Η ουσία στους τύπους



Ό,τι μαθαίνει ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του, ό,τι αληθινό μαθαίνει, δεν μπορεί να παραμείνει καθαρό ως γνώση. Το ενστικτοβολητό αλλοιώνει την εικόνα του και τη διάσταση που αφορά στη διδαχή, άρα επιστρέφει σε μία κοιτίδα η οποία αφορά στις ιδέες.
Η πραγματικότητα, βεβαίως, είναι τελείως άλλο πράγμα και οι περισσότεροι είμαστε πεπεισμένοι ότι αυτά που πιστεύουμε, ανεξαρτήτως αν προέρχονται από τα υπόγεια του προσηλυτισμού ή δεν έχουμε κάνει καν τον κόπο να τα βάλουμε στη ζυγαριά, είναι το καλό, το δίκαιο και κουβαλούν στα κάρα τους την πρόοδο.

Κάρα είναι και το κεφάλι, αν μπορεί να προσεγγισθεί κάποιο λεκτικό παίγνιον με οποιαδήποτε κατάσταση υποστηρίζεται. Η υποστήριξη, όμως, αποτελεί τροχοπέδη. Το αίσθημα της λύπης για την ήττα είναι τόσο ισχυρό, που το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται πολλαπλασιάζεται. Τσαλαπατώντας αυτό που ονομάζεται υπερηφάνεια, ό,τι μένει είναι ένας εγωισμός που προφανώς ούτε ταιριάζει ούτε γίνεται να εξομοιώνεται με αυτό που πρώτος ο σχετικά άγνωστος Ιταλός φιλόσοφος της πρώτης Αναγέννησης, Τζοβάνι Πίκο ντελά Μιραντόλα, ονόμασε ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Ως εκ τούτου, αν και δεν είναι άγνωστη, ανοίκεια ή παράλογη, η συμπεριφορά μίας τάξης ανθρώπων που συνεπαίρνονται από ένα ρομαντισμό τον οποίο οι ίδιοι δημιούργησαν, δεν υπάρχει. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το αποτέλεσμα των εκλογών.

Πρέπει να ξεκαθαριστεί με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται για πολιτική ανάλυση. Παρ’ όλα αυτά, σε ό,τι αφορά τις εκλογές οι περισσότερες κουβέντες γίνονται για το μέλλον, ως εκ τούτου είναι γνώμες, εκτιμήσεις και ουδόλως αποτελούν σοβαρή πολιτική ανάλυση. Συμβαίνουν μέσω της ηθικής υπόστασης του όντος, η οποία υπάρχει μόνο σε ό,τι αφορά τη μονάδα και ομαδόν δεν στοιχειοθετείται, σε καμία περίπτωση.

Ούτως ή άλλως, άπαξ και η πνευματικότητα των τάξεων έχει χαθεί, τουλάχιστον είναι κρυμμένη πολύ βαθιά μέσα στην κοινωνία αφού πια θεωρείται απαξιωτική, είναι ζήτημα αν σε έννοιες, όπως είναι Αριστερά και Δεξιά, υπάρχουν όντως διαφορές πρακτικής φύσεων. Ουδείς πρέπει να διαφωνεί ότι υπήρχαν, απλώς είναι αβέβαιο ότι αυτή η εποχή, που μπορείς να βρεθείς στη ζούγκλα του Αμαζονίου, την Αψίδα του Θριάμβου, το Μέχικο και το μαυσωλείο του Λένιν μέσα σε 20 μέρες, που δύνασαι να συνομιλήσεις με Χιλιανούς, Μοζαμβικάνους και Φιλιππινέζους, που εν πάση περιπτώσει έχεις πρόσβαση σε όλα εκείνα τα προϊόντα τα οποία κάποτε ανέστησαν, μέσω της πολυτέλειάς τους (δηλαδή του μεγάλου φόρου) τη λουδοβίκεια γαλλική Οικονομία και που με μια κάποια θυσία όχι μόνο μπορείς να τα αγοράσεις αλλά και να τα καταναλώσεις ξεδιάντροπα, προκρίνει τις αδιάκριτες διαφορές.

Οι έννοιες μας πλασάρονται συχνά, μέσω των ανθρώπων που τις υπηρετούν, όπως ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος στον Κώστα Βουτσά στην ταινία με τον θείο ή ο ίδιος ο Βουτσάς στον Ντίνο Ηλιόπουλο στο «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης». Σαν κάτι που είχε δημιουργηθεί, αλλά εμφανίζεται ως πρόσωπο καλά δασκαλεμένο. Συνήθως, επειδή ακριβώς οι αλλαγές δεν αφορούν αποκλειστικά στην ποιότητα της ζωής μας, παρά μόνο σε λεπτομέρειες που άλλους θα ευνοούν και άλλους όχι (κάτι που με το πέρασμα του χρόνου μπορεί να αντιστραφεί στους ίδιους που έχουν ευνοήσει και έχουν αδικήσει), οι πεποιθήσεις μας χρωματίζονται από τα συναισθήματά μας. Αποτίνοντας φόρο τιμής στους δικούς μας ανθρώπους και τη γαλούχησή τους πάνω μας, για την οποία, είτε αισθανόμαστε υπερήφανοι ή όχι, νιώθουμε ότι γίνεται κάτι σαν το περίγραμμα της ύπαρξής μας, πορευμένοι μέσω ιδεών, που οσάκις καθίστανται φαντασιωτικές, ου μην και φαντασιώσεις.

Θα έλεγα ότι πρόκειται περισσότερο για τα θεμέλια που φτιάχνει το μυαλό μας, ώστε να μπορέσει να αντέξει ότι δεν γίνεται να είμαστε ευτυχισμένοι, όχι για πολύ καιρό αλλά, για λίγη ώρα. Είτε πρόκειται για Δεξιά είτε για Αριστερά, αυτό που μοιάζει βέβαιο να στέκει ως ισχυρισμός, είναι ότι όποιες διαφορές υπάγονται στην αισθητική φύση του πράγματος, η οποία βεβαίως είναι σημαντική αλλά δεν παύει να είναι ένα σπυράκι στην πλάτη μπροστά στην πρακτική.

Κι αν, πια, ο κύκλος του κακού αίματος στην πολιτική σκηνή εξαντλούνταν την τελευταία δεκαετία (κι όχι κατά τη διάρκεια της Επανάστασης, όπως είναι μία πιο σωστή προσεγγιστικά κατάσταση, αφού από τότε επαναλαμβάνονται τα χούγια με εντυπωσιακή ακρίβεια), αν πια θεωρήσουμε ότι μόνο του το έθνος μέσω των πολιτικών του δημιούργησε τη φαυλότητα, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε ένοχο από μία πολιτική πλευρά ούτε να τον αποδώσουμε αποκλειστικά σε μία εννοιολογία.
Αυτή η φαυλότητα, ωστόσο, «γέννησε» το ακραίο στοιχείο, και άρα είναι δυσδιάκριτο ποιου παιδί είναι.

Γι’ αυτό η πιο σημαντική είδηση από τις εκλογές είναι η συνολική μετριοπάθεια. Στην επικράτηση εκείνου που έχει ξαναβγεί (ως ιδέας, ξεκάθαρα), καταδικάστηκε η ακρότητα.

Την Κυριακή διάβασα την απορία που παίζω και ξαναπαίζω στο μυαλό μου: τι ψήφισαν εκείνοι που δεν ψήφισαν Χρυσή Αυγή το 2015; Αν και δεν είμαι στο μυαλό τους, μπορώ πολύ εύκολα να απαντήσω: τα πάντα.

Ο Τζίμι Τζαμπ δεν θα έκανε εισβολή σε ένα άδειο γήπεδο, χωρίς ανθρώπους να φροντίζουν για την ασφάλεια των αθλητών εντός αγωνιστικού χώρου και δίχως εκατοντάδες κάμερες και δορυφόρους να δίνουν σήμα σε κάθε πέταλο της Γης. Στην ψυχοσύνθεσή του, το φαρσοειδές αφορά κυρίως σε αυτό, δηλαδή να γίνει γνωστό, να θυμούνται ματς, όπως ο τελικός του Euro 2004, ακριβώς επειδή μπήκε στο γήπεδο και πήγε σούμπιτος πάνω στον απογοητευμένο Λουίς Φίγκο.

Στη ρώσικη γλώσσα, η οποία είναι κατά βάση εκκλησιαστική μέχρι ο Μιχαήλ Βασίλιεβιτς Λαμανόσαφ, ο Ντα Βίντσι της Στέπας, γράψει την πρώτη γραμματική (η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, είναι ένα από τα διαμάντια της Εθνικής Βιβλιοθήκης), η Δεξιά δεν αφορά σε μία πολιτική πλευρά, αλλά σε μία πραγματικότητα. Πράβντα είναι η αλήθεια, πραβατά είναι το δίκαιο, πράβι ή πραβ (πραφ) είναι ο δίκαιος, πραβίτελ είναι ο κυβερνήτης, πράβα είναι το δεξιά, πράβο (πράβα προφέρεται) είναι το δικαίωμα, πραβασλάβνι ο ορθόδοξος. Πραβίτελστβα η κυβέρνηση. Κι όμως, ήταν η χώρα που δέχθηκε την πιο θυελλώδη αριστερή επίθεση όλων των εποχών, η οποία κράτησε 70 χρόνια.

Η Δεξιά και η Αριστερά, ένα διώνυμο φτιαγμένο την ίδια στιγμή, είχαν κάποτε διαφορές. Κάποτε, η Αριστερά ήταν η έννοια που μπορούσαν να απευθυνθούν εκείνοι που δεν ήθελαν να είναι πολιτικά ευπρεπείς, που έθεταν το δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων επιζητώντας μια πιο ζωηρή πραγματικότητα. Παρά τους νεκρούς, τον εμφύλιο και όλες εκείνες τις τραγικές στιγμές που, ούσες συζητήσιμες, οδηγούν σε νέες κόντρες, η Αριστερά συμβολίζει την αποφυγή της πραγματικότητας, διανοητικά τε και συναισθηματικά. Όπερ σημαίνει, αγαπάς τον άλλον, τον αγκαλιάζεις, στριφογυρίζεις μαζί του σε μία δίνη συναισθημάτων μια Δευτέρα. Η Δεξιά είναι ο ασπασμός της πραγματικότητας και η φειδώ, το μέτρον άριστον.

Όταν αυτό δεν ισχύει, σημαίνει ότι τα πράγματα είναι μπερδεμένα και άρα ό,τι υποστηρίζεις είναι η μαρκίζα. Ψιλολόγια, δηλαδή. Οι διαφορές είναι να ‘χαμε να λέγαμε.   

Το παιγνιάζον και το φαρσοειδές δεν γίνεται παρά να είναι ίδιον της ανθρώπινης φύσης. Και σε έναν κόσμο που ανακοινώνεται η αλλαγή του, ο φαρσέρ είναι έτοιμος να αναλάβει δράση περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Η γνώριμη πραγματικότητα, που προκύπτει μόνο και μόνο από τη συνήθεια, εξαρθρώνει τα στοιχεία που στο πρώιμο στάδιό της, πριν δηλαδή υπαχθεί στη μηχανική κίνηση, δημιούργησε.

Η Χρυσή Αυγή μπορεί να μη γεννήθηκε ταυτοχρόνως με το μύχιο πόθο του Συνασπισμού να γίνει κυβέρνηση, πάντως μεγάλωσε μαζί του και όταν ο ίδιος έγινε ο ένας πόλος μαγνητισμού, το ακραίο φασιστικό στοιχείο, με την καγκουρίδικη ύφανση, προσπάθησε να καταλάβει τον άλλο.
Μπορεί, βεβαίως, να μην εξαφανίστηκε και κάποιοι να τρόλαραν ακόμα κι επειδή θεώρησαν ότι η εποχή του παιχνιδιού δεν έχει τελειώσει, με ένα μικρό ποσοστό, βεβαίως, να την ψηφίζει με πλήρη συνειδητότητα, αλλά οι περισσότεροι από εκείνους που την εμπιστεύθηκαν τον Σεπτέμβριο του 2015 με σκοπό να της δώσουν 18 έδρες, αποφάσισαν ότι εκείνη η εποχή που θέλησαν να καταδείξουν τη δυσαρέσκειά τους όχι μόνο στα ημίμετρα που θεωρούσαν ότι βίωναν αλλά και στη νέα ιδέα είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί.

Από το κακό του να αποκαλείται μία πλευρά Αριστερά και άλλη Δεξιά, χωρίς να είναι ούτε η μία ούτε η άλλη αυτό που λένε ότι είναι (δηλαδή το κακό της έλλειψης ειλικρίνειας), προτιμώ συλλήβδην την απομάκρυνση της Χρυσής Αυγής, ακόμα κι αν γίνεται για τους τύπους. Διότι προφανώς οι περισσότεροι εξ ημών δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε τις αλλαγές στη ζωή μας και, αν γίνουν, ίσως βιαστικά τις αποδώσουμε στην αλλαγή της διακυβέρνησης, όμως το να χαθεί το άσυλο για ανθρώπους που κατά βάση ενεργούσαν ασύδοτα είναι ευλογία, ακόμα κι αν αυτό δεν σημαίνει την εξαφάνισή τους. Μόνο σε κοινωνίες που βρίσκονται σε πανικό δημιουργούνται παρασιτικά κινήματα τέτοιας μορφής και αυτήν τη στιγμή η κοινωνία του ελληνικού κράτους δεν τελεί σε πανικό.

Δεν σημαίνει ότι η κατάστασή της είναι βελτιωμένη, αλλά ο πανικός συνήθως είναι ο φόβος απέναντι σε κάτι καινούργιο. Τώρα, το πώς θα κριθεί η νέα κυβέρνηση αφορά στην προσωπική γνώμη και την προσωπικότητα κάποιου, τι είναι, δηλαδή, διατεθειμένος να αντέξει, ποια συμπεράσματα και πόσο γρήγορα θα τα βγάλει. Πάντως, δεν είναι μείζον ζήτημα, τουλάχιστον όσο το πραγματικά καλό νέο αυτών των εκλογών, που σίγουρα δεν είχε προεξοφληθεί ένα μήνα νωρίτερα ως σίγουρο.  

Η ουσία στους τύπους Η ουσία στους τύπους Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:34 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.