Ένας πόντος για τον Κάνιε



Λίγο να ασχολείσαι με το θέμα, αποκλείεται να μην έχεις πετύχει σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης τη φωτογραφία του «λευκού Κάνιε».
Ο Γουέστ, με τη δήλωση, «400 σκλαβιά οι μαύροι; Μου φαίνεται λίγο σαν επιλογή», φανέρωσε την εκκεντρικότητά του ή την δημιούργησε για δεύτερη φορά σε σύντομο χρονικό διάστημα, δηλαδή μετά τις δηλώσεις συμπαράστασης προς τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ένα θέμα που υπό περισσότερες από μία διάσταση δεν αξίζει να ασχολείσαι. Ο λόγος για τον οποίο γίνεται είναι ένας καλός λόγος για να αποστασιοποιηθείς. Ένα λαϊφσταϊλίδικο θέμα, από το σύζυγο της Κιμ Καρντάσιαν, που, όπως και να έχει, αποκλείεται να μην είναι λίγο Μαρία Αντουανέτα, μετά από τόσο αισθησιασμό που σίγουρα θυμίζει λουτρό ρωμαϊκού παλατιού. Από την άλλη μεριά, τόσος ντόρος για μία τέτοια δήλωση, που στην τελική γίνεται από πλείστους όσους κάθε μέρα, πρέπει να είναι αποτρεπτικός.

Όμως, επειδή το 400 χρόνια δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός ούτε μία τυχαία μονάδα μέτρησης χρόνου, αλλά θυμίζει και την ελληνική ιστορία, τη σκλαβιά επί των Τούρκων, φαίνεται κάπως ποιο σημαντικό τουλάχιστον να θέσεις τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων ή, έστω, να ψηλαφίσεις τι στο καλό σημαίνει 400 χρόνια σκλαβιά.

Ο χρόνος είναι κυρίαρχος, διότι είναι σχετική όσο και ακριβής έννοια. Όταν, παραδείγματος χάρη, ακούς 400 χρόνια σκλαβιά από τον τούρκικο ζυγό θα έπρεπε να διαφοροποιείται με έναν τρόπο από το 10 χρόνια κρίση. Ωστόσο, ζώντες στο παρόν, δεν είναι ευδιάκριτη η απόσταση. Τώρα ίσως κάτι αρχίσει να γίνεται, αλλά είναι απαραίτητη η επισήμανση.

Τετρακόσια χρόνια σκλαβιά είναι, όντως, πάρα πολλά. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι αδόκιμο να ισχυριστούμε ότι γίνεται να στοιχειοθετηθεί κάτι τέτοιο υπό την έννοια της επιλογής, παρ’ όλα αυτά δεν γίνεται να μιλάει κάποιος για σκλαβιά, που κρατά 368 χρόνια, στην περίπτωση της κατάκτησης του Βυζαντίου, δηλαδή, έως και την ελληνική επανάσταση, αν δεχθεί κάποιος ότι δεν είχε προδικαστεί η πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Θα μπορούσε να στέκει μόνο αν γίνονταν συναπτές μάχες και ο λαός ξεσηκωνόταν εις βάρος των κατακτητών. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν προκύπτει. Κι αν 400 χρόνια δεν μοιάζουν πολλά όταν μιλάς για κάτι που συνέβη στο πολύ μακρινό παρελθόν, είναι στην πραγματικότητα απεριόριστες γενιές οι οποίες έζησαν σε ένα συγκεκριμένο καθεστώς. Αν, λοιπόν, μιλάμε για σκλαβιά, αυτό θα σήμαινε ότι οι πρώτοι σκλαβωμένοι θα περνούσαν στα παιδιά τους τη φλόγα της επανάστασης και αυτά, με τη σειρά τους, θα περνούσαν στα δικά τους έως ότου βρισκόταν η κατάλληλη ευκαιρία που, κατά τα ειωθότα και με βάση τη στατιστική, δεν θα γινόταν να κρατήσει 400 χρόνια.

Αν, φερ’ ειπείν, αυτό προσομοιάσει με την περιώνυμη κρίση του ελληνικού κράτους τον 21ο αιώνα, όχι βεβαίως της ηθικής σήψης αλλά με την έννοια που της δίνεται, δηλαδή οικονομικά, αυτήν τη δεκαετία το πεδίο είναι συγκρουσιακό, ειδικά από το καλοκαίρι του 2011 και έπειτα. Ωστόσο, σε κάποια περίπτωση που έλεγαν ότι η κρίση θα κρατήσει 45-50 χρόνια, τότε, ενώ θα μπορεί κάποιος να πει ότι η χώρα ήταν δέσμια, δεν θα μπορεί να ισχυριστεί πως δεν είχε επιλογή. Ήταν μάλιστα ξεκάθαρη, απλώς έπρεπε να εκτελεστεί με μόνους μεσολαβητές τους πολιτικούς που απαρτίζουν την κυβέρνηση της χώρας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι υπήρχε η ευκαιρία, ανεξαρτήτως αν η απόφαση ήταν σώφρων ή αν σε περίπτωση που οδηγούνταν η Ελλάδα στη χρεοκοπία δεν συνερχόταν ποτέ.
Οπότε, μπορεί οι μαύροι σταρ των social media να κατέκριναν τον Κάνιε Γουέστ, μπορεί ο ίδιος, για λόγους προσωπικής υπερματαιοδοξίας, να προέβη σε μία τέτοια δήλωση, παρ’ όλα αυτά δεν είναι, ξεκάθαρα, κάτι που ειπώθηκε για να προκαλέσει, το οποίο, όμως, να μη στηρίζεται σε κάποια βάση. Ο Κάνιε Γουέστ είπε ότι οι μαύροι ήταν δούλοι για 400 χρόνια ενώ υπερείχαν αριθμητικά και ότι αυτό τού θυμίζει επιλογή. Η ερώτηση έρχεται αναπόφευκτα. Πώς είναι δυνατόν να μην είναι επιλογή;

Αν η ελευθερία είναι το ζητούμενο, ένας άνθρωπος που γεννιέται με δύο γονείς σκλάβους, ακόμα κι αν αυτοί δεν παραπονεθούν ποτέ για το χαλκά στο λαιμό, θα πρέπει να βασανίζεται από τη φλόγα που καίει εντός και τουλάχιστον να προσπαθήσει να απελευθερωθεί από τα δεσμά, στην περίπτωση που εν πάση περιπτώσει νιώσει, λόγω της ίδιας της ύπαρξής του, να ασφυκτιά μέσα σε αυτά. Ειδικά όταν όλη η φυλή υπέφερε από μαστιγώματα και πράξεις βίας. Το ερώτημα είναι αν αυτές γίνονταν ανεκτές, λόγω φόβου ή έλλειψης αντίληψης, ή, αφού οι επίγονοι μεγάλωναν με εκείνες, τις συνήθιζαν και ούτε καν τους κακοφαίνονται, όπως τώρα συνηθίζει κάποιος να δουλεύει 10 ώρες το Σαββατοκύριακο. Όπως και να έχει, η μη επιλογή του ενός είναι η επιλογή του άλλου. Για τέσσερις ολόκληρους αιώνες, μία φυλή που υπερτερούσε αριθμητικά, με ανθρώπους πιο δυνατούς και από τους κατακτητές τους, δεν επιχείρησε ενεργώς να απελευθερωθεί. Μπορεί γιατί δεν θα ήξεραν τι θα έκαναν, μπορεί διότι κάποιοι ελάχιστοι συμπατριώτες του κέρδιζαν από την κατάσταση και δεν ήθελαν να αλλάξει, πάντως είναι βέβαιο ότι επρόκειτο για επιλογή. Η αγάπη για τον πρόγονο και για εκείνους τους δεκάδες που είχαν αποφασίσει να θυσιαστούν για μία ιδέα, τόσο απλή όσο μεγαλειώδη, δεν καθιστά ασεβή κάποιον που αναφέρει το προφανές. Αντιθέτως, με το δέοντα σεβασμό για τους πατριάρχες μία φυλής, πρέπει να φέρει σκέψη και εγρήγορση. Ό,τι έγινε μπορεί να συμβεί ξανά.

Ένας πόντος για τον Κάνιε Ένας πόντος για τον Κάνιε Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:04 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.