Η γιορτή του θανάτου



Η αποστασιοποίηση της επιστήμης από το τι σημαίνει ο άνθρωπος έχει συνυπεύθυνους. Η επιστήμη έχει το καθήκον να ψάχνει, όχι μόνο πέρα από τα απτά και ορατά όρια αλλά και, στην αντίθετη διαδρομή από εκείνη που υποστηρίζεται.

Έτσι, αν ο άνθρωπος αφ’ εαυτού υποστηρίζει ότι είναι σημαντικό πλάσμα, για το διπλανό του, ολόκληρη τη Γη και το γαλαξία, αν θεωρεί ότι υπηρετεί ένα ζώντα σκοπό, ο επιστήμων καλείται να αρχίσει την έρευνά του με δεδομένο ή ζητούμενο ότι δεν ισχύει αυτό. Ωστόσο, σε περίπτωση που φορτωθεί το ίδιο το πεδίο της έρευνάς του και τα πορίσματά του ως γνώμη ή, ακόμα χειρότερα, άποψη, κάτι που συμβαίνει μια και τα ευρήματα δεν έχουν αναδείξει ότι ο άνθρωπος είναι το είδος που φτιάχτηκε για να είναι ξεχωριστό, τότε δέχεται την επίθεση της Εκκλησίας και του κάθε λογής θρήσκου, ο οποίος επιμένει ότι ο Θεός (του) έπλασε τον άνθρωπο για να κουβαλήσει τη δάδα της γνώσης του και να κυνηγήσει τη θέωση. Δηλαδή, κάποιος που έχει επιχειρήματα ως τώρα κατακρίνεται, σε βαθμό κατακρεούργησης, από άλλον, που πιστεύει σε κάτι αναπόδεικτο, το οποίο αποτελείται, αν θα θέλαμε να μιλήσουμε πρακτικά, από μικρές ενδείξεις. Μία εικόνα που κλαίει, μία γιατρειά από ένα τάμα σε άγιο, διάφορες άλλες όμορφες στιγμές, που χρειάζεται να είναι ανεξήγητες ακόμα και αν αποδεικνύονται επιστημονικά. Ουδείς θέλει να μάθει πώς ανά πάσα στιγμή η ενέργεια μπορεί να δημιουργήσει πεδία τα οποία ανέτως εξηγούνται επιστημονικά, αλλά πώς ο Θεός δίνει το στίγμα του στον κόσμο. Δεν μπορώ να διαφωνήσω. Πέρα από το ότι η αλήθεια είναι δυσθεώρητη, υπάρχουν και τα πράγματα που έχουμε άγνοια, όχι ως καταστάσεις, αλλά ως γνώση. Πράγματα τα οποία δεν έχουν ανακαλυφθεί ακόμα.Ο Στίβεν Χόκινγκ δεν ήταν άθεος, κατά τη γνώμη μου. Μία από τις τελευταίες προτροπές προς τον επιστήμονα ήταν να ψαχτεί ακόμα και πέρα από το Big Bang. Να δει τι υπάρχει από πίσω. Ο Χόκινγκ ήταν ευέλικτος ως προς την παρουσία του πνεύματος, τουλάχιστον πολύ περισσότερο από το «όχι» που με μεγάλη ευκολία και λόγω στοιχείων λένε κάποιοι επιστήμονες. Φυσικά, θα μπορούσε να πει κάποιος ότι τα στοιχεία του ήταν αδιάσειστα, αλλά στα μαθηματικά και τη φυσική τα στοιχεία δεν τελειώνουν ποτέ. Και μπορεί να είναι από ετεροαναιρούμενα ως και αυτοαναιρούμενα, από μία τροχιά πλανήτη που τη δέκατη φορά που παρατηρείται να είναι διαφορετική από την προηγούμενη μέχρι ένα χρυσόψαρο με μάγουλα και ένα λουλούδι που φυτρώνει με το κεφάλι του στο χώμα. Ο Χόκινγκ περνάει στη μνήμη ως άθεος, γιατί τις περισσότερες φορές ακόμα και οι αντιφάσεις του έχουν το ηχόχρωμα της επιστήμης, δεν γίνονται εύκολα κατανοητές. Αντιθέτως, είναι πανεύκολο να τον χαρακτηρίσεις άθεο. Μία εκδήλωση αθεΐας και όλα γίνονται κρυστάλλινα. Άπαξ και την βρήκαμε την ταμπέλα, δεν αλλάζει. Επίσης, συνήθως το να μην είσαι άθεος περιλαμβάνει το να είσαι θρήσκος, δηλαδή μια κάποια σύνδεση με την Εκκλησία, η οποία, βέβαια, έχει λιγότερο έντονη σχέση με τον Θεό από ό,τι ο Χόκινγκ. Η μεν Εκκλησία Τον αποδέχεται και Τον χρησιμοποιεί για ίδιον όφελος α πριόρι, ο δε Χόκινγκ έψαχνε να Τον βρει, κυρίως με το μυαλό του και με παροτρύνσεις. Ασφαλώς, όταν ψάχνεις μπορείς να βρεις περισσότερα πράγματα από ό,τι όταν δεν ψάχνεις. 
Ο Χόκινγκ θεωρείται ο πιο αγαπημένος επιστήμονας για τον κόσμο μετά τον Άλμπερτ Αϊνστάιν. Και οι δύο μιλούν για πράγματα κατά βάση δυσνόητα, τουλάχιστον στα επόμενα επίπεδά τους από αυτό που μπορεί κάποιος να πιάσει. Ο Χρόνος, ας πούμε, ως έννοια είναι τελείως διαφορετικός από το χρόνο που γνωρίζουμε και αναγνωρίζουμε, που μας παραπέμπει η λέξη. Είναι διάσταση. Δηλαδή υπάρχει αυθύπαρκτος και δε δημιουργήθηκε επειδή δημιουργήθηκε ο κόσμος. Αν φανταζόμασταν κάτι που θα ήταν τίποτα, ο Χρόνος θα συνέχιζε να υπάρχει. Πώς; Αυτή είναι μία πολύ καλή ερώτηση. Φαντάζομαι ότι η επιστήμη δίνει περισσότερα πνεύματα στους ανθρώπους, με τις τέσσερις διαστάσεις της, από ό,τι η θρησκεία.
Ο Στίβεν Χόκινγκ είναι αγαπητός επειδή ως παπάς του σύμπαντος βρίσκεται πολύ κοντά με τους πιστούς του. Ήταν ο πιο προσιτός επιστήμονας για την ποπ κουλτούρα, αφού σαν Θιβετιανός Δαλάι αφιέρωσε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής του στο παιγνιώδες. Στις γυναίκες, μια και παντρεύτηκε δύο, οι οποίες ασφαλώς και βρέθηκαν στην υπηρεσία του, κατ’ ανάγκην δε γινόταν αλλιώς αφού πήραν την επιλογή. Εμφανίστηκε σε ταινίες και σειρές, έγινε αντικείμενο μίμησης, χρησιμοποιούσε παρομοιώσεις και ευφημισμούς. Και είπε ότι ο άνθρωπος είναι ένα ξεχωριστό ον, με εντελώς διαφορετικό τρόπο από αυτόν που μπορεί κάποιος να καταλάβει. Συνήθως οι επιστήμονες τέτοιου βεληνεκούς δεν προβαίνουν σε προσδιορισμούς παρόμοιας φύσης, διότι το ίδιο το είδος υποκινείται από το πόσο ξεχωριστό νιώθει. Ο επιστήμων ξέρει ότι το είδος είναι αναλώσιμο και μπροστά στο σύμπαν είναι αδιόρατη κουκίδα. Ο άνθρωπος, από την άλλη, δεν μπορεί να βιώσει αυτές τις ξεχωριστές ικανότητές του παράταιρα από την έπαρση που τον διέπει. Το κίνητρο της έρευνας κατευθείαν μετατοπίζεται σε κύρηγμα καθ’ έδρας. Ξαφνικά, ψάχνουμε να βρούμε ποιος είναι πιο ξεχωριστός από τον άλλο, όχι μόνο για τη μάνο α μάνο επικράτηση αλλά και, διότι αυτό θαρρούμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι μπορεί να παίζει κάποιον ευδιάκριτο ρόλο. Ο Χόκινγκ υπολογίζω ότι μίλησε για τον άνθρωπο ως είδος, όταν αναφέρθηκε στις δικές του εντελώς ανεξήγητες νοητικές ικανότητες με βάση τη φτιαξιά του. Και αυτό είναι συγκινητικό, καθ’ ότι δεν εμποδίστηκε από την ύβρη στην οποία ο άνθρωπος, σε συνάρτηση με τους υπόλοιπους ζωντανούς οργανισμούς, καθ’ εκάστη υποπίπτει.  
Συν ότι έζησε 55 χρόνια παραπάνω από ό,τι αναμενόταν. Μία αληθινή γιορτή είναι η μέρα του θανάτου του, αφού τον νίκησε πλειστάκις και με τους πλέον ευφάνταστους τρόπους. Θα μπορούσε να είναι η διαπίστωση ότι όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν επειδή έτσι πρέπει, ως ζωντανοί οργανισμοί. Αν, όμως, δεχθούμε ως αλήθεια (και πρέπει να δεχθούμε) πως το είδος μας έχει μάθει να λυπάται με τη στενοχώρια της απώλειας, σαν αυτή να είναι πολύ σημαντική, το γεγονός ότι έζησε απολαυστικά 55 ολόκληρα χρόνια από τότε που προσεγγίστηκε ο θάνατός του δεν μπορεί παρά να φέρνει την αιτία για γιορτή. Η θαυμάσια ψυχολογία του, το βρετανικό φλέγμα του, σωτήριο από τα βάσανα της ζωής, μαζί με την τραχειοτομή που αποφάσισε η αληθινή ηρωίδα Τζέιν Γουάιλντ, όταν την πίεσαν να αφαιρέσει τα μηχανήματα υποστήριξης, με τη φράση «ο Στίβεν πρέπει να ζήσει», τον κράτησαν στη ζωή πάνω από μισό αιώνα. Τα 76 χρόνια είναι πάρα πολλά, έχω ανθρώπους που πέθαναν σε λιγότερα. Τον Χόκινγκ ευγνωμονεί η ποπ κουλτούρα, πάνω από τρεις ντουζίνες ηθοποιοί και τηλεοπτικά στούντιο, αλλά και πολλοί άνθρωποι είτε τον έχουν διαβάσει ή όχι. Αν δεν ήταν αυτός, θα έπρεπε να αρκεστούμε στον Μπιλ Νάι ως πιο προσιτή φιγούρα και όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους.
Η γιορτή του θανάτου Η γιορτή του θανάτου Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 3:00 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.