Η θρησκοληψία και η τυραννία της


Μεγαλώνοντας προορίζεσαι να μαθαίνεις την ανοχή. Είναι εξαιρετικά λεπτή η συγκεκριμένη εκμάθηση και, όπως το τριπλό άξελ της Μιράι Ναγκάσου στο ατομικό πρόγραμμα, που δεν πήγε πολύ καλά, δεν έχει σημασία αν τα έχεις καταφέρει κάποια στιγμή να την επιδείξεις.
Σε κάθε περίπτωση, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα χαρακτηριστικά, στόχος είναι η εντρύφηση στη μηχανική, η οποία ασφαλώς και θα επιτρέψει, όχι μόνο την άνεση μέσα από τη συνήθεια στην όποια συμπεριφορά από το χτίσιμο του χαρακτήρα αλλά, και το να αποδοθεί σε εξαίρεση η οποία παρέκκλιση. Αν έχεις μόνο κακές μέρες στη δουλειά, το να νιώσεις ότι έχεις μία κακή μέρα στη δουλειά δεν κάνει όντως τη μέρα κακή: τη φανερώνει.

Το ημερολόγιο θα γράφει Πέμπτη 1 Μαρτίου 2018 και το ρολόι 18:00, οι δύο δείκτες σε αντίθετη θέση, όταν θα μαζευτούν στο «Ακροπόλ» οι ηθοποιοί που στελεχώνουν το θίασο που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με το μιούζικαλ «Jesus Christ superstar», των Άντριου Λιόιντ Γουέμπερ («Φάντασμα της Όπερας») και Τίμ Ράις και θα προβούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας. Ο λόγος είναι ότι έχουν δεχθεί εκφοβισμό από ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι βεβήλωση στο όνομα του Χριστού η παρουσίασή του κατά τέτοιον τρόπο σε ένα μιούζικαλ που παίζεται παντού εδώ και σχεδόν μισό αιώνα. Σε περιπτώσεις, οι «εθελοντές του Χριστού» δεν αφήνουν τους θεατές να μπουν στο θέατρο για να δουν την παράσταση. Λέγεται ότι έχουν υπάρξει κρούσματα εναπόθεσης μπινελικίων, ακόμα και κινήσεις βίας, για να αποφευχθεί είσοδος θεατών, προκειμένου να παρακολουθήσουν την παράσταση.

Η εδραίωση της μονοθεΐας, σε όποια μορφή και αν υπάρχει, ουσιαστικά πρεσβεύει την αποφυγή της ειδωλολατρίας. Αυτό ασφαλώς και δεν έρχεται μόνο του, αλλά προκύπτει από τις βαθιές πεποιθήσεις και τις γνώσεις που παρέχονται. Να είσαι ταπεινός και σεμνός μπροστά στον Θεό ουδόλως σημαίνει ότι πρέπει αυτή η σεμνότητα και ταπεινότητα να μεταλλάσσονται επειδή κάποιος δεν πιστεύει σε ό,τι πιστεύεις. Αν υποθέσουμε ότι σε περίπτωση που υπάρχει μετέπειτα ζωή ο χριστιανικός Παράδεισος είναι η μόνη δίοδος, τότε η ερώτηση είναι σαφής: πρέπει να αποκλείσουμε την περίπτωση ότι οι ρέκτες οποιασδήποτε άλλης θρησκείας και οι άθεοι θα βρουν κλειστές τις πόρτες; Είναι αληθινό κριτήριο ένταξης στην Εδέμ απλώς το να είσαι τυχερός και να πιστεύεις στο μόνο πνεύμα που υπάρχει;

Η ερώτηση μοιάζει χαζή. Ίσως και να είναι. Όμως, αν δεχθούμε ότι το αληθινό κριτήριο είναι το συμπεριφορισιακό, τότε έχει αληθινά σημασία πού πιστεύει ο άνθρωπος και τι ασπάζεται; Δεν είναι θέμα καλοσύνης; Δηλαδή υπάρχει θρησκεία που να λέει «όχι» στην ανοχή, την αλληλοβοήθεια, τη συμπόνια. Και άντε, επειδή δεν μπορώ να είμαι βέβαιος ότι δεν υπάρχει, ο χριστιανισμός σίγουρα έχει φτιαχτεί με τα υλικά της αγάπης και της καλοσύνης. Για αυτό η νέα διαθήκη, σε αντίθεση με την παλιά, δηλαδή την εβραϊκή, στηρίζεται αυτά τα υλικά.

Αν, λοιπόν, υπάρχει Εδέμ, είναι πολύ λογικό να κρίνεται η είσοδος στο πόσο εντάξει είσαι με τους άλλους ανθρώπους -και είναι εντελώς άσχετο αν είσαι βουδιστής, μουσουλμάνος, τζορντανιστής και σαϊκιστής (η τελευταία θρησκεία, που θεωρεί ότι η Ιρίνα Σάικ είναι ο θεός).

Τώρα, ο Χριστός συγχώρησε τον Βαραββά και τη Μαρία τη Μαγδαληνή, που μεταξύ μας ήταν και τα πρώτα φιντάνια, αλλά ο Άννας και ο Καϊάφας ακόμα καίγονται στο πυρ το εξώτερον. Βεβαίως, αυτούς τους καιρούς είναι εμφανέστατο ότι η συμπεριφορά των αξιωματούχων των ναών είναι εκείνη που ακολουθούν, όχι μόνο οι παπάδες αλλά και, σχεδόν όλοι οι χρήστες του διαδικτύου, πίσω από τους υπολογιστές τους.

Είναι αδιανόητο ότι η Εκκλησία, που έπρεπε να διακηρύσσει την καλοσύνη και την κατανόηση, διακηρύττει το πέσιμο σε ανθρώπους που θέλουν να δουν μία παράσταση μόνο και μόνο επειδή υπάρχει μία αμφιλεγόμενη παρουσίαση του Χριστού. Διότι όλα τα κάναμε σωστά, το να την πληρώνουν παιδιά που πάνε να βγάλουν το ψωμί τους από τα εισιτήρια και το ανάθεμα στον Άντριου Λιόιντ Γουέμπερ και τον Τιμ Ράις μάς έλειπε. Κι άντε, οι παπάδες βγάζουν τα λεφτά τους, η Εκκλησία δίνει ψίχουλα στους φτωχούς και παινεύεται ότι βοηθάει, εκείνοι που γίνονται αυταρχικοί και απαιτούν από τους άλλους να συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο παρά τη θέλησή τους, δε σκέφτονται ότι είναι απλώς 100% κατευθυνόμενοι, πράττοντας με αντίθετο τρόπο από εκείνον που η θρησκεία την οποία ασπάζονται παρακαλεί; Εκτός κι αν παίρνουν κάνα μεροκάματο. Τότε πάσο.

Η συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο «Ακροπόλ» ίσως να μη βγάλει κάπου. Κάποια στιγμή, όμως, ίσως ο παραλογισμός να τελειώσει. Μόνο που αυτό θα γίνει από βαρεμάρα. Οι χριστιανοί θα συνεχίσουν να την πέφτουν σε ανθρώπους που απλώς θα έχουν γνώμη και θα την λένε και μετά θα αναρωτιούνται γιατί υπάρχουν μουσουλμανικές τρομοκρατικές ομάδες. Αν σε μία χώρα που η χριστιανική ορθοδοξία είναι must υπάρχουν τέτοιες αντιλήψεις για καλλιτεχνικά δημιουργήματα, τι θα έκαναν οι φανατικοί χριστιανοί σε περίπτωση που ήταν η μειοψηφία.

Τουλάχιστον, αν είναι να παρηγορούμαστε για κάτι, ο Χριστός δεν ήταν χριστιανός. Από το τίποτα…
Η θρησκοληψία και η τυραννία της Η θρησκοληψία και η τυραννία της Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:23 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.