Η Δευτέρα του Ηλία


Ευτελείς σκέψεις. Ευτελείς. Στο τέλος του δρόμου, το «ει» της κατάληξης αποτελεί πάντα μία παρηγοριά.


Με το βιβλίο του Ηλία, τη «Δευτέρα», οι μέρες πέρασαν χωρίς να ανακριθούν για τη γνώση που προσέφερε. Δεν ήταν περιττό. Ο Ηλίας Αναστασιάδης προσέφερε άδολα τον εαυτό του σε μία κατάσταση άβολη. Ένα σύμφωνο αλλάζει τελείως την ίδια τη στιγμή, ωστόσο σε απαλλάσσει από τις αμαρτίες. Ένα σύμφωνο μετατρέπει τον περί πολλών περιπεσόντα άνδρα σε ανυψώμενο (τι κρίμα που δεν είναι ανυψώντας). Ίσως κάνει και τα δύο. Τον κλείνει σε ένα μπαλόνι, το οποίο το χέρι του Θεού τον αφήνει την τελευταία στιγμή. Ο οργανισμός του Θεού δεν κουράζεται όσο το χέρι του.

Δέκα μέρες από τη στιγμή που έκλεισα το βιβλίο, το τρίτο τρίτο του δίνει ακόμα σινιάλα που δεν μπορώ να λάβω. Αν υπήρχε ήδη έντονη εντύπωση από τη συνολική κατάθεση, αν ο αναγνώστης βρισκόταν ήδη σε μία διαδικασία επιεικώς προβληματισμού, για την ωμή ειλικρίνεια με την οποία ο Ηλίας περιγράφει τις σχέσεις του με τους ανθρώπους και ειδικώς με τις γυναίκες, κάνοντας παρέμβαση-κόλαφος στο τι είναι ή σε αυτό που δύνανται να μεταμφιεστούν οι ανθρώπινες σχέσεις, το τρίτο μέρος, που τον βρίσκει να ξανακυλά, έρποντας στο βάλτο της αδυναμίας, μίας αδυναμίας προαιώνιας, που οι απαγορεύσεις αναδεικνύουν τη χαμηλή υποστάθμη της, είναι ακόμα κάτι που δεν μπορώ να διαπραγματευτώ. Η ένταση είναι υπόκωφη. Ένας θρίαμβος, ένα happy end, γίνεται μία αγχωτική σκυταλοδρομία. Κάθε κεφάλαιο, σε υποτροπή, είναι κελί. Δεν περνούσε αχτίδα, λέμε. Αυτό το σοβαρό παιδί, που ευτύχησε να δει το βιβλίο του να κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Key Books, προβαίνει σε καταστάσεις που δεν του τις είχες. Το μόνο που γινόταν να αναγνωριστεί ήταν εκείνη η ντροπή όταν έκανε κάτι άσχημο, το οποίο, όμως, μόνο όταν δεν είχε θετικό τέλος αναδείκνυε τις τύψεις, αλλά ουδόλως την παρηγοριά του αναγνώστη, για την αφέλεια του πρωταγωνιστή.

Γενικώς, η στενοχώρια για κάτι που έκανες έρχεται μόνο μέσα από την αποκάλυψη. Ο τρόπος που συνεχίζεις να ζεις εν κρυπτώ είναι θλίψη.

Ο Ηλίας Αναστασιάδης απλώνει τα πάντα με τρόπο τόσο απλό, που θα μπορούσες να τον πεις ακόμα και αναίσθητο. Από τη στιγμή, όμως, που κάποιος επεξεργάζεται στην υπερβολή τη δημιουργία βάθους στις ανθρώπινες σχέσεις (κάτι που θα ήταν πολύ εύκολο αν απλώς μετέφερε το δικό του βάθος στις γρίλιες της σύνδεσης), είναι μάλλον απαιτητή η σιδερένια πειθαρχία και η αυστηρότητα. Αληθινός τζόγος είναι αυτό που κάνει διακινδυνεύοντας τον κακοχαρακτηρισμό από ανθρώπους για τους οποίους δηλώνει ξεκάθαρα ότι εκμεταλλεύθηκε -ή ότι προσπάθησε να εκμεταλλευθεί- και με τους οποίους μπορεί να ανταμώνει.

Στην τελευταία σκηνή του «Darkest hour», ο Χάλιφαξ, όταν καλείται να εξηγήσει τη μεταστροφή στη Βουλή των Λόρδων, απαντά «πήρε τη γλώσσα και την έστειλε στη μάχη». Αυτό φαίνεται άσχετο σε ό,τι αφορά την ταινία, αλλά τα spoiler δεν επιτρέπονται ακόμα και αν πρόκειται για αληθινή ιστορία, για γεγονότα που έχουν ήδη γίνει. Ο Ηλίας Αναστασιάδης κάνει όλα τα μέσα της γλώσσας όχημα, τα χρησιμοποιεί όπως ξέρει. Είναι σχεδόν αδύνατον να διατηρεί το συναισθηματικό, το ευάλωτο που στα πιο μικρά κείμενά του ως αρθρογράφου ξεχειλίζει, καθ’ όλη τη διάρκεια του βιβλίου, αλλά η μαύριλα στη μεγαλύτερη διάρκεια του βιβλίου έχει μία κωμική χροιά, θυμίζει Αμπρόζ Μπιρς στο λεπτό χιούμορ και το φλέγμα. Θυμίζει, ας τονιστεί. Ο Ηλίας Αναστασιάδης χρησιμοποιεί ωραίες λέξεις, αλλά υβρεολογεί όπου το κρίνει απαραίτητο, όχι για να κάνει το μάγκα αλλά, για να δείξει την επικράτηση των ενστίκτων επί της λογικής. Χρησιμοποιεί τσιτάτα για να χρυσώσει το χάπι στον εαυτό του, να δείξει ότι η παλιά σοφία επιτρέπει την αδυναμία και φυσικά όχι για να κάνει επίδειξη γνώσεων. Μοιάζει να γράφει για να συμπληρώνει κενά και, αν υπήρχε βαρόμετρο, σε ένα ποσοστό 85% αυτά τα συμπληρώματα θα ήταν επιτυχημένες επιλογές. Ακόμα και το γεγονός ότι η σελιδομέτρηση γίνεται στο μέσο της σελίδας μοιάζει επιτυχημένο. Να πω την αλήθεια, στην αρχή έψαχνα για αριθμό πάνω αριστερά και ένα μείγμα ενθουσιασμού και αμηχανίας με κατέκλυσε όταν δεν έβρισκα τη σελίδα. Όταν τη βρήκα τελικώς, ο συνδυασμός αφορούσε στην ανακούφιση και την απογοήτευση.

Ο Ηλίας Αναστασιάδης γράφει κι άλλο βιβλίο. «Καίγοντας» το χαρτί της μίνι αυτοβιογραφίας, θα προσπαθήσει να παράγει ιστορίες. Δε θα εκπλαγώ αν σε αυτό το κομμάτι, όχι απλώς επιβιώσει αλλά, επικρατήσει έναντι της αφήγησης σε πρώτο ενικό, η οποία αναδεικνύει κάτι περισσότερο από ένα γραφιά: ένα συγγραφέα. Ας τον πούμε συγραφέα. Το δεύτερο γ θα έρθει με την επιβεβαίωση.    
Η Δευτέρα του Ηλία Η Δευτέρα του Ηλία Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.