Όχι, Γιάννη


Με συγχωρείς εξαρχής, Γιάννη, αλλά...

Δεν υπάρχουν έγχρωμοι, Γιάννη. Αν είστε κάτι, είστε μαύροι.

Γεννηθήκατε πιο δυνατοί από τους λευκούς, Γιάννη. Όταν γυμνάζεστε, με το μισό κόπο πετυχαίνετε το διπλάσιο αποτέλεσμα. Είστε πιο γρήγοροι, πιο ευέλικτοι, πιο αλέγκροι, πιο ωραίοι.

Μη λες έγχρωμοι, Γιάννη. Με το «έγχρωμοι» διανθίζεις τον ήπιο ρατσισμό, το διπλωματικό φασισμό μίας φυλής που ονειρεύεται την ευγονική δυστοπία, το συναισθηματισμό εκμηδενισμό. Μεγαλώσατε σε έναν κόσμο λευκών, Γιάννη, διότι απλώς κάποτε κάποιοι δήθεν ιερομόναχοι πήγαν σε ξένα εδάφη και κορόιδεψαν τους κατοίκους τους.Τους έδωσαν τη Βίβλο και μέχρι οι μαύροι να την διαβάσουν τους πήραν τη γόνιμη γη. Τα διαμάντια.

Δεν είστε έγχρωμοι, Γιάννη. Οι λευκοί είναι έγχρωμοι, επειδή με τίποτα δεν μπορούν να παραμείνουν λευκοί. Μαυρίζουν από τον ήλιο, κοκκινίζει η μύτη από το κρύωμα, πρασινίζουν από τον πυρετό, γίνονται εκρού από τη χλωμάδα. Εσείς είστε μαύροι. Έλληνες και Νιγηριανοί και ό,τι άλλο θέλετε. Αλλά μαύροι.

Ή μάλλον, και μαύροι. Αυτός είναι απλώς ένας προσδιορισμός. Πρωτίστως Εν, πρωτίστως Νους, πρωτίστως Είναι. Οι προσδιορισμοί έπονται και, αν είναι καθοριστικοί, δεν καθορίζουν.

Είστε μαύροι. Είναι απαραίτητο αυτό να σταματήσει να λογάται ως προσβολή. Όσο κρύβεται η αλήθεια του επιθέτου μέσα στα κουτιά των παπουτσιών και πίσω από τις κρεμασμένες κορνίζες της ανθρώπινης τοξικότητας τόσο η εξέλιξη δεν θα σηματοδοτεί πρόοδο.

Απλώς, Γιάννη...

Μην περιμένεις από την πλειοψηφία να μιλήσει. Μην περιμένεις να στηρίξει δημοσίως και με τον κίνδυνο της δικής της ακεραιότητας. Ό,τι είναι μειοψηφία μιλάει, στη δική σου περίπτωση απέναντι σε ένα παγιωμένο και εδραιωμένο καθεστώς που μοιάζει αδύνατον να συμμορφωθεί με την ελευθεριότητα. Που επιζητά το θειϊκό οξύ της σύγκρουσης. Που χωρίς κανένα σχηματικό και πνευματικό επιχείρημα, κρούει τα κύμβαλα του πολέμου. Μίλα, θέσε εαυτόν απέναντι, αλλά μην προσδοκάς αναπάντεχη βοήθεια.

Απλώς, όταν μιλάς, μην καλουπώνεις την αλήθεια. Το χρώμα του ανθρώπου και η φυλή του είναι υπερτιμημένες καταστάσεις. Η ίδια η διαδικασία δεν αναδεικνύει κάτι άλλο παρά την απύθμενη ανοησία. Μην υποχωρήσεις, Γιάννη. Αλλά όσο δεν υποχωρεις, μη στολίζεις τους προσδιορισμούς σου. Για να μη γίνει ντροπή η οργή, το στιλέτο πρέπει να τρυπήσει το κόκαλο. Αλλιώς η φαυλότητα θα συνεχίζεται στο διηνεκές.
Με σεβασμό και αγάπη για όσα έχεις καταφέρει. Όχι επειδή με κάνεις περήφανο, αλλά επειδή συγκρούστηκες με τον τοίχο και ο τοίχος έπεσε.
Όχι, Γιάννη Όχι, Γιάννη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 1:16 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.