Χωρίς ψυχολογική υποστήριξη



Όταν το σκορ στο «Άνφιλντ», σε οποιοδήποτε παιχνίδι, είναι 2-1, ούτε μπάλες εξαφανίζονται ούτε παίκτες πέφτουν κάτω δήθεν τραυματισμένοι.
Οι παίκτες της Λίβερπουλ μπορεί, το τελευταίο τέταρτο του αιώνα και παραπάνω, να μη δύνανται να αλλάξουν μία πάσα -και αυτό να συμβαίνει με πολύ μεγάλο αριθμό ποδοσφαιριστών της- πάντως δεν υποπίπτουν σε ατοπήματα, έστω πράξεις αμφιλεγόμενες, ηθικά. Και ό,τι παίρνουν από το σπίτι, το βγάζουν προς τα έξω ως τρόπο συμπεριφοράς. Μπροστά στην πονηριά, αυτό είναι αφέλεια, αλλά αν κάποιος δεν είναι πονηρός, καθίσταται μέχρι και αξιοθαύμαστος.

Διάβασα, πριν το ματς με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ένα πολύ ωραίο θέμα του Κωνσταντίνου Αμπατζή στο oneman (ευλογώ τα γένια μου, ελπίζω να συγχωρεθώ). Μίλησε με το δημιουργό της σελίδας «τμήμα ψυχολογικής υποστήριξης οπαδών της Λίβερπουλ στο facebook. Ο τύπος, που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του (μπόνους πόιντς), έφτιαξε μία σελίδα που ξαφνικά γέμισε από μέλη. Διαβάζοντας τι έλεγε, η συνειδητοποίηση ήρθε αυτομάτως: όσο σωστός κι αν μοιάζει ο τίτλος, είναι λανθασμένος. Ενώ ο παρονομαστής είναι κοινός σε όλους τους φίλους της Λίβερπουλ, ο σωστός τίτλος, λιγότερο εμπορικός σαφώς, θα έπρεπε να είναι «τμήμα ψυχολογικής υποστήριξης για τη μη ψυχολογική υποστήριξη των οπαδών της Λίβερπουλ».

Διότι ελάχιστοι είναι εκείνοι που υποστηρίζουν αυτό το κλαμπ και χρειάζονται υποστήριξη για να αντέξουν. Υποστηρίζοντας τη Λίβερπουλ από τον Δεκέμβριο του 1989 και μία ήττα με την Άρσεναλ με σκορ 3-0, έπειτα σφραγίζοντας τη φίλαθλη ιδιότητά μου στις 13 Απριλίου του 1990 και το εκπληκτικό 4-5 με την αξιόμαχη και ιστορική Λιντς Γιουνάιτεντ (η οποία με την προβοκάτσια του Μπιλ Μπρέμνερ επί του Κέβιν Κίγκαν τις 44 μέρες του Μπράιαν Κλαφ στον πάγκο της μας στοίχισε καμιά διετία ακόμα τον Μπιλ Σάνκλι), το μόνο που δε χρειάζομαι για να υποστηρίζω τη Λίβερπουλ είναι ψυχολογική υποστήριξη. Μια και δεν έχω κανέναν άλλο λόγο από τα παιδικά χρόνια μου για να την θέλω να νικάει, μου είναι αδιάφορο το αποτέλεσμα στη γενική εικόνα.

Βεβαίως, υπάρχει πόνος. Πόνος που εξαντλείται μέσα στο παιχνίδι. Απογοήτευση, κατήφεια. Αλλά είναι εκπληκτικό πόσο γρήγορα ο αμυντικός μηχανισμός μαζεύει τα συντρίμμια και τα καθιστά ως μη γενόμενα. Έχει τύχει να είμαι στην Ομόνοια και να θέλω να εκραγώ από τα νεύρα μου σε ένα 2-0 της Μπόλτον, το οποίο δεν άλλαζε ούτε αν έπεφτε μετεωρίτης από άλλο γαλαξία, όμως όποιο κι αν είναι το συναίσθημα δεν αλλάζει την ουσία της κατάστασης. Μετά από κάθε ματς της Λίβερπουλ δε χρειάζεται αποκατάσταση. Είναι αυτό το παιχνίδι που έγινε, αυτή η ομάδα που έχασε και η ζωή συνεχίζεται ωραία και απαράλλακτη.

Θα μπορούσε κάποιος να αντιτείνει ότι πρόκειται για αποφυγή του πόνου. Μα, όχι. Κάθε λάθος πάσα σε ένα ματς που πρόκειται να χάσουμε είναι μαχαιριά, κάθε ευκαιρία και στραβοκλωτσιά είναι μία μίνι ερωτική απογοήτευση. Απλώς, αυτό δε γίνεται να αλλάξει το λόγο που η Λίβερπουλ έχει κερδίσει το δικαίωμα να υποστηρίζεται με αυτόν τον τρόπο. Τον κόσμο της, ο οποίος δε θυμάμαι ποτέ να ήθελε να διώξει κάποιον, πέραν των Αμερικανών ιδιοκτητών. Που δε μετρούσε σε καμία περίπτωση την αγωνιστική πραγματικότητα ως κατάσταση για να υποστηρίζει την ομάδα. Που δε νιώθει ούτε επιούσιος ούτε παραπεταμένος, αλλά αυτός που είναι. Που έχει λανθασμένα πρότυπα, αγαπάει τον Ζεράρ Ουγέ, τον Σάμι Χίπια, μνημονεύει πάντα τον Ράφα Μπενίτεθ, ο Ντίτμαρ Χάμαν (ποδοσφαιριστής επιπέδου) βρίσκεται στην καρδιά του, έχει για τοπικό ήρωα τον Ντάνι Μέρφι και βάζει καλύτερο αριστερό μπακ στην ενδεκάδα του τον Γιον Άρνε Ρίσε. Ο κόσμος ακόμα προσπάθησε να κρατήσει τον Κουτίνιο αν και είχε κάνει τη ζωή όλων στο σύλλογο δύσκολη με τα τερτίπια του, για να πάει αμέτιμου χαμέτι στην Μπαρτσελόνα. Και που όταν γυρίσει θα τον χειροκροτήσει. Τον κόσμο που είδα έξω από το ΟΑΚΑ και που η τύχη μου με αξίωσε να ακούσω το Youll never walk alone ζωντανά, πριν από το χαμένο τελικό του Champions League το 2007 με τη Μίλαν. Άλλη μία χρονιά χωρίς τίτλο, άλλη μία χρονιά που αγαπήσαμε σαν να μην υπάρχει άλλος φορ τον Ντιρκ (αφήνω το επώνυμο στην αρέσκειά σας).

Ο Δημήτρης με κοροϊδεύει, αλλά η Λίβερπουλ είναι μοναδικό ποδοσφαιρικό κίνημα. Μπορεί να παίζει με καπιταλιστικούς όρους, αλλά δεν έχει Άραβες διότι είναι ομάδα με ιστορία. Ελπίζω να μην πέσει ποτέ στην ανάγκη να τους αποκτήσει, διότι δεν τους χρειάζεται. Θυμάμαι στη Βουλιαγμένη, σε ένα από τα πρωταθλήματα που κατέκτησε ο Ολυμπιακός στο πόλο το 2013, στην ουσία αυτό μετά το διάλειμμά του, ένα χρόνο πριν, να λέω στον Γιάννη Λαμπίρη (ο οποίος αγαπάει πολύ το πόλο και χαιρόμουν εξαιρετικά όταν τον έβλεπα στο κολυμβητήριο έστω και στους τελικούς, τόσο προλάβαινε τόσο πήγαινε) ότι το πρωτοσέλιδο της «Goal» για το επερχόμενο πρωτάθλημα του 2014 το «έκαψε» εντελώς και εκείνος να συμφωνεί. Και το έλεγα με τον πιο τρυφερό τρόπο, όχι με τη στωικότητα που χρειάζεσαι για να αποδέχεσαι τα γεγονότα, αλλά με την αγάπη για τα αδέλφια σου, ένα συναίσθημα που μεταφράζεται ως εξής: αν γεννιόσουν ξανά και μπορούσες να διαλέξεις τα αδέλφια σου, πάλι τα ίδια θα έπαιρνες.

Πειρακτικά και για χαβαλέ, τέτοια γκρουπ στο facebook είναι ωραία κατάσταση. Οι άνθρωποι που υποστηρίζουν μία ομάδα έχουν τους ίδιους κωδικούς και τους αρέσουν τα ίδια αστεία που αφορούν σε αυτήν την ομάδα. Το θέμα είναι ότι έχουμε να πάρουμε 28 χρόνια πρωτάθλημα, θα κάνουμε να πάρουμε ακόμα περισσότερα, αλλά δεν πειράζει. Όχι δεν πειράζει στο στυλ, «ό,τι έγινε έγινε», αλλά διότι η Λίβερπουλ είναι το αίτιο και το αιτιατό. Είναι το αποτέλεσμα του παιχνιδιού. Ό,τι άλλο συμβαίνει με τη Λίβερπουλ, στον αγωνιστικό χώρο, είναι μία πραγματική πραγματικότητα που μας αφορά στη διάσταση που πρέπει να σε αφορά να είναι καλά όποιον αγαπάς άδολα. Κι αν αυτό μοιάζει να είναι πρόβλημα, στην πραγματικότητα το αντίθετο είναι. Να σε κάνει περήφανο η ομάδα που υποστηρίζεις, να νικάει και να θριαμβεύει και τρίχες κατσαρές. Η Λίβερπουλ δεν έχει να κάνει με το ανδρικό μόριο. Στέκει αγέρωχη, στο δικό της κόσμο, εκεί που η γιορτή είναι όλη η προετοιμασία για το παιχνίδι, τα σκαλοπάτια για τον αγωνιστικό χώρο, ο θόρυβος, τα τραγούδια, οι φανέλες με το σήμα (κόκκινες, πράσινες, κίτρινες, δεν έχει σημασία) και οι παίκτες να κάνουν αυτό που μπορούν. Τελεία και παύλα.
Χωρίς ψυχολογική υποστήριξη Χωρίς ψυχολογική υποστήριξη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:04 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.