Για την άγνωστη



Ένα μικρό ποίημα για τη μέρα της Γυναίκας. Για το καλό.

Για την υφάντρα:

Θα βγω, λέει η υφάντρα, θα βγω για σκοπό,

Θα βγω μες στους δρόμους, όλα θα τα πω,

Πώς μ’ έχουν, τι κάνουν, μέσα στο σκοτάδι,

Πώς ρίχνουν στο δρόμο εμάς κάθε βράδυ,

Στο σπίτι να έρθω, εσένα θα βρω,

Θα βγω, λέει η υφάντρα, στο είπα θαρρώ.



Πού πας, μωρή, κάτσε, με κάνεις ρεζίλι,

Τι ζήτησα Θε μου, μισόκλειστα χείλη,

Να λέω, να μιλάω μονάχα εγώ,

Πού πας μώρη κλώσα, τι θέλεις να αλλάξεις,

Σε ποιον κόσμο ζεις, ποια μέρα θα αδράξεις;



Αχ, Δημητράκη, δεν ξέρει εσύ,

Δεν ξέρεις πώς είναι να μένεις μισή,

Δεν έχεις ιδέα, μικρέ μου Δημήτρη,

Αχ, τι τραβάω δεν ξέρεις,

Πώς ξέρεις, καημένε, εσύ να υποφέρεις;

Όλα έτοιμα, διατάζεις, ‘

Όλα έτοιμα, μείνε,

Κι αν είναι εκείνες οι μέρες του μήνα,

Φωνάζεις, Αλέκα, οι παντόφλες πού είναι;

Εγώ πλέκω κι υφαίνω, τσιμπιέμαι, ματώνω,

Φαί να σου φτιάξω, τώρα, τα ρούχα διπλώνω,

Ξανά και μανά, δουλειές για τον κύρη,

Κι αυτό το καθίκι να μη με πληρώνει,

Που πλέκω κι υφαίνω να μην ξεχρεώνει,

Εδώ είναι οι παντόφλες, εκεί είναι το πιάτο,

Πού είναι, δεν είναι,

Τυφλός είσαι, νάτο.



Έτσι περνά, Δημητράκη, η ζωή μου,

Κι ο κροίσος δεν ξέρει πώς με λένε ο Εβραίος,

Αμέτι χαμέτι μου να κλέψει το βιος μου,

Να το παίζει κονιόρδος, να το παίζει ωραίος.

Φεύγω Δημήτρη, κι αν δεν έχεις να φας

Μάθε να φτιάχνεις αντί να μεθάς,

Κρετίνε και βλάκα,

Ανόητε και άφρων,

Που ζεις μες στην τράκα,

Αφέντη, παράφρων,

Φεύγω και πάω

Σε όλες αυτές,

Που δεν είναι ωραίες,

Που δεν είναι αστές,

Που δεν είναι εκείνες που θες κακομοίρη,

Που δεν θα σου δώσουν το μέλι απ’ την γύρη,

Μα που θα παλέψουν,

Δεν θέλουν να κλέψουν,

Υφαίνουν και πλέκουν,

Νοήμονες στέκουν

Και όπως δεν θέλεις εσύ να πω όχι,

Κι εμείς δεν την θέμε της βίας την απόχη,

Πώς, λες, θα πεθάνω, χωρίς μια μετάνοια,

Πώς λες, να ζητάω να μην πάθω άνοια,

Συνέχεια να σβήνω, να μην το κρατάω,

Να τρως και να πίνεις κι εγώ να κερνάω,

Να βάζω τα ρούχα, να πλένω τα τζιν σου

Και να σου φωνάζω, άει πλύσου, ξυρίσου

Κι εσύ ν’ απαντάς, ναι μωρή ναι μωρή,

Που Θεός αν υπάρχει αυτό θα θωρεί

Και θα αναρωτιέται, τι κάνω, πού πάει,

Αυτός είναι ο κόσμος που όντως δεν σπάει;

Έφυγα. Ή εμείς ή αυτός,

Μα σ’ αγάπησα εγώ,

Ή έστω κάποιος μου εαυτός,

Θα δούμε, αν γυρίσω,

Του θριάμβου τη σημαία ψηλά θα κρατήσω,

Μη μιλήσεις, τα χρόνια που θά’ ρθούν,

Εκείνα που φύγαν προτούν μαραθούν,

Αίμα θα δώσω, συνείδηση πλήρη,

Θα έχω εντέλει πολύ πριν χαθούν.

Υφάντρα Ευδοκία, ευπειθώς αναφέρω,

Τραύματα έχω, μα άλλα δεν φέρω,

Γυαλί η ψυχή μου,

Λευκή, καθαρή,

Για σένα, για μένα, για όποιον θωρεί,

Για όποιον θαρρεί πως κάτι δεν κάνω,

Για όποιον την βρίσκει εγώ να πεθάνω,



Γεια σου, ρε Μήτσο, τα λέμε ξανά,

Γεια σου πατέρα των παιδιώт μου,

Γεια σου χαζέ Σατανά,

Γεια σου, ομοίωση των γιων μου.

Σε βαρέθηκα και να παλέψω πάω.

Ναι, να  παλέψω όταν δεν гф μεθάω.
Για την άγνωστη Για την άγνωστη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:39 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.