Για ένα αγόρι


Ένα ποίημα για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, 10 χρόνια μετά την επέτειο της δολοφονίας του.

Τι συμβολίζεις;
Δεν έχω ακόμα καταλάβει.
Την αρχή της κρίσης ή όποιον ψάχνει να προλάβει,
τη ζωή του να ‘βρει μες στο θυμό και τις συγκρούσεις
και με το νόημά της να περιφέρεται αδίκως,
ψάχνοντας έναν, ακόμα έναν, μόνο,
που δεν θα θέλει να του φέρει πόνο,
που θα συμφωνεί, αν συμφωνήσει, μήπως,
τον απαλλάξει από του κόσμου τις προσκρούσεις.
Η εφηβεία αναίμακτα δεν βγαίνει,
μα τι να κάνω εγώ μια τέτοια γνώση,
είδα σκουπιδοτενεκέδες που ήταν αναμμένοι
και δεν βρέθηκε κάποιος να τους σώσει.

Τι συμβολίζεις;

Το βράδυ που στα νιάτα σου δεν γκέλαρε η σφαίρα,
τη νύχτα που η ψυχή σου φτερούγιζε σαν πέπλο,
εκείνο το ξημέρωμα που έφερε μια μέρα,
που ίσως ήταν σήμα,
που ίσως ήταν νήμα,
που ίσως ήταν ποίημα,
που ίσως ήταν ρίμα
ή απλώς ρήμα,
από εκείνα που στο σκάκι
είναι πίσω από τα πιονιά,
από εκείνα που το θέρος
σουλατσάρουν στα αλώνια,
από εκείνα που το ωμέγα
μοιάζει εύκολο και μέγα,
από εκείνα που το γάμα
είναι εφόδιο και τάμα
και δεν έχω καταλάβει,
τι συμβολίζεις;

Δίκες και φρίκες και στράκες και στρούκες,
μολότοφ και σπίρτα, κουκούλες-περούκες,
χαζές εντυπώσεις, κυρτά ουρλιαχτά,
τυχαίες ενώσεις, σκυλί που αλυχτά,
φωνάζει, γαβγίζει, χαλί στις φωνές,
που πάντα ηχούν σαν παλιές απειλές,
μάταιες, κορόνες βάρβαρες,
εθνικιστικές και όχι γάργαρες,
πού είναι το γέλιο της Ναυσικάς
κι εσύ, που απωθείς τους άνδρες κατ’ όνομα,
τι συμβολίζεις;

Αυτά που γίνονται,
μια ταραγμένη εφηβεία, ημιτελή,
σαν νύχι φεγγαριού πάνω
από τον ελληνικό κόσμο
ή αφορμή, ένα όνομα τυχαίο,
ένα δάνειο μοιραίο,
στης ειμαρμένης τη ροή;

Τι συμβολίζεις;
Πώς σε θυμούνται;
Εκείνο το βράδυ
η βόλτα στον Άδη
με ουσία και
πρόοδο θα έπρεπε να συνάδει.

Χρόνοι δέκα περάσαν,
οι νέοι τα χρόνια τους ‘χάσαν
και τώρα οι νέοι τα χάνουν επίσης,
όχι καιρού περνώντος, μα καίοντες όντως.

Τι συμβολίζεις;
Όχι την ημερομηνία που ξεπεράστηκε,
όχι το όποιο όνειρο ξεβράστηκε,
όχι το όποιο όνομα ξεχάστηκε,
όχι το όποιο όραμα κουράστηκε.

Το ατελές συμβολίζεις.
Δεν συμπληρώσαμε τα χρόνια που σου λείπουν.

Αυτά τα χρόνια συμβολίζεις.
Μα δεν υπάρχουν πια,
τα έφαγαν τα ανδρογόνα
και άλλοθι σε κάναμε
να ανάβουν καπνογόνα. 

Αυτά τα χρόνια συμβολίζεις.

Αλλά χάθηκαν.

Χάνεσαι κι εσύ μαζί
μόνο κατ’ όνομα θα μείνεις,
χωρίς να μάθουμε
τι θα μπορούσες να γίνεις.

Δολοφονήθηκες έφηβος,
μα και πάλι πέθανες νέος.

Για ένα αγόρι Για ένα αγόρι Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 8:00 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.