Ο γίγας Μανώλης Περρής



Τη μία χρονιά που έπαιξα μπάσκετ σε ομάδα, είχα προπονητή τον Μανώλη Περρή. Ήταν Γ’ ΕΣΚΑ και εγώ ήμουν δεξιός εξωφυλαρούχας. Ο χρόνος που πήρα στα ματς της ομάδας ήταν καταστροφικός.


Ο Μανώλης Περρής αγαπάει πολύ το μπάσκετ. Στην πραγματικότητα, το σκέφτεται νυχθημερόν. Το 2004 πίναμε καφέ στο Γαλάτσι και χαζεύαμε το τρίτο τελικό των Λέικερς με τους Πίστονς με τον Μάνο, που κατόπιν έγινα κουμπάρος του και από τότε δεν μου έχει ξαναμιλήσει. Ήταν εκείνο το απόγευμα που ο Περρής είχε πει ότι «η διαφορά της γνώμης από την άποψη είναι ότι η γνώμη αλλάζει. Η άποψη βγαίνει από το απόψε».

Είχε προηγηθεί ο τελικός της Γ’ ΕΣΚΑ, που προκρίθηκε η ομάδα και το κόψιμό μου από την αποστολή, που το έφερα βαρέως διότι ήμουν έξοχος ως εξωφυλαρούχας. Πεισματικά, είδα το πρώτο ημίχρονο στην κερκίδα. Στο δεύτερο με φώναξαν να κατέβω, αλλά ήταν αργά, διότι ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ. Αλλά όταν μιλάμε για μπάσκετ, προσωπικά δεν χωράνε. Ούτως ή άλλως, ο Μανώλης μιλούσε για τον Τζέισον Γουίλιαμς, τη «Λευκή Σοκολάτα», που ήταν ο κοινός γνώμονάς μας για να παίζουμε και να μιλάμε, τον «Πίστολ» Πιτ Μάραβιτς, τον Αλεξάντερ Νίκολιτς, θρύλους για τους οποίους μπορώ να γράφω.

Και δεν είχε σημασία αν οι ιστορίες ήταν ακριβείς ή ανακριβείς, σημασία είχε ότι περιείχαν το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένα τα όνειρα. Ο Μανώλης Περρής μπορεί να μιλούσε γρήγορα ώρες ώρες, αλλά σε αυτό το κομμάτι το στόμα του ήταν αλφάδι. Μπορεί να μην επηρέασε τη δική μου ακατάσχετη γραπτή πολυλογία, αλλά την διάνθισε.

Για τον Μανώλη Περρή θα άξιζε να γράψω ούτως ή άλλως. Μόνο που διάβασα το όνομά του, ως έναν από τους δύο ανθρώπους, μαζί με τον Σπύρο Βελλινιάτη, που έπεισαν την οικογένεια του Γιάννη Αντετοκούνμπο να αφήσει τον πιτσιρικά να παίξει μπάσκετ.

Τώρα, πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είναι σίγουρο ότι πρόκειται για τον Μανώλη Περρή που εγώ γνωρίζω. Αν και μου φαίνεται απίθανο. Μπορούσες να τον πετύχεις όπου υπήρχε γήπεδο μπάσκετ τόσο στο Γαλάτσι όσο και στις υπόλοιπες γειτονιές και ουδεμία αίσθηση θα μου έκανε να ξημεροβραδιαζόταν στα Σεπόλια, προκειμένου να πείσει τον Τσαρλς και τη Βερόνικα να παίξει μπάσκετ ο γιος του.

Ισχύει δεν ισχύει, ο Μανώλης Περρής είναι μεγάλο κεφάλαιο του ελληνικού μπάσκετ. Πρέπει, όμως, να ισχύει. Είναι βέβαιον ότι, βλέποντας από κάποιο ψαγμένο δορυφόρο την τελετή, δάκρυσε μαζί με τον Γιάννη όταν ανέβηκε για να πάρει το τρόπαιο του MVP του ΝΒΑ. Να είσαι καλά ρε Περρή και να αγαπάς το μπάσκετ πάντα όπως τότε που μιλούσαμε για αυτό.

Ο γίγας Μανώλης Περρής Ο γίγας Μανώλης Περρής Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 7:42 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.