Φτύσιμο στο πιάτο της εθνικής σούπας


Δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία το «εγώ μπορώ να βρίζω την πατρίδα μου όσο θέλω, αλλά αν ένας ξένος το κάνει θα αρπαχτώ». Για την ακρίβεια, αφορά σε πλειοψηφία μεγαλύτερη από εκείνη που ψήφισε τον Βλαντίμιρ Πούτιν στις πρόσφατες εκλογές της Ρωσίας.


Παλιότερα, για τους αστούς που η πρόσβαση στην πνευματικότητα ήταν μία υπόθεση ενέργειας, μία εντελώς προσωπική υπόθεση κατά την οποία έπρεπε να κάνεις κάτι, να βρεθείς κάπου, να διαβάσεις κάτι, να θυμάσαι, να αποκτήσεις θεωρίες που θα σου δημιουργούσαν μία ιδέα και αυτές οι θεωρίες να έμεναν απόκρυφες, επάλληλες με την πρακτική πλευρά του εαυτού, το παπαγεώργιο φτύσιμο στο πιάτο της εθνικής σούπας υπήρχε με τη μορφή μπινελικίων, που δεν αποτελούνταν από την απογοήτευση για την πανεθνική κατάσταση, αλλά από τη στενοχώρια που ο εν βρασμώ ψυχής ορμώμενος πολίτης δεν είχε τα απαραίτητα κότσια για να κάνει την απατεωνιά ή, εν πάση περιπτώσει, που το θράσος του έμπαινε σε σειρά προτεραιότητας, ερχόταν δεύτερος, τρίτος ή δωδέκατος και μέχρι να έρθει η σειρά του το παραθυράκι είχε κλείσει. Τούτο διαδεχόταν το άτεγκτο ηθικό πάγιο για τα ιερά και τα όσια. Τώρα, ο νεστμπεσμίτσερ, ο φτύστης του πιάτου, δεν μπορεί να διεκδικήσει καμία πνευματική πρωτοτυπία. Η έκφρασή του δεν εκπορεύεται από τη στενοχώρια, παρά μόνο από την προσωρινή οργή. Ακολουθεί αυτά που συμβαίνουν, εκτοξεύει αερολογίες εν είδει συμπερασμάτων καίτοι προσφεύγει σε παιδιαρίστικες αντιφάσεις, όταν φτάσει η ώρα. Ο πραγματικός νεστμπεσμίτσερ, εκείνος που κρατά τη γλώσσα του σε στάση εκκίνησης, ώστε να μην προτρέχει του μυαλού του, είναι πιθανώς κρυμμένος σε κάποιο υπόγειο, αγωνιζόμενος να επιστρέψει στην εμβρυακή τάση, στο νερό της κοιλιάς, αυτήν την ευλογία. Φτύστες, πια, υπάρχουν πολύ, αλλά δεν υπάρχει πειστική χλέπα, που θα θύμωνε το πεζοδρόμιο.

Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί προνόμιο κάποιου το ρόλερκοστερ «αγάπη-μίσος», μία επιλογή που φαίνεται ότι γίνεται αυτομάτως, τουναντίον αποτελεί ύπουλη επιρροή από όλα τα ερεθίσματα. Δεν υπάρχει η ικανότητα να εξυφανθεί κάτι πειστικό, κάτι που θα μπορούσε να αφήσει σπόρο. Όλες οι απόψεις στροβιλίζονται γύρω από μία στενωπό, εκ της οποίας διαφυγή δε διαφαίνεται. Δεν υπάρχει το μαρτύριο που νιώθει εκείνος που έχει αποδεσμευτεί από τον εαυτό και ασκεί κριτική, ακόμα και αν είναι άμεση. Όταν προτεραιότητα αποτελεί η αναγνώριση, τότε η κριτική είναι ένα βοήθημα της όλης κατάστασης. Η αλλαγή κατεύθυνσης δεν επιδιώκεται, μια και η κριτική θα μπαγιατέψει. Πάντα υπάρχουν, άλλωστε, κενά.

Τούτο γεννά τις ακροδεξιές τάσεις, αυτή η δυσωδία, τα τεχνητά κόπρανα που βγάζει η αμεσότητα σε συνδυασμό με την αναγνώριση. Βράζοντας όλοι στην ίδια κατσαρόλα, ανεξαρτήτως διανόησης, είναι δύσκολο να ξεφύγουμε από το ανακάτεμα. Πώς θα γινόταν να παραχθεί μία αληθινή διαδικασία κατά την οποία η αντεθνική στάση θα οδηγούσε στην περιθωριοποίηση πια; Για να στέκει, άλλωστε, είναι ορισμός πως δεν πρέπει να υποστηρίζεται από τη μάζα. Αν η μάζα το υποστηρίζει, τότε θα πρέπει να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι κάπου υπάρχει το λάθος. Να βρεθεί.

Διότι η αγάπη για την πατρίδα δε σχετίζεται με δεσμούς αίματος με την αποδοχή των καταστάσεων που καθημερινώς οδηγούν σε όλο και περισσότερη απογοήτευση, ακόμα κι αν αυτή έχει να κάνει με τα ιδανικά. Εκείνοι, όμως, που νιώθουν την πραγματική αγάπη, είναι οι πρώτοι που πάνε να ξεφύγουν, να ξεφορτωθούν τα χνούδια της. Το πράττουν από αυτοσυντήρηση, δε θέλουν να έχουν σχέση με το πανηγύρι των ζουρλών, που γεννά φασιστικά εκτρώματα, τα οποία εκτός από επικίνδυνα είναι και εξαιρετικά ενοχλητικά, θορυβώδη, ηχορρυπαντικά, χωρίς καμία συναισθηματική σύνδεση με τα εδάφη του τόπου. Άπαξ και χάνεται το βάθος στη συζήτηση και την ανάλυση, η όποια φιλοσοφική διάθεση έχει απομείνει κατακερματίζεται, με αποτέλεσμα τα γονίδια που κάποιος ενδεχομένως να κουβαλά να σαστίζουν με την απλοϊκότητα της αποδοχής των γεγονότων και μία επίκριση η οποία είναι γελοιογραφία εκείνων που μυαλά σπουδαία, κινούμενα στα σκοτεινά, υπηρέτησαν ως το τέλος της ζωής τους, αποδεχόμενα μόνο την ευθύνη των συνεπειών των πράξεών τους και όχι την καθεστηκυία τάξη ή τη μίζερη πραγματικότητα.

Άρα, αυτό που απομένει για να ξετυλιχθεί το κουβάρι της νέας φιλοσοφικής τάξης, ώστε να φτάσουμε στους αγνούς νεστμπεσμίτσερ και όχι εκείνους με την οκά, που ευχαρίστως πωλούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πια, αν και δεν είχαν την ανάγκη να το κάνουν εξαρχής, είναι να επικρατήσει στο κρυφό σχολειό των ασκίαστων τόπων, που η μάζα δεν έχει πατήσει, η άδολη πατριωτική αγάπη και μία σχεδόν παιδική ηθική, που μπορεί να μεταλλάσσεται χωρίς να πρέπει, οπωσδήποτε, να προσαρμοστεί. Οι αντιφάσεις του ανθρώπου, άλλωστε, εξ ορισμού υπαρκτές, δεν είναι σαν τις αντιφάσεις που δημιουργεί ο άνθρωπος επειδή του λείπει η υπομονή, άρα δεν μπορεί να πατά σε αυτό για να δικαιολογεί ό,τι λέει. Οι αληθινές αντιφάσεις βρίσκονται μέσα στις αρτηρίες και δεν αποτελούν άλλοθι για εκείνες που βγαίνουν μετά από μία ενέργεια, που θα γινόταν να έχει αποφευχθεί. Ενυπάρχουν και δεν εξωτερικεύονται, για αυτό άλλωστε και είναι τρομακτικές και όχι καρικατούρα. Η πατριωτική αγάπη, επίσης, δε σημαίνει να υπεραμύνεσαι της πατρίδας σε εκείνον από την άλλη φυλή που θα την προσβάλλει, αλλά να φτάσεις να νιώσεις την ιερότητα του τόπου, να γίνεις μέρος του περισσότερο από ό,τι θα γίνει αυτός μέρος σου, να μπορέσεις να βρεις τον ιστό που θα αποδείξει την αξιωματική έως τώρα θέση σου, χωρίς να στηλιτεύεις εκείνον που ήρθε για να βρει μία καλύτερη ζωή, ακόμα και αν δεν ήταν ζητούμενο η επιβίωσή του στη χώρα του.

Είναι η μόνη περίπτωση, άλλωστε, που η Ελλάδα μοιάζει με αληθινό κράτος πρόνοιας τα προνόμια που μπορεί να έχουν σε δημόσιες υπηρεσίες ή νοσοκομεία οι πρόσφυγες. Το γεγονός ότι οι ντόπιοι δεν έχουν τέτοια προνόμια δείχνει πόσο τυχαία είναι η πρόνοια. Και δεν είναι καν συζήτηση το ποιος φταίει, αν πρέπει οποιοσδήποτε να φταίει κάποιος που τίποτα δε λειτουργεί σύννομα. Δεν είναι μία ιστορία δύο ετών ή δέκα, αλλά διακοσίων, σε περίπτωση που αρχίσουμε να μιλάμε για την Ελλάδα ως κράτος και όχι, βέβαια, για τον ελληνισμό, που θα έπρεπε να ντρεπόμαστε για να τον αγγίξουμε.   
Φτύσιμο στο πιάτο της εθνικής σούπας Φτύσιμο στο πιάτο της εθνικής σούπας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 3:29 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.