επίσης προτάσεις του ή προτάσεις των αρχισυντακτών.

Όλα πάνε καλά, λοιπόν, στην εφημερίδα, ο διευθυντής μαθαίνει από τους αρχισυντάκτες τα καθημερινά καθέκαστα, προβαίνει και σε κάποιες απολύσεις εκείνων που «δεν μπορούν» και ξαφνικά ο χρηματοδότης δεν πληρώνει τους εργαζόμενούς του. Ένας εργαζόμενος, που δεν έχει την υπομονή να ανέχεται την ασυνέπεια στις πληρωμές, αρχίζει να τσινάει και απολύεται για παραδειγματισμό. Ωστόσο, το διάστημα που δεν γίνονται πληρωμές μεγαλώνει, οπότε περισσότεροι εργαζόμενοι δυσανασχετούν.

Τότε, ο διευθυντής καλεί τους συντάκτες και τους λέει ότι όλοι είμαστε απλήρωτοι. Ο ένας από τους δύο αρχισυντάκτες, εν τω μεταξύ, έχει σταμπάρει ένα συντάκτη ο οποίος όχι μόνο δεν υπακούει στη «γραμμή» της εφημερίδας, αλλά και διαμαρτύρεται εντονότερα για τα χρωστούμενα.

Ο διευθυντής, που προφανώς δεν είναι απλήρωτος, συνεννοείται με τον αρχισυντάκτη να διαφωνήσουν για τον συντάκτη. Ο πρώτος τον στηρίζει, την ώρα που ο δεύτερος καθημερινά του αλλάζει τον αδόξαστο.

Μαζί, στο παιχνίδι του αρχισυντάκτη μπαίνουν οι συντάκτες ύλης. Ο συντάκτης θεωρεί ότι έχει τη στήριξη του διευθυντή, άλλωστε δεν έχει απολυθεί, όμως αυτή η στήριξη είναι μισόλογα, χωρίς την έμπρακτη στήριξη. Ο διευθυντής δεν θέλει να διώξει το συντάκτη, ίσως όμως θέλει να του σπάσει το ηθικό, δίνοντάς του ψιχία από την εμπιστοσύνη του και αφήνοντας τον αρχισυντάκτη σχεδόν να ασελγεί πάνω του, ψυχολογικά και πνευματικά.

Ας προσομοιάσει, λοιπόν, ο ιεραρχικός χάρτης της εφημερίδας με τους ηγέτες των κρατών. Τι θα ήταν ο Ερντογάν, στην καλύτερη περίπτωση; Μπορεί ο ένας αρχισυντάκτης. Το πιθανότερο (συγγνώμη υπέροχε Γιώργο Παπαδημητρόπουλε), συντάκτης ύλης. Εκείνος που παίζει το παιχνίδι του ενός αρχισυντάκτη και φαινομενικά αντιτίθεται στο διευθυντή.

Αλλά αν ο υλατζής ήταν όντως αντίθετος στα «θέλω» του διευθυντή, θα παρέμενε στη δουλειά του; Δεν θα ήταν στο σπίτι του, ανίκανος να πάρει οποιαδήποτε απόφαση;\

Τελικά, ο Ερντογάν πήρε μόνος του την απόφαση να μπει στη Συρία; Πήρε το ρίσκο μόνος του να θυμώσει ανθρώπους με τους οποίους έχει κάνει εμπορικές συμφωνίες δισεκατομμυρίων ευρώ; Δεν είχε κάποια στήριξη; Ακόμα χειρότερα, δεν δέχθηκε κάποια ώθηση; 

Και εδώ προφανώς δεν πρόκειται για έναν ανένταχτο συντάκτη. Αλλά για κάτι που ούτε ξέρουμε ούτε πρόκειται να μάθουμε. Ούτε μπορούμε να προβλέψουμε. Μπορεί κάποιος να δει τι γίνεται με το μικρό Παναγιώτη-Ραφαήλ, για τον οποίο υπήρξε ανεξέλεγκτη κριτική. Η επιζητούμενη θεραπεία αντιτίθεται στο φάρμακο που λαμβάνει. Είναι δυνατόν να θεωρήσει κάποιος, επειδή απλώς αντιτίθεται στα πιστεύω του, ότι υπάρχει τόση ανικανότητα ώστε οποιαδήποτε κυβέρνηση, που εννοείται ότι αφουγκράζεται τι συμβαίνει, απλώς να έχει γράψει στο… χιόνι τα διαδικτυακά, έστω, παράπονα που έχουν τη μορφή χιονοστιβάδας;

Ο φταίχτης Ο φταίχτης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:28 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.