Ο κίνδυνος του ρατσισμού είναι η ηλιθιότητά του



Ο δηλών θαυμαστής του πολυπολιτισμικού status quo αντιμετωπίζει το εξής θέμα: υπάρχει ένα είδος που, αν και δεν είναι ακριβώς αντίθετο, εμποδίζει, καθυστερεί και εκμηδενίζει την κατάσταση της αποδοχής, που δε θα έπρεπε να υπάρχει.


Από καταβολής κοινωνικού κόσμου, τα ζητήματα με τα οποία ασχολείται το μεγάλο μέρος της μάζας είναι αχρείαστα. Δυστυχώς, η ταξική σφραγίδα παίζει το ρόλο της επιστράτευσης. Η μάζα είμαστε εσύ μαζί με εμένα, διότι είτε όντες ηδονοβλεψίες και δήθεν απέχοντες βοηθούμε με την άρνησή μας, όχι να συμμετάσχουμε αλλά, να συμφωνήσουμε είτε δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες να απέχουμε αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να προσεγγίσουμε ένα είδος ασκητικής, που ανά περιπτώσεις μπορεί να γίνει άγρια. Οπότε, πρέπει να συγκαταλέγουμε τους εαυτούς μας στο τσούρμο και από εκεί να μετρηθεί η συμπεριφορά με βάση τις υπάρχουσες κοινωνικές συνθήκες και του τι είναι, πραγματικά, το αξιοπρόσεκτο.

Τα ζητήματα με τα οποία ασχολείται η μάζα δεν επιδέχονται εύκολη επίλυση. Στην πραγματικότητα, δεν επιδέχονται επίλυση. Η ατέρμονη συζήτηση για τον Θεό, ο συνολικός ρατσισμός, είναι καταστάσεις που απασχολούν. Ό,τι παίρνει ο καθένας, είναι θέση. Ουδείς τοποθετεί τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, προκειμένου ο ίδιος, ως οντότητα και αυθύπαρκτο πλάσμα, να αποστασιοποιείται από τις εν λόγω συζητήσεις. Η ελεημοσύνη και ο οβολός για τους άστεγους και τους ζητιάνους είναι ένα θρησκευτικό ζήτημα. Το καλό, που η βάση του είναι η ματιά του Θεού προς το μέρος της καλοσυνάτης πράξης και το προσωρινό φωτοστέφανο. Η φτώχεια, ένα θέμα που αξίζει να συζητείται, είναι μία κατάσταση που σίγουρα μπορεί να λυθεί μέσα σε μία ώρα. Οι έρευνες για τα ποσοστά του πλούτου είναι έτσι αναδεδειγμένες, που οι αριθμοί δε δείχνουν την πάσα αλήθεια. Από την άλλη μεριά, οι άνθρωποι που στις συγκεκριμένες συνθήκες αναπτύχθηκαν, ας πούμε και με κάποια παράνομα μέσα που είτε προήλθαν από έλλειμμα αισχύνης είτε από πλεόνασμα θράσους, δεν είναι αναγκασμένοι να βοηθήσουν εκείνους, τους περισσότερους, που δεν τα έχουν καταφέρει τόσο καλά. Προσαρμόζεσαι στον κόσμο όπως τον βρίσκεις, κάνεις φίλους και εχθρούς, έχεις τους εχθρούς κοντύτερα. Και φροντίζεις να σου χρωστάνε χάρες εκείνοι που, επειδή δεν έχουν τα χρήματά σου, θέλουν να έχουν το κενό εξουσίας που έχεις αφήσει. Χάρες που είναι αδιαπραγμάτευτες. Που δεν μπορούν να πουν όχι.

Η ανέλιξη δεν βρίσκεται στο χώμα της πλάσης. Προκύπτει, επειδή κάποιος τα καταφέρνει καλύτερα από κάποιον άλλο. Δεν είναι μία κατάσταση τυχαία, όπως αυτή δημιουργείται από ένα χαρωπό σπερματοζωάριο. Είναι το ον, που βάζοντας λογική και ένστικτα σε λειτουργία, τολμάει στο κομμάτι που άλλοι δεν δοκιμάζουν. Αν πρόκειται για ορμόνες που η ανάπτυξή τους φέρνει την απαίτηση εξωτερίκευσης ενέργειας, η οποία πρέπει, σαν παιδί που τρέχει ακατάπαυστα, να οδηγήσει στην κούραση, τότε πρέπει να αποδοθεί ο έπαινος για τη λογική, που μπορεί να καθορίσει την εξαγωγή της ενέργειας. Πρόκειται για κάτι που όντως κάποιος φτιάχνει, για πράξη η οποία φέρνει αποτέλεσμα. Για ένα κατόρθωμα, το οποίο, ακόμα και αν έχει σχέση με το ταλέντο, είναι ο επίγονός του. Σημαίνει πως το ταλέντο, μία θωριά εκθαμβωτική παρά ταύτα αχρείαστη, δεν κατασπαταλήθηκε αλλά ωσαύτως πλάστηκε και χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει ένα ακαταμάχητο σύνολο, το οποίο επέτυχε με βάση τις κοινωνικές προδιαγραφές.

Να πιστεύεις στην ανωτερότητα του ενός πλάσματος εις βάρος κάποιου άλλου, όμως, είναι ηλίθιο. Θα ήταν ακόμα και αν δεν υπήρχε κανένα έργο, μηδέν, εις βάρος του δυνητικά ηττημένου. Η πρακτική κατάσταση του ρατσισμού, φυλετικού και έμφυλου, δείχνει πάρα πολύ χαμηλή νοημοσύνη, τέτοια που θα έπρεπε να είναι αδύνατον να συζητάς με κάποιον που έχει τέτοιες ιδέες.

Δε χρειάζεται καν να φτάσουμε στην ίδια τη διαδικασία εκμάθησης, φιλοσοφίας και ανάπτυξης του πνεύματός μας για να αποθαρρύνουμε από το μυαλό μας το αυτό. Δε χρειάζεται καν να επιχειρηματολογήσουμε υπέρ των διαφορετικών φυλών, της γυναίκας. Αυτό είναι τρόπον τινά αλαζονικό. Υπό την έννοια ότι αφού φτάνουμε να διατείνουμε την ανωτερότητα της λευκής φυλής, επί παραδείγματι, ή του αρσενικού επί του θηλυκού ακόμα και τώρα, δηλώνουμε όχι μόνο ότι η ύπαρξή μας δεν είναι τυχαία, αλλά και ότι, ακόμα και όταν δεν ήμαστε καν ιδέα, έτσι θέλαμε να γίνουμε. Να γίνουμε εκείνοι που όντως είμαστε. Προτιμώ, βεβαίως, τους ανθρώπους του πνεύματος, που δυσκολεύονται να αποδεχθούν ότι το πνεύμα είναι προνόμιο όλων, παρά τον 49άρη κοιλαρά, που καθισμένος στο τραπέζι του σαλονιού και αφού ξεκοκάλισε δύο μπούτια κοτόπουλο, έφαγε μία τηγανιά πατάτες με μπόλικη μαγιονέζα και δύο πανσέτες, αποφάσισε να πει ότι οι ξένοι έρχονται στη χώρα μας και μας κλέβουν τις δουλειές μας ή στο νοσοκομείο οι πρόσφυγες δεν πληρώνουν, σε αντίθεση με τους γηγενείς. Προτιμώ τη μία απαξία από την άλλη, εννοώ, αν έπρεπε οπωσδήποτε να προτιμήσω μία.

Ωστόσο, η αληθινή ηλιθιότητα έγκειται στο γεγονός ότι ο ρατσισμός δεν προέρχεται από την προσπάθεια. Η βάση του είναι ανεμομαζώματα, τα οποία ασφαλώς γίνονται διαβολοσκορπίσματα. Ο Λευτέρης από το Γαλάτσι δεν είναι στην πραγματικότητα ο Λευτέρης από το Γαλάτσι. Έτυχε. Έτυχε να γίνει αγόρι, έτυχε να γεννήθηκε στο Γαλάτσι, έτυχε να κατάγεται από την Απείρανθο. Το διάνυσμά του αφορά στις μάχες του με τον εαυτό του, την κλίση η οποία εμπλουτίζεται με τις γνώσεις και την κάθε είδους μόρφωση, τη δική του ανέλιξη σε όποια κλίμακα θέλει να είναι αυτή που ανεβαίνει ή ανεβαίνει ερήμην του. Δεν έκανε τίποτα, όμως, τόσο στο να γίνει αγόρι, όσο και να μένει στο Γαλάτσι και να είναι δύο καθηγητών παιδί. Θα μπορούσε να είναι το ερμαφρόδιτο μίας καθαρίστριας από το Καζακστάν, το οποίο δεν γνώρισε ποτέ τον πατέρα του. Είτε το κορίτσι δύο εμπόρων ναρκωτικών από τη Σομαλία. Γιος δούλων και υπόδουλων ή ακόμα και εγγονός του Γιώργου Παπαδόπουλου. Πάντως, δεν διεκδικεί καμία δάφνη για την ίδια την ύπαρξή του, τη χρονική περίοδο στην οποία ζει, παρά για ό,τι έκανε, κάνει και θα κάνει.

Ως εκ τούτου, τόσο ο Λευτέρης από το Γαλάτσι όσο και οποιοσδήποτε άλλος, αποδεχόμενοι το τυχαίο τουλάχιστον της ύπαρξης, άπαξ και για αυτή δεν ειδοποίησε το Μαντείο των Δελφών, θα ήταν τελείως ηλίθιοι να σπαταλούν την ώρα τους διακηρύσσοντας μία ανωτερότητα για την οποία δεν έχουν κάνει τίποτα. Ο δρόμος τους αφορά στους ίδιους και τις συνθήκες που αντιμετωπίζουν με βάση της κοινωνικής κατανομής. Κρίνονται για την προσαρμοστικότητά τους, την εξυπνάδα και το θάρρος τους, αλλά σε καμία περίπτωση επειδή έτυχε να γεννηθούν λευκοί ή και αγόρια. Έτυχε να είναι σε μία ευκατάστατη οικογένεια, η ανεμελιά της οποίας είναι η μόνη υπεύθυνη για την όποια (και αν υπάρχει) κατάπτωση. Η ηλιθιότητα έγκειται στο γεγονός ότι ο ρατσισμός είναι μία λανθάνουσα κατάσταση, η οποία δεν έχει καμία δομή και βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα, δηλαδή ποιος, όταν φτιάχτηκε ο κοινωνικός κόσμος, επικράτησε, ποιοι ήταν οι αποικιοκράτες και με ποιον τρόπο υποδούλωσαν ολόκληρες φυλές, ώστε ως αποτέλεσμα γενεών να φαίνεται το αποτέλεσμα μίας μάχης σαν μία φυσική εξέλιξη.

Όχι μόνο δεν είναι κοινωνικό πρόβλημα αυτή η φούσκα των κενών νοών, αλλά δε θα έπρεπε καν να μπαίνει στο κάδρο της συζήτησης. Τουναντίον, η όποια συμπεριφορά εκείνου που είναι ρέκτης της ισονομίας και της ισότητας καθορίζεται, έστω και στο πίσω μέρος του μυαλού, από τις βίαιες συμπεριφορές εκείνων που προκαλούν τη γελοία δράση, και καταλήγει να είναι παραμυθία, αντί να μην έχει καμία σημασία για τον κόσμο, όπως και πρέπει άλλωστε. Για ένα είδος που εφηύρε και πορεύτηκε με τα μαθηματικά και που γαμάτοι τύποι κοιτάζουν με το τηλεσκόπιο τα αστέρια, που άνθρωποι τρώνε δεκαετίες ακοίμιστοι για να ανακαλύψουν έναν τίνι τάινι οργανισμό, το άθροισμα των οντοτήτων, που καθιστά την κάθε κίνηση αγελαία, για τους δρώντες και τους αντιδρώντες, βγάζει αντιστρόφως ανάλογη έλλειψη νοημοσύνης.
Ο κίνδυνος του ρατσισμού είναι η ηλιθιότητά του Ο κίνδυνος του ρατσισμού είναι η ηλιθιότητά του Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 3:36 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.