Αυτό σημαίνει περισσότερα



Η μνήμη, ένα ταξίδι από το περατό στο απόλυτο, έχει την ιδιότητα της αναβάθμισης. Σημαίνει ότι μπορεί να μην κατανόησες σωστά κάποια στιγμή, να μην της έδωσες την αξία όταν συνέβη, αλλά έπειτα, σε συνδυασμό, βέβαια, με ένα γεγονός από το παρόν, να σε έκανε να την εκτιμήσεις περισσότερο.
Κι επειδή δεν πρόκειται για σκέψη, δεν αφορά σε γεγονός παρά μόνο στη δική σου αντίδραση, να την αναβιώνεις σε τέτοιο βαθμό ώστε η ίδια η παρελθοντική πραγματικότητα, που δεν υπάρχει πια, να εμπλουτίζεται ή να αλλοιώνεται.

Ήταν πρόσφατο το τελευταίο κείμενό μου για τη Λίβερπουλ σε αυτήν την ιστοσελίδα. Ήταν πάλι Σάββατο όταν το πληκτρολόγησα, τότε που είχαμε χάσει 2-1 από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στο «Ολντ Τράφορντ». Υπήρχε μία εξήγηση για το λόγο που δεν πειράζουν οι ήττες της ομάδας. Κατά τη γνώμη μου, παραμένει πειστική και δεν πρόκειται για χρυσωμένο χάπι ή για παραμυθία. Τα μακιαβελικά μοτίβα στον κόσμο είναι άφθονο, αλλά όσο κι αν η στενοχώρια για μία ήττα μοιάζει έμφυτη και σε καμία περίπτωση σύμφυτη, δεν είμαι ακόμα βέβαιος ότι δεν αποκτάται με το πέρασμα του χρόνου. Όμως, αν σε ενδιαφέρει η κλάση περισσότερο, αν σε νοιάζει η κομψότητα και η βαθιά πεποίθηση για ένα αληθινό ιδανικό που δεν απαιτεί ηρωισμούς, τότε μοιάζει με αναγκαιότητα να επισκέπτεσαι, πού και πού, αυτήν τη μεριά του μυαλού, η οποία θα μπορούσε να είναι η απόσταση που χωρίζει το συνειδητό από το υποσυνείδητο ή το πλάσμα που χωρίζει εσένα από τον εαυτό σου, κατά την πρόσθεση 1+1=3.


Η στιγμή ήταν η πρόσληψη του Γιούργκεν Κλοπ ως προπονητή της ομάδας. Η παρουσίαση είχε γίνει και ήμουν ενθουσιασμένος. Η Λίβερπουλ πήρε έναν προπονητή που δεν πήγε στη Ρεάλ Μαδρίτης και δεν πήγε στην Μπάγερν Μονάχου. Ασφαλώς και υπάρχει μία παιδική αδυναμία σε Γερμανούς όπως ο Πάουλ Μπράιτνερ, ο Έβαλντ Λίνεν, ο Στέφαν Έφενμπεργκ, ο Μάριο Μπάσλερ, ο Γκίντερ Νέτσερ, που, αν δεν τα έβαλαν τουλάχιστον, στάθηκαν απέναντι σε μία δυνητική καθεστωτική ιεραρχία. Ακόμα και αν δεν έβαλλαν εναντίον της, οι πράξεις τους έδειξαν το αντίθετο. Ο προπονητής της Ντόρτμουντ, Γιούργκεν Κλοπ, στη συνέντευξη Τύπου πριν τον πρώτο ημιτελικό του Champions League με τη Ρεάλ το 2013, έδωσε τη μεταγραφή του Μάριο Γκέτσε στην Μπάγερν Μονάχου. Ήταν μία συμβολική πράξη: δεν ήταν μόνο η διαφάνεια, που επεδίωξε, ήταν ότι ήθελε να δείξει πως ο κυρίαρχος μίας κατάστασης δεν σέβεται κάτι, δεν σέβεται το τάιμινγκ, και πάει να δημιουργήσει ανισορροπία και δυσαρμονία σε μία ομάδα πριν από ένα από τα κορυφαία ματς στην ιστορία της. Η Λίβερπουλ έκανε στον Κλοπ πρόταση, αλλά ο Κλοπ ήταν που πήγε σε εκείνη. Την παρακίνηση. Αυτή ήταν μία πράξη ευαισθησίας, θα την αποκαλούσα πλήρως συναισθηματική. Από τη στιγμή που την έκανε, ο κόσμος τον αγάπησε. Δεν ήταν πρόσκαιρο, όπως τίποτα δεν είναι για τους οπαδούς της Λίβερπουλ. Ασφαλώς και έχουν τις διαφωνίες τους στην καθημερινότητα, αλλά αν δεθούν με κάτι από την πρώτη στιγμή παραμένουν δεμένοι μαζί του ως το τέλος. Εν ολίγοις, με την επιλογή του, από προφανή θέση ισχύος, ως ο πιο περιζήτητος προπονητικός εργένης της αγοράς, ο Κλοπ δέθηκε με το κλαμπ. Σε βαθμό που πριν από λίγες μέρες αυτό το βίντεο έκανε την εμφάνισή του στο youtube
Η αλήθεια είναι ότι θαρρείς πως ακούς έναν παλαιό Άγγλο (ή εγώ το θαρρούσα, μην προσέχοντας τις λεπτές αποχρώσεις της προφοράς), ο οποίος ήταν εκεί τη μέρα που ο Μπιλ Σάνκλι προσελήφθη. Έναν τύπο που έχει δει όλους τους ευρωπαϊκούς τίτλους της ομάδας, αρχής γενομένης από το Κύπελλο UEFA του 1973 και με σημείο λήξης το ευρωπαϊκό Σούπερ Καπ του 2005. Αυτήν τη στιγμή βρίσκομαι σε καθεστώς ευθυμίας, καθώς όταν άρχισα προηγούμαστε 0-2 της Γουέστ Μπρομ, έκανα την τελευταία ενημέρωση στο 75’ και μόλις μπήκα για να τσεκάρω ότι το πρώτο UEFA ήταν όντως το ’73, είδα ότι η Γουέστ Μπρομ είχε ισοφαρίσε, με γκολ στο 79’ και το 88’. Πρόκειται περί ιδιώματος, αυτό καθίσταται σαφές.


Νομίζεις, λοιπόν, ότι ακούς έναν παλαιό λιβερπούντλιαν, που κάποτε ο Σάνκλι, γυρίζοντας τους δρόμους, του είχε δώσει εισιτήριο για έναν προημιτελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης. Στην πραγματικότητα, αυτή η φωνή, του βραχνού προφήτη, ενός παππού στον οποίο αρέσει να λέει ιστορίες στους νεότερους, αυτό το ρίγος που σε διαπερνά προέρχεται κατευθείαν από το λάρυγγα του Κλοπ. Είναι εκείνος που μιλάει, σε ένα κείμενο με τίτλο «Αυτό σημαίνει περισσότερα».

Υπάρχουν πολλοί επαγγελματίες που αγάπησαν το κλαμπ. Ο Λουίς Σουάρες έφυγε για την Μπαρτσελόνα το καλοκαίρι του 2014, με τη Λίβερπουλ να τον πουλά σχεδόν τζάμπα, επειδή απλώς με το δάγκωμα επί του Τζόρτζιο Κιελίνι στο Παγκόσμιο Κύπελλο είχαν μαζευτεί πολλά. Ένα μικρό στιγμιότυπο στο βίντεο δείχνει τον Σουάρες να σπαράζει και τον Στίβεν Τζέραρντ να τον αγκαλιάζει μετά το 3-3 με την ΚΠΡ, που πέταξε στο πηγάδι όλες τις ελπίδες της Λίβερπουλ για το πρωτάθλημα εκείνη τη χρονιά. Ο μόνος λόγος, όμως, που ήθελα να πάρουμε το πρωτάθλημα ως το 2016 ήταν για να μη σπάσουμε το ρεκόρ της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, που είχε μείνει άνυδρη από το 1967 έως και το 1992, όταν νίκησε η Λιντς και η ίδια επικράτησε την επόμενη χρονιά. Άπαξ και δεν έγινε, αν και το πρωτάθλημα δεν μου είναι τελείως αδιάφορο, σε σχέση με το τι συμβαίνει εβδομάδα με την εβδομάδα, κάτι που μοιάζει με ταξίδι αλλά είναι στην πραγματικότητα ο προορισμός, δεν μπαίνω καν στη διαδικασία να τα συγκρίνω. Υπάρχει ένα είδος ενοχής, μια και φίλα κείμενος της Λίβερπουλ δεν έγινα παρά το χειμώνα του 1990, στις 2 Δεκεμβρίου, μετά την ήττα 3-0 από την Άρσεναλ, λίγους μήνες αφού, δηλαδή, κατέκτησε το τελευταίο πρωτάθλημά της, αλλά πρέπει να το ξεπεράσω, στην τελική δεν πάνε όσοι υποστηρίζω χάλια. Μάλιστα, η σφραγίδα μπήκε στις 13 Απριλίου του 1991, σχεδόν πριν από 27 χρόνια, σε ένα παιχνίδι στο «Έλαντ Ρόουντ» με τη Λιντς Γιουνάιτεντ, το οποίο νικήσαμε 4-5. Άνοιξη, με τα χρώματα του «Έλαντ Ρόουντ», άκλειστα 10, μεσημέρι Σαββάτου, θα μπορούσα να έχω αλλάξει απόφαση και να έχω γίνει Λιντς. Αν γινόμουν Λιντς, εδώ είναι το αστείο, θα είχα δει ένα πρωτάθλημα. Θα το είχα ζήσει, ασχέτως αν το καταλάβαινα ή όχι. Αν και η μνήμη ανακατεύεται με το κοινωνικό στάτους κβο, ο λόγος που νομίζω πως έγινα ήταν ο Τζον Μπαρνς και ο Πίτερ Μπίρντσλι.


Όντας σίγουρος ότι άκουγα έναν οπαδό της Λίβερπουλ να περιγράφει, λοιπόν, εξεπλάγην όταν βρήκα το βίντεο στο youtube, αφού πρωτίστως το πέτυχα στο facebook, με τη λεζάντα «Κοιτάξτε, ενώ ο Γιούργκεν Κλοπ εξηγεί». Τόση ώρα, λοιπόν, δεν άκουγα ένα συνταξιούχο blue collar, στην πόλη που έχει πινακίδα «Welcome to Liverpool Except fascists Who can fuck right off», αλλά τον ίδιο τον προπονητή της ομάδας;

Είναι μία σπάνια συνθήκη να μένω από λέξεις κατά τη διάρκεια ενός κειμένου. Η φλυαρία μου είναι ανεπανόρθωτη και έχω χάσει περισσότερα από όσα έχω κερδίσει. Μα είμαι αμετάπειστος, αν και δεν πρόκειται για μία επαναστατική πράξη, ίσως όμως να εκπορεύεται από το θυμό, λόγω της οριοθέτησης των πραγμάτων που πρέπει να κάνουμε. Εκείνων που πρέπει να λέμε και να ταιριάζουν στον κοινωνικό ρυθμό, αν και είναι πλήρως αταίριαστα στο βιορυθμό. Ένα τέτοιο βίντεο μπορεί να με κάνει να παραληρήσω, μόνο και μόνο, όμως, επειδή ως κοροϊδάρα διακρίνω μία δέσμευση, ένα γάμο που έχει δεθεί με ισόβια δεσμά. Αν μου μιλούσα για τρία πρωταθλήματα την επόμενη δεκαετία ή τον Κλοπ στον πάγκο τα επόμενα 25 χρόνια, θα διάλεγα το δεύτερο, είτε αυθόρμητα είτε μετά από σκέψη. Μόνο και μόνο για αυτήν την απαγγελία, η οποία είναι εξαίσια, θαρρείς πως λέγεται από έναν από τους ποιητές των εργοστασίων της πόλης, που κάποτε είχε δει τον Τζον Λένον να παίζει τόμπολα με τους φίλους του. Είμαι αισιόδοξος ότι θα γίνει. Από γενιά σε γενιά περνάει στον κόσμο να αγαπάει αυτόν που φοράει τη φανέλα της ομάδας και εκείνον που είναι στον πάγκο της, άνευ όρων. Προϋποθέτει, ασφαλώς, αφέλεια αυτό, ίσως να πρόκειται και για ένα σύλλογο ο οποίος φοράει παρωπίδες, αρνούμενος να συγχρωτιστεί με τον υπόλοιπο κόσμο, αν και έχει από πίσω του ένα αμερικάνικο τραστ και έναν Αμερικανό πρόεδρο (φτάσαμε να αποκαλούμε παραδοσιακή μία τέτοια κατάσταση, απλώς και μόνο επειδή δεν πρόκειται για αραβικά πετροδόλαρα). Μετά από αυτό το βίντεο, όμως, είμαι βέβαιος ότι ο Κλοπ θα μείνει για ένα τέταρτο του αιώνα στο «Άνφιλντ». Ως αίμα από το αίμα και σάρκα από τη σάρκα αυτού του μοναδικού, αυτοσαρκαστικού και ανήμπορού, συλλόγου. Τούτο συνοδεύεται με τη μόνη ευχή που μπορώ να σκεφτώ σε αυτήν την περίπτωση: «Γιούργκεν, να είμαστε καλά να γινόμαστε χάλια».
Αυτό σημαίνει περισσότερα Αυτό σημαίνει περισσότερα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:46 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.