Η θλίψη της ομ(π)αδοποίησης



Έγινε στην Κυψέλη. Την έπεσαν σε κρεοπωλεία την Τσικνοπέμπτη, ασφαλώς λόγω της σφαγής ζώων. Λογίζονται ως αντιεξουσιαστές. Πιθανώς είναι απλώς vegan


Ένας πολύ καλός φίλος μου είναι vegan. Και μία επίσης αγαπημένη φίλη μου. Δεν υπάρχει πρόβλημα σε αυτό. Πότε αρχίζει η παράνοια; Όταν η δική τους θέση για τη ζωή αποκτά επιθετικό χαρακτήρα. Όταν το δικαίωμα αποκτά αξιακές διαστάσεις και ξεκινούν μία προσπάθεια για επιβολή του, μέσα από, όχι την υπερθεμάτιση της δικής του κλίμακας αλλά, την προσβλητική αποθάρρυνση στην ιδέα που είτε έχει περαστεί είτε συνειδητά έχει ο υπόλοιπος κόσμος.

Πέρασαν πολλά χρόνια για να μάθω τι σημαίνει Αριστερά και Δεξιά, ώστε να φτάσω στο σημείο να μην καταλαβαίνω, με σιγουριά πια. Ήταν, περισσότερο, μία κοινωνική στροφή, διότι στην πραγματικότητα ουδόλως με ενδιέφερε. Απλώς τα επιτιμητικά βλέμματα έπαιξαν το ρόλο τους. Αναγκάστηκα, αν όχι το διάβημα στην εντρύφηση, την περιφερειακή γνώση. Με μεγάλη έκπληξη, διαπιστώθηκε ότι οι περισσότεροι αυτήν την ίδια περίπου γνώση κατέχουν. Από τη συγκεκριμένη βάση «αναγκάζονται» να επιλέξουν το πεδίο τους.

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα στον κόσμο όλο κατέβαινε σε πορείες, πριν από καμιά δεκαετία. Μόνο του, ανεξάρτητο. Ο δείκτης με τον οποίο χώριζε τις καταστάσεις ήταν το δίκιο και το άδικο. Το συγκεκριμένο πρόσωπο, δέκα χρόνια μετά, έχει παραμείνει μόνο του και ανεξάρτητο, να χωρίζει με τον ίδιο δείκτη τις καταστάσεις. Άλλοι, αφισοκολλητές σε οργανώσεις, επικαλούμενοι τη σκούπα του Μάο Τσε Τουνγκ, τρώνε τώρα κάτι φαγητά που είναι άγνωστες λέξεις με σάλτσα αβοκάντο και σπόρους από τσι ή συναναστρέφονται με ανθρώπους που οι ιδέες τους είναι, στην καλύτερη περίπτωση, αμφιλεγόμενες. Ο άνθρωπος μεγαλώνοντας αλλάζει, καμιά φορά ακόμα και μερικές από τις πιο ριζωμένες ιδέες του, όμως αν αυτό συμβαίνει για την αποδοχή, τότε είναι τουλάχιστον δυσάρεστο, αποτυπώνοντας την έλλειψη προσωπικότητας. Η μαχητικότητα των προηγούμενων δεκαετιών είναι ένα κακόγουστο αστείο, η τωρινή διάσταση του περιγράμματός τους, μία παρονυχίδα. Θλιβερό, κατά βάθος, δημιουργεί στενοχώρια και επιζητεί συμπόνια.

Αυτή η κομματική επιλογή, την οποία ο τίμιος γραφιάς των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μπερδεύει με την πολιτική συνείδηση του όντως, είναι αρκετή για να αναδείξει τη συνολική κακεντρέχεια σε όλες τις διαστάσεις των επιλογών. Τα ακάρεα κάνουν το μυαλό κουρκούτι, το μπολιάζουν με χίλιες δυο ασυναρτησίες. Να είσαι αναγκασμένος να διαλέξεις σημαίνει ότι πρέπει να είσαι αναγκασμένος να το στηρίξεις. Να είσαι αναγκασμένος να το στηρίξεις, σημαίνει ότι από καιρού εις καιρόν και φυσικά εφόσον δημοσιοποιείς ό,τι αναγκάστηκες να διαλέξεις, θα βρεθείς σε αμυντική θέση. Εξ ορισμού, η αμυντική θέση, αν δε γεννά τουλάχιστον, συνεχίζει τον κύκλο της βίας. Με το ρηθέν «η άμυνα είναι η καλύτερη επίθεση», οι θέσεις μπερδεύονται. Οπότε ό,τι προτίμησες μετατρέπεται στο όπλο της βίας που πια αναλαμβάνει δράση, δεν είναι αμυντικό. Η πάλη εκείνη τη στιγμή αφορά στην επικράτηση.

*Η απόφαση να μη συμπεριλαμβάνεται η ελληνορωμαϊκή πάλη στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων πια έχει φιλοσοφική υπόσταση. Δείχνει τις προτεραιότητες του κόσμου, που δεν είναι η τιμιότητα και η υπακοή στους ανθρωπιστικούς κανόνες. Η ελληνορωμαϊκή πάλη είναι ένα ευγενές άθλημα, από την κορφή ως τα νύχια: Από την πρώτη προπόνηση μέχρι την είσοδο στο ταπί, όλα εμπνέουν σεβασμό. Οι ευγενικές φυσιογνωμίες των αθλητών της συμβολίζουν το τέλος τουλάχιστον μίας διάστασης του ανθρωπισμού και την ήττα της φιλοσοφίας, η οποία είναι εκτεθειμένη σε στόματα και δάχτυλα που κάνουν τους δειπνοσοφιστές να φαντάζουν ιδιοφυίες.

Αρχής γενομένης από την κομματικοποίηση, λοιπόν, που ουδόλως αφορά στην πολιτική οντότητα, την αδήριτη ανάγκη να χωριστούμε, να διαλέξουμε τι είμαστε, να μπούμε στο τσουμπλέκι όλοι μαζί, να ξέρουμε ποιον πρέπει να μισούμε, όλες οι τάσεις είναι αναγκασμένες να ψάχνουν τους εχθρούς τους. Οι ποδηλάτες μισούν τη συμπεριφορά των αυτοκινήτων στους δρόμους της Αθήνας, αν και οι δρόμοι φτιάχθηκαν για αυτοκίνητα. Αν ο ποδηλάτης ισχυριστεί ότι αυτή η εξέλιξη μας κρατά υπανάπτυκτους και καταφερθεί στον οδηγό, ο οποίος είναι ένα σύνολο συνηθειών μέσα σε ένα στενό χώρο, δεν θα μπορούσε να έχει κάνει μεγαλύτερο λάθος: αν υπάρχει όντως κάτι που μας κρατά υπανάπτυκτους, δεν είναι η συγκεκριμένη συμπεριφορά των οδηγών, αλλά ότι δεν υπάρχουν δρόμοι για ποδηλάτες. Όταν αποφασίζεις, λοιπόν, να γίνεις εθελοντής ποδηλάτης, είναι σαν ποντιακό ανέκδοτο, διότι το κάνεις αν και γνωρίζεις ότι δεν υπάρχουν δρόμοι. Αυτή η λεπτομέρεια σε αφήνει παγερά αδιάφορο.

Το ίδιο ισχύει, ασφαλώς, με τους χορτοφάγους. Η μορφή του ανθρώπου σήμερα αφορά σε ένα πλάσμα που είναι σαρκοφάγο. Αν σταματήσει να είναι σαρκοφάγο, θα είναι μεταλλαγμένο. Από τον άβερετζ άνθρωπο ως τον Ερμή του Πραξιτέλους, όλοι τσακίζουν ένα κοντοσούβλι στα μεγάλα κέφια. Όμως είναι σημείο προόδου μίας κοινωνίας να αποδέχεται τις διαφορετικές αποφάσεις, όσο εσφαλμένες και να μοιάζουν. Είναι δείγμα πολυπολιτισμικότητας. Όταν, όμως, αυτές οι αποφάσεις ψάχνουν εχθρούς, τότε σταματούν να είναι αθώες και να αφορούν στην άνοδο της ποιότητας ζωής του όντος, όπως αυτό νομίζει ότι του εξασφαλίζει η απόφαση που λαμβάνει.

Και άντε, οι vegan που κάνουν ζημιές σε μαγαζιά είναι απλώς αντιεξουσιαστές. Εσύ, που είσαι ένας από τους πιο αθώους ανθρώπους που ξέρω -και το γράφω ως μείζονα έπαινο- που έχεις επιδιώξει η ζωή σου να είναι απλή, που είσαι συναισθηματικά γενναιόδωρος και παθιασμένος, δε χρειάζεται να μας δείξεις με το νεκρό κατσίκι πόσο λάθος κάνουμε. Όχι προσωπικά εμένα, τον χοντρόπετσο, που αυτή η φωτογραφία με επηρεάζει με τον ίδιο τρόπο που με φθίνει το μωρό στη συσκευασία του καπνού, αλλά συνολικά. Είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις αυτό που θέλεις χωρίς να σε νοιάζει τι κάνει ο άλλος. Και αν στον μπουφέ του γάμου δεν έχει κρέας, δεν πειράζει: θα φάμε μανιτάρια. Τα οποία επίσης ουδείς ρώτησε αν θέλουν να μπουν στο φούρνο. Ακριβώς όπως συνέβη με τους Εβραίους.   
Η θλίψη της ομ(π)αδοποίησης Η θλίψη της ομ(π)αδοποίησης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 12:42 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.