Η ηθική έκταση της πάλης



Η γειτονική κόντρα της Τουρκίας με την Ελλάδα τους τελευταίους μήνες, που αυτήν τη στιγμή έχει ως αποτέλεσμα την κράτηση των δύο Ελλήνων στρατιωτικών στις φυλακές της Αδριανούπολης, δείχνει ότι θα ήταν αδύνατον να γίνει πραγματικότητα το όραμα του Ρήγα Φεραίου, για ένα κοινό βαλκανικό κράτος.
Από όλα τα Βαλκάνια, η Ελλάδα σίγουρα δεν θα μπορούσε να συντονιστεί με την Τουρκία σε πολιτικό επίπεδο κυρίως. Θα ήταν ίσως βεβιασμένο σχόλιο το να πεις ότι και τα υπόλοιπα κράτη δεν θα μπορούσαν να κάνουν χωριό με τους Τούρκους, αλλά η πιθανότητα να χαλούσε μία τέτοια ιδέα από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ή κάποιον άλλο πολιτικό φανατισμένο δεν γίνεται να αποκλειστεί.

Τα κράτη κάνουν λάθη, τα οποία μετά βεβαιότητας επηρεάζουν τους γείτονές τους. Τα τελευταία 40 χρόνια έχουν υπάρξει προστριβές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Αυτές είναι που φέρνουν στο φως τις στυλιστικές διαφορές. Η Τουρκία είναι γόνος μίας σπουδαίας αυτοκρατορίας και δεν είναι δόκιμο να πει κάποιος ότι δεν έχει βρει την ευκαιρία να εντάξει την ηθική του δυτικού κόσμου στο ενεργητικό της. Ωστόσο, στις δημόσιες τοποθετήσεις αυτής της κυβέρνησης υπάρχει μία ταταρική λογική, που βρίσκεται σε συγκεκριμένα μοτίβα λαών. Όχι απαραιτήτως της βίας, αλλά ενός πρωτογονισμού που όλοι διαθέτουν, απλώς δεν συμβαίνει να βρίσκεται στις εκδηλώσεις. Μπορεί, ακόμα, να μην ανιχνεύεται στην ηθική υπόσταση του λαού -αλλά αυτό ουδόλως σημαίνει πως αποκτήθηκε τη σύγχρονη εποχή ή ότι ο σύγχρονος κόσμος, κάθε σύγχρονος κόσμος, αυτοματοποιείται σε αυτό. Μπορεί να συμβαίνει ως ένα γονίδιο, πολιτιστικό ή ακόμα και εθιμικό, που περιφέρεται.

Μία τέτοια διαφορά γίνεται εμφανής στην πάλη. Στο αγώνισμα πάλη, την ελληνορωμαϊκή και την ελεύθερη. Αν επρόκειτο να απαντήσω σε δύο ερωτήσεις, αν θεωρώ πως ο κόσμος βρίσκεται σε σήψη σε ό,τι αφορά το χαρακτήρα του και αν ναι, γιατί, θα ήταν πολύ πιο εύκολη η δεύτερη απάντηση από την πρώτη. Διότι είναι δύσκολο να πεις αν ο κόσμος βρίσκεται όντως σε σήψη, πρώτον διότι δεν γίνεται να συγκριθεί και δεύτερον επειδή ουσιαστικά ο ρόλος του ανθρώπου σε ό,τι αφορά το στόχο του παραμένει άγνωστος, τόσο ο ρόλος όσο και ο στόχος μάλιστα, αλλά μπορεί κάποιος να υποθέσει ότι η τάση, που έχει ξεκινήσει από το 2012 και τελικά παραμένει τάση, ευτυχώς, το 2016, της απαγόρευσης της ελληνορωμαϊκής πάλης από τους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι από μόνη της ένα δείγμα μείωσης της ανθρώπινης ποιότητας. Η ευγένεια και η πάλη και η αγωνιστικότητα, το ίδιο το αγώνισμα δηλαδή, μοιάζει να έρχεται κατευθείαν από τα ομηρικά έπη, που, διόλου απίθανο, μάλλον από εκεί προέρχεται. Η ελληνορωμαϊκή πάλη έχει κανόνες, κάτι που δεν προκύπτει στην ελευθέρα. 

Όπως συμβαίνει με το μποξ και το κικ μπόξινγκ, υπάρχει ένας σεβασμός στο σώμα, το οποίο δεν μπορείς να πληγώσεις σε σημεία που δεν επιτρέπεται. Δηλαδή, η ελληνορωμαϊκή απαγορεύει κράτημα από τα πόδια ή τρικλοποδιά, αλλά και τη χρησιμοποίηση των ποδιών στην εκτέλεση της ενέργειας. Αυτές οι διαφορές είναι κομβικής σημασίας, όχι απλώς για να διαφοροποιηθούν ριζικά οι δύο κατηγορίες του αγωνίσματος, αλλά και για τις ίδιες ως ιδέα στον κόσμο. Κι ενώ αυτό δεν συνεπάγεται ότι η ελευθέρα πάλη δεν είναι εξ ορισμού εξευγενισμένο αγώνισμα, ασφαλώς και πρέπει να αποστασιοποιηθεί από την ελληνορωμαϊκή, η οποία δεν αφορά μόνο στη δύναμη, αλλά χρειάζεται εξυπνάδα σχεδόν σκακιστή για να πάρει ένας παλαιστής τη νίκη σε μία αναμέτρηση. Οι ασκήσεις της πάλης έχουν ως στόχο την ισορροπία σώματος και πνεύματος και δεν αναδεικνύουν απλώς τη μυική δύναμη, όσο κι αν ο συνδυασμός είναι ακαταμάχητος. Πάει να πει, η διαφορά στα κιλά και η μυική δύναμη δεν είναι το άπαν. Όπως τα κορίτσια-λάστιχο μπορούν να πηδούν από σκοινί σε σκοινί χωρίς κάποια ευδιάκριτη διαφορά, κάτι που δεν μπορούν να καταφέρουν οι γραμμωμένοι κροσφιτάδες, έτσι και κυρίως στην ελληνορωμαϊκή πάλη δεν είναι απαραίτητη η μυική δύναμη. Πράγματι, ο Αλεξάντερ Καρέλιν και ο Μιχάιν Λόπες ήταν και παραμένουν δυνάμεις της φύσης, δύο τρομακτικοί αθλητές, ο Καρέλιν σήκωνε τους αντιπάλους του όρθιους και τους πετούσε ανάποδα σε δύο χρόνους, όμως η ακρίβεια στις κινήσεις και η εκμετάλλευση των αδυναμιών προϋποθέτει οξύνοια και δεν πρόκειται για τη μετακίνηση ενός τρακτέρ, αν και ασφαλώς ακόμα και σε τέτοια περίπτωση που το κέντρο βάρους και η κεντρομόλος δύναμη παίζουν τον πιο σημαντικό ρόλο.

Στην ελληνορωμαϊκή και ειδικά στις κατηγορίες των πολλών κιλών είναι που δεν είναι συχνό να δεις Τούρκο, Καζάκο, Γεωργιανό ή Αζέρο να διαπρέπει, αν και ασφαλώς δεν είναι σπάνιο. Η λογική και η συλλογιστική της ομηρικής μάχης, που έπαιξε τον ίδιο ρόλο στη διάπλαση του ανθρώπινου είδους με τις θρησκείες, δεν τους βρίσκει όμορους ούτε πετούν τη σκούφια τους.

Κι ενώ αυτό δεν είναι αθέμιτο, η Τουρκία πάλι μοιάζει να βαστάει ένα σχέδιο πάλης χωρίς κανόνες, παρ’ όλο που δεν μπορεί η ελευθέρα ακόμα και να προκαλέσει μία τέτοια παρομοίωση. Φυσικά, είναι ευκολότερο όταν είσαι μέσα να μην μαθαίνεις τι συμβαίνει από μέσα προς τα έξω και απλώς να δέχεσαι, θεωρητικά υπάρχει μία απόκλιση στο συμπεριφορισιακό ζήτημα. Ασφαλώς πρέπει να συνυπολογιστεί ο φόβος ή και τα εύκολα λόγια πριν αρχίσει να μυρίζει μπαρούτι, αλλά η ανικανότητα δεν έχει καθολική σχέση. Περισσότερο ρόλο στην ίδια τη διαφορά, αν βγουν έξω τα πολιτικά παιχνίδια, η ψηφοθηρία, οι εκβιασμοί, παίζει όλη αυτή η αντανάκλαση των αρχαίων και λιγότερο αρχαίων ετών, ο σεβασμός και ο καταναγκασμός, ακόμα και σε περιόδους κατακτήσεων. 

Θαρρώ ότι η διαφορά της ελληνορωμαϊκής από τη συγκεκριμένη κουλτούρα τουλάχιστον αναδεικνύεται. Και πάλι, βρέθηκα προσφάτως στην Τουρκία για τέσσερις ώρες και μύρισα τη βαλκανική ιδιαιτερότητα, ένα έδαφος που από μόνο του φαντάζει αντιφατικό: το βαλκανικό χάος απέναντι στην αναμφισβήτητα συγγένεια που όλοι οι βαλκανικοί λαοί έχουν μεταξύ τους και πιθανότατα είχαν, για να μπορέσει να τη διακρίνει ο Ρήγας από το Βελεστίνο, πριν από σχεδόν 250 χρόνια.

Η ηθική έκταση της πάλης Η ηθική έκταση της πάλης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 7:54 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.