Χρυσαυγίτης σε βάρκα



Στη μνήμη της Σοφίας και της Βασιλικής Φιλιπποπούλου

Κατά τη διάρκεια του χρόνου πολλές φορές το μυαλό ταξίδεψε στο Μάτι. Συνέβαινε με σκέψεις που γίνονταν για πρόσωπα που έχουν σημαδέψει τη ζωή, που είτε υπάρχουν είτε δεν υπάρχουν πια. Συνόδευε το φόβο. Ακόμα κι όταν το cd στο αυτοκίνητο έπαιζε το ‘American Pie’ του Ντον ΜακΛίν.

Η τελευταία σύνδεση έγινε τη Δευτέρα, με το «Απόψε μ’ εγκατέλειψες». Στίχοι-αλφάδι. Η φαντασία έφερνε πηγμένους υδρογόνους αδένες, δάκρυα να διασχίζουν παράλληλα τη μύτη και να σταματούν στα κορόμηλα, ώσπου να εξατμιστούν. Πριν, είχε γίνει ο σεισμός. Στο μπάνιο εμφανίστηκε μία κατσαρίδα και βρήκε μάταιο θάνατο με μία παντόφλα. Γι’ αυτήν την κατσαρίδα επικρατεί στενοχώρια. Εμφανίστηκε μέρα μεσημέρι, φοβισμένη, και ήταν σαν να ικέτευε να μείνει ζωντανή. Υπάρχει μία ιστορία, για το πένθος του Νίκου Μπελογιάννη όταν σκότωσαν μία κατσαρίδα που υπήρχε στο κελί του, η οποία ήταν η μόνη συντροφιά του. Η κατσαρίδα έπεσε. Στο βλέμμα που παρακολουθούσε το πτώμα επικρατούσε στέρεη μελαγχολία. Ήταν η μητέρα της, η θλίψη. Η αιώνια μητέρα.

Ό,τι θυμάμαι είναι η αναμονή στα γραφεία της εφημερίδας. Πάνω στο μακελειό, ένα κορίτσι αγνοούνταν. Μπορεί να ζούσε. Κράτησε λίγο, αλλά υπήρξε. Μέχρι να μάθουμε, τελικά, ότι ήταν νεκρή. Τελείωσε η ελπίδα. Η μουσική. Ο χώρος και ο χρόνος. Όταν η ματαιότητα μετουσιώνεται σε συναίσθημα, ο πόνος δεν είναι αιχμηρός, δεν είναι οξύς. Διέπεται από το αφράτο και μια γεύση που δεν είναι προβληματική. Όμως πονάς. Οι νευροβιολόγοι θα μπορούσαν να πουν τις λέξεις, για ό,τι υπάρχει στο κεφάλι και δύναται να λύσει το δεσμό του συναισθήματος. Αλλά μόνο οι φιλόσοφοι θα μπορούσαν να το εξηγήσουν.

Έχει φύγει κι εκείνος ο θυμός. Που, ανίκανοι να κάνουμε έναν παραλληλισμό, δεν μπορούσαμε να συνδέσουμε την αντίδραση των ανθρώπων στην πυρκαγιά με εκείνους που φεύγουν από χώρες που μαστίζονται από ηλίθιους θρησκευτικούς πολέμους.

Αυτήν τη μαγκιά των «πατριωτών». Είναι καρκινογόνο, βέβαια, αλλά οι χρυσαυγίτες πρέπει να συνειδητοποίησαν πόσο εύκολο είναι να μπεις στη βάρκα και να φύγεις από το σπίτι σου όταν η συγκυρία σε διώχνει. Όταν έρχεται μια καταστροφή, που σε αναγκάζει να δραπετεύεις, σχεδόν, για να σώσεις την οικογένειά σου και τον εαυτό σου. Για εκείνους που δεν ήθελαν τους μετανάστες για να κρατήσουν απρόσμεικτη μία φυλή ενός εδάφους που χιλιάδες χρόνια έχουν πατήσει και έχουν εγκατασταθεί από εκατοντάδες ως χιλιάδες φυλές, αυτή η πυρκαγιά, απευκταία, είναι ένα παράδειγμα για την ταχύτητα με την οποία μπορείς να φύγεις για να μεταναστεύσεις: να πας στο χωριό σου ή στο εξωτερικό ή κάπου που δεν μπορεί να σε βρει κάποιος, όλος ο ανθρώπινος πληθυσμός.

Και πάλι, ξέρουμε: είναι κάπως αισχρό να πρέπει να δίνεις έμφαση σε τέτοια παραδείγματα για να διατυπώνεις αυτό που είναι όχι μόνο λογικό, αλλά και αποτελεί το νόμο της εξέλιξης. Ο άνθρωπος δεν είναι κάτι άλλο από φυσική καταστροφή, όπως όλα τα είδη. Ο ρόλος του είναι να καταστρέφει την πανίδα, διότι έτσι κάνουν τα ζώα εκ της γεννήσεώς τους και ασφαλώς δεν γίνεται να απαιτείται ειρήνη. Το «σκότωσα μία κατσαρίδα» από το «σκότωσα μία λευκή φάλαινα» δεν έχει άλλη διαφοροποίηση από την ευαισθησία μας. Δεν θα μας χάλαγε, εν ολίγοις, εν πάση περιπτώσει πολλούς ανθρώπους στον περίγυρό μας, να εξαφανιστούν άπαξ και διά παντός οι κατσαρίδες, που γίνεται να χαλάσουν λίγες ώρες από τον ύπνο μας. Αυτό το είδος φυσικής καταστροφής, που παίζει σχεδόν χωρίς αντίπαλο στον πλανήτη, που έχει επεκτατική λογική, ο μόνος τρόπος που γίνεται να εξαφανιστεί, πλην της ίδιας της γης και των φαινομένων, είναι να στρέψει τα όπλα που έχει φτιάξει προς τον εαυτό του.

Αυτό κάνει, άλλωστε, οπότε υπό μία ευρεία έννοια δεν θα έπρεπε να μας ανησυχεί. Ο εξελικτικός νόμος είναι πανίσχυρος, αν και δεν είμαστε βέβαιοι ότι δεν γίνεται να αλλάξει η ρότα του.

Ό,τι μας ανησυχεί, στο μικρόκοσμο που βιώνουμε, είναι ότι δεν μπορούμε να προσομοιάσουμε το απέραντο του πλανήτη στον πλησίον μας. Καταλήγοντας υπόδουλοι των εγκεφαλικών κυττάρων που διανθίζουν την απέχθεια, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι το μόνο που χρειάζεται για να γίνουμε αυτό που δυνητικά μισούμε είναι, στην πραγματικότητα, μία λανθασμένη απόφαση.

Ένας τύπος που έχει αποφασίσει από την προηγουμένη να κάψει κλαδιά, χωρίς να υπολογίζει τα Μποφόρ. Αλλά για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο, πρέπει να κάνουμε τη σωστή παρομοίωση. Δεν την κάνουμε, σχεδόν ποτέ.

Χρυσαυγίτης σε βάρκα Χρυσαυγίτης σε βάρκα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 8:41 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.