Μία παραμυθία για την απώλεια



Δεν είναι τόσο δύσκολο για ένα γιο να γίνει καλύτερος από τον πατέρα του. Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι να το καταλάβει.
Όταν την ώρα της απώλειας συμπυκνώνονται δύο ζωές μέσα του, δύο εγκέφαλοι, που ποιος ξέρει από πότε έχουν κρατήσει πληροφορίες και προγονική μνήμη, που η σχέση τους εκτείνεται, όχι απλώς στο πέρας των δεκαετιών αλλά, σε αιώνες ολόκληρους, ο πατέρας στέκει εκεί που δεν στάθηκε ποτέ κανείς. Και ούτε πρόκειται.  

Ήταν πριν από περίπου 4,5 χρόνια, στο Παπαστράτειο. Στην αρχή της ημιπαραίτησής μου από τη ζωή, ενός κενού και μίας θολούρας από την οποία δεν βγαίνεις εντελώς, μια και ποτέ δεν γίνεται κρυστάλλινο το βλέμμα. Με πλησίασε και με ρώτησε τι συνέβη. Απάντησα. «Αυτό τσούζει, ε;», ρώτησε.

Δεν ξέρω αν είναι το ακριβές ρήμα. Είναι, όμως, το ρήμα που χρησιμοποιώ όταν πρέπει να περιγράψω τι κάνει. Ο πόνος δεν είναι αψύς, τουλάχιστον 100%, ούτε είναι ο ίδιος σε κάθε περίπτωση. Αυτό πρέπει να είναι αντικειμενική παραδοχή. Μερικές λεπτές εκφάνσεις είναι κοινές. Εξαρτάται από το πότε έχεις δώσει το δικό σου συγχωροχάρτι και πότε καταλαβαίνεις πόσα περισσότερα συγχωροχάρτια εκείνος σου έχει δώσει. Η απώλεια μετριέται στο περίγραμμα και την περιρρέουσα σοφία, η οποία βρίσκεται ακόμα και αν δεν αποζητάται. Ο πατέρας συνήθως κάνει κήρυγμα από το θρόνο του και μερικές φορές δεν ξέρει τη ζωή περισσότερο από εσένα σε κάθε συγκεκριμένη στιγμή. Είναι (ή μάλλον ήταν, οι καταστάσεις εξελίσσονται και βρισκόμαστε σε μία εποχή που προοδεύουν) αναγκασμένος να παίξει το ρόλο ενός φύλακα, που η προσάρτηση των ηθικών αξιών του στο γόνο του είναι πιο σημαντική από την τρυφερότητα και τη φροντίδα. Έπειτα, υπάρχουν οι σοφοί Νέστορες, που αγκαλιάζουν με την αύρα τους τα παιδιά τους, δείχνοντάς τους ότι το αρχέτυπο αρσενικό είναι κατάτι διαφορετικό από την παρουσίαση, παροτρύνοντάς τα να υπακούνε στην ευθύνη που φέρνει η επιτυχία και να μην κρύβονται.  

Οι άνθρωποι πεθαίνουν. Έχουμε φτάσει σε αυτήν την ηλικία, όλα προϊδεάζουν το θάνατο. Ο πόνος είναι φρικτός. Το κενό είναι απροσμέτρητο. Η έλλειψη είναι ενός τραγικού Ραμπελαί το αποκύημα.
Πώς θα μπορέσεις να ανακουφιστείς αυτές τις πρώιμες ώρες; Ο τρόπος είναι ένας. Βυθίσου στη στενοχώρια, επίστρεψε σε εκείνη την εποχή, δες τον ξανά, θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς. Θα κλάψεις και θα κλάψεις ξανά. Αλλά δε θα σε αφήσει ποτέ το χούι της ευθύνης. Η οποία έρχεται πρώτη, προπορεύεται της συνείδησής σου.

Δεν ξέρω αν τσούζει, τελικά. Αλλά θυμάμαι την τρυφερότητα, που δεν ήθελες να αφήσεις να διαφανεί. Λυπάμαι που έπρεπε να το μάθεις. Αλλά κανείς δεν είναι αθάνατος στη σάρκα.

Μία παραμυθία για την απώλεια Μία παραμυθία για την απώλεια Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:30 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.