Μια για πάντα: η προσδοκία



Η αδημονία για κάτι που θα γίνει και δεν πρόκειται να συμβεί ξανά μπορεί να δημιουργηθεί μόνο με την προοπτική.
Μία χαμένη ώρα. Κάποτε ήταν δώδεκα χαμένες μέρες. Ημερομηνίες. Πού πήγαν εκείνες οι ημερομηνίες του 1923; Χάθηκαν. Δώδεκα μέρες είναι παρά δύο μισός Φλεβάρης. Αν στην πραγματικότητα δεν είναι μέρες, αλλά ημερομηνίες, ποιο είναι το κενό; Οι αριθμοί πού πήγαν;

Τα ξημερώματα της Κυριακής, 25 Μαρτίου, το πρωινό της εθνικής Εορτής θα επισπευσθεί. Από τις 3 το πρωί θα πρέπει να μεταφέρουμε τα ρολόγια μας στις 4. Η αμέσως προηγούμενη πρόταση ασφαλώς και δημιουργήθηκε κατ’ ευφημισμόν. Οι περισσότεροι δε θα ασχοληθούμε καν με αυτό το μπελαλίδικο καταστατικό των παιδικών και εφηβικών χρόνων μας.Τα κινητά μας, οι ηλεκτρονικές συσκευές μας, οι μόνες που από χρόνια αναζητούμε την ώρα, θα πάνε αυτομάτως μπροστά. Μία ώρα. Η οποία και τον Οκτώβριο θα αναπληρωθεί. Εκτός κι αν δεν αναπληρωθεί. Μία βρετανική έρευνα έδειξε ότι τα παιδιά θα είναι πιο υγιή αν υπάρχει πάντα θερινή ώρα. Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο υπερψηφίστηκε το σχέδιο παραμονής της θερινής ώρας μονίμως, σε όλα τα κράτη-μέλη της Ε.Ε(384 ψήφοι υπέρ, 153 κατά). Η Ρωσία από το 2011 και η Τουρκία από το 2016 έχουν ούτως ή άλλως θερινή ώρα, ενώ στην Ασία και την Αφρίκη οι περισσότερες χώρες δε συμμετέχουν. Λέγεται ότι τη θερινή ώρα ανακάλυψε ο Βενιαμίν Φραγκλίνος το 1784, ενώ στη Βρετανία, κατά τη διάρκεια του Α’Παγκόσμιου Πολέμου, υιοθετήθηκε για πρώτη φορά. Στην Ελλάδα από το 1973 αλλάζουμε την ώρα την τελευταία Κυριακή του Οκτώβρη και την τελευταία Κυριακή του Μάρτη.

Ενώ σε κάποιους φαίνεται τρομακτική η αλλαγή, η αλήθεια είναι ότι όταν φτάσει ο Οκτώβρης και έρθουν τα ξημερώματα που θα αλλάξει η ώρα, δε θα ιδρώσει καν το αυτί μας. Στην πρακτική διάσταση, η σημασία του ίδιου του γεγονότος είναι μηδαμινή. Όμως τώρα, με λίγα τικ τακ να απομένουν, τούτη η αλλαγή, σε περίπτωση που είναι η τελευταία, εμπνέει λυρισμό και μπορεί να προκαλέσει συγκίνηση. Ο ανθρώπινος χρόνος φτιάχτηκε μέσα από αλχημιστές και χειρονάκτες που επεδίωξαν να δώσουν στον κόσμο την ώθηση να ζήσει μέσα από το χρόνο ως υπαρκτικό οργανισμό και όχι ως σχετικότητα. Το ρολόι έχει τη δυνατότητα να σου δείχνει την ώρα που περνά, χωρίς να μπορείς να την αθροίσεις στη ματαιότητα της πλάσης, να την βάλεις στον καμβά των δικών σου χαμένων ονείρων. Το ρολόι έχει τη δυνατότητα να σε βάζει να παίζεις, όχι ως κάτοχός του αλλά ως ήδη υπάρχον αλλά εύπλαστο πλάσμα, ως μία αξίωση αναζήτησης, η οποία οδηγεί σε κύκλους, αλλά βάζει τους δείκτες στη σωστή σειρά ώστε αυτοί οι κύκλοι να αποκτούν σημασία μέσα στην κίνηση. Το ρολόι, όμως, είναι και η μόνη πραγματικότητα της κίνησής σου, όταν γίνει ανέφικτος ο διαχωρισμός στο τι είναι η ώρα και τι ο χρόνος, όταν εξαρτάσαι ως οντότητας από τους δείκτες και όχι ως οργανισμός, που ανεπανόρθωτα φθείρεται. Είναι μία μεγαλειώδης εφεύρεση, από εκείνες που συνέβησαν και βγάζεις νόημα για ποιο λόγο δημιουργεί πίκρα η θνησιγένεια. Ίσως το ρολόι διαιρεί τους ανθρώπους, τους κωδικοποιεί, τους βάζει ένα τσιπάκι που ενεργοποιείται όταν οι αγαπημένοι τους τελειώνουν το έσχατο μονόπρακτο της φύσης τους και η ψυχή τους αρχίσει να πεταρίζει στον ουρανό, ευνοημένη από τη χαλαρότητα του σώματος.
Παρά τη δεδομένη αλήθεια του ρολογιού, αν γίνουμε όντα για λίγο και ξεφύγουμε από την αναπότρεπτη θεοποίησή μας, θα ενθουσιαστούμε από τη σημασία του. Αναρωτιέμαι αν οι γάτες ξέρουν ότι θα πεθάνουν κάποτε ή αν γεννιούνται και πεθαίνουν δίχως να δίνουν σημασία. Δεν μπορούμε ασφαλώς να αναγνωρίσουμε, έστω κι αν η γη δίνει τη φυσική της ώρα. Αν παρατηρήσουμε το είδος μας ως γάτες ή σκύλοι, με την πεποίθηση ότι δεν ξέρουμε πού οδεύουμε, είναι αποτρόπαιο όσο και σπουδαίο ότι στην πραγματικότητα υπάρχει προειδοποίηση πως ο χρόνος περνά, έστω κι αν σε περίπτωση που απλώς καθόμασταν και τον βλέπαμε να περνά θα βρισκόμαστε σε καθεστώς αποχαύνωσης. Οι εφευρέσεις και οι ανακαλύψεις του ανθρώπου είναι τόσο συνταρακτικές, που, ακόμα και αν το δικό μου μυαλό είναι λειψό, είναι συναρπαστικό ότι όντως έχουν αναβλυσθεί από ανθρώπους, δημιουργώντας τόσο ισχυρά δεδομένα σε ένα τόσο ανίσχυρο, μπροστά στην τελική μάχη, είδος. Είναι τελική μάχη διότι ο ίδιος ο άνθρωπος, με τις κουφές για τη φτιαξιά του ανακαλύψεις, την έκανε τέτοια.

Τα ξημερώματα της Κυριακής, γύρω στις 3:00, αλλάξτε τα ρολόγια σας. Να θυμάστε πού ήσαστε και την ημερομηνία. Ακόμα και αν δεν έχετε ρολόγια να αλλάξετε, ας προσπαθήσετε μέσω μίας υπενθύμισης να τα αλλάξετε. Αυτή η αλλαγή, σε περίπτωση που δεν επαναληφθεί, μπορεί να είναι ένα μπλουζ του αποχωρισμού. Αν η αλλαγή ώρας μετράει 45 χρόνια από τότε που πρωτοσυνέβη, που στα τέλη του Μάρτη, μετά την ισημερία, οι πρώτοι Έλληνες ανακάλυψαν ένα κυριακάτικο απόγευμα εκτεταμένο στους ρυθμούς του μαγευτικού ελληνικού φυσικού φωτός πολύ νωρίτερα από το προκαθορισμένο, τότε είτε δε θα ζούμε είτε θα είμαστε μεγάλοι για τέτοιες μαλακίες, έστω κι αν, πρακτικά και εντελώς σαρκαστικά, τα ρολόγια δεν έχουν ηλικία.
Μια για πάντα: η προσδοκία Μια για πάντα: η προσδοκία Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:42 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.