Για τον Γιώργο



Η αδικημένη επαρχία της Ελλάδος είναι και εκείνη που ασκεί τη σαγήνη σε ανθρώπους από όλο τον κόσμο. Ανθρώπους που ερωτεύτηκαν παράφορα το «είναι» της, που βρέθηκαν σε μέρη στα οποία αποσβολώθηκαν, όχι λόγω της μοναδικότητάς τους, αλλά κυρίως διότι εκπέμπουν ένα φως. Ένα φως.
Μπορεί να είναι τυχαίο, αλλά τα μαθηματικά δεν ευνοούν την τύχη. Οι εξισώσεις βγάζουν πάντα ένα αποτέλεσμα, αλλά από εκεί και πέρα το δέρμα και η κίνηση το βάζουν στην κατσαρόλα των αισθήσεων: Έτσι η έκβαση, το νόημά της, θα θεωρείτο, ενδεχομένως, ευτελής, στην περίπτωση που αναδεικνύονταν οι συναρτήσεις, που την έφεραν στην επιφάνεια και όχι η ειμαρμένη.

Ποιο μπορεί να είναι τυχαίο, μία συνάρτηση ή ένας οιωνός, ένα παιχνίδι της μοίρας; Το ελληνικό φως, που δόθηκε ακριβώς σε μία χώρα η οποία δεν δύναται να το αξιοποιήσει. Μοιάζει με ειρωνεία, αλλά στην πραγματικότητα είναι δίκαιο. Δεν γίνεται μία τόσο μικρή απόσταση, ευλογημένη από την ίδια τη φύση (με τους σεισμούς της και τα αποδέλοιπα, άλλωστε η γη δεν εκδικείται, απλώς και η ίδια ζει με και μέσα από τις στομαχικές διαταραχές της), να κατοικείται από έξυπνους ανθρώπους. Θα είχε γίνει, σε αντίθετη περίπτωση, κάποιο μείζον λάθος. Θα υπήρχε κάποια εγγενής ατασθαλία. Όταν βλέπεις κάποιον που είναι πάρα πολύ όμορφος, εύχεσαι να έχει ένα κουσούρι, διότι αν η εξωτερική ανωτερότητά του συνοδεύεται και από εσωτερικό πλούτο, αναγκαστικά βρίσκεσαι στη θέση της δυσάρεστης σύγκρισης και, αναπόφευκτα, μπροστά σε ένα υπαρξιακό δίλημμα.

Η Ελλάδα εξαμερικανίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Έγκειται στο πλαίσιο της γενικότερης χαζομάρας. Την προτελευταία Δευτέρα του Απρίλη για το 2018 δεν γιορτάζει μόνο το πιο γνωστό ελληνικό όνομα (ή ένα από τα δύο πιο γνωστά), αλλά η ίδια η Ελλάδα. Όχι ως συμβολισμός, αλλά ως εύφορη γη, ως το μήνυμα εκείνου που θα μας μείνει όταν σταματήσουμε, πια, να είμαστε υπόδουλοι του lifestyle και της αδηφαγίας. Το έγραψε και ο Ελύτης και επαναλήφθηκε τόσο που κατάντησε στομφώδης κουβέντα σε χείλη γραφικού.

Ο Γιώργος, ένα υπέροχο όνομα, είναι Γεωργός. Η Γεωργία παραμένει Γεωργία, η θεά της γης. Η θεά των καρπών, η ευγνωμονούσα τις καλαμιές. Ο γεωργός, σε αντίθεση με ό,τι τώρα βγάζει η λέξη, δεν οριζόταν ως επάγγελμα σε σχέση με τη λάμψη του. Ήταν εκείνος πάνω στον οποίο βασιζόταν μία χώρα για να ζήσει. Ήταν μόνος του. Ήταν χειρώνακτας, δηλαδή ο βασιλιάς των χεριών (χείρα+άναξ). Ήταν εκείνος που ερχόταν σε επαφή με τη γη και όχι μόνο έβγαζε τους καρπούς της, αλλά συγχρονιζόταν και συγχρωτιζόταν με τις συναπτές κυήσεις της. Ήταν η μητέρα του, η Παρθένα Μητέρα, που τον είχε για αγγελιαφόρο, που του διεμήνυε να πιάσει τη σάλπιγγα και να παίξει τους ύμνους της ζωής, της ευφορίας και του αισθησιασμού, εκείνου που δημιουργείται από το φρέσκο χώμα. Ο Γιώργος δεν θα μπορούσε να γιορτάζει άλλη εποχή από την Άνοιξη και δεν θα μπορούσε να γιορτάζει συγκεκριμένη μέρα. Ο βίος του ως υπηρέτη του εδάφους είναι παράλληλος με τη θρησκεία, όσο παράλληλη είναι η γη με τον ουρανό, τουλάχιστον σχηματικά, διά γυμνού οφθαλμού.

Κλίνοντας το γόνυ, αφήνοντας το χέρι να πέσει με τον ίδιο τρόπο που η Ιουλιάνα Λαπάτκινα το έκανε στον Θάνατο του Κύκνου, ευχόμαστε στη Γεωργία και τον Γιώργο απλώς να συνεχίσουν να ονομάζονται έτσι. Μπορεί τώρα το προσδόκιμο της ζωής να έχει μεγαλώσει, αλλά η γεωργία αναμφισβήτητα στάθηκε πρόγονος της ιατρικής, έστω κι αν πρόκειται για δεύτερο θείο. Της έδωσε το λόγο για να κάνει πυλώνα υγείας τη μεσογειακή διατροφή και την αγάπησε. Μόνο ο άνθρωπος και οι μεγαλεπήβολες ιδέες του διέφθειραν το λειτουργηματικό χαρακτήρα τόσο της γεωργίας όσο και της ιατρικής. Αλλά δεν τους πήραν το παρελθόν και, στην περίπτωση της πρώτης, ούτε το πιο όνομα, το πιο κοντινό σε αργία εργάσιμη μέρα σε αυτήν την χρυσαφένια ταλαιπωρημένη χώρα.

Για τον Γιώργο Για τον Γιώργο Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 6:15 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.