Ένα μοιραίο έμβλημα



Ο δυτικός πολιτισμός δημιουργεί, γενικώς, πολλά λειτουργικά προβλήματα στους ρέκτες του. Όμως, όπως κάθε επιλογή που κάνεις, έχει και τα καλά του. Μερικές φορές, μάλιστα, εξαρτάται από το πόσο κινηματογραφικό είναι ένα δράμα, ο παθών μπορεί να εξασφαλιστεί για μια ζωή.


Το χωροχρονικό στοιχείο είναι βασικό, ώστε να στοιχειοθετηθεί μία πρώτης τάξεως διαφήμιση για το τραγικό πρόσωπο, το οποίο πέφτει θύμα εξαιτίας εκείνης της κλασικής αλληλουχίας, που σκιαγραφήθηκε (σαν επιστήμη που γεννήθηκε, μεγαλούργησε και ολοκληρώθηκε σε ένα μακρινό χρονικό διάστημα) στις αρχαίες τραγωδίες. Ανεξαρτήτως των πατριωτικών συνδρόμων που ενδεχομένως να επισείει η παραπάνω φράση -οι εθνικιστές σε φοβερίζουν μόνο και μόνο από την πιθανότητα να πιάσουν κάτι που αναφέρεται ως ένα παγκόσμιο κεκτημένο- είναι μία αλήθεια η οποία μπορεί να στέκει μόνο εφόσον υπάρξει πολιτισμός. Όταν μπορείς, δε, να διακρίνεις ανάγλυφα όλη τη μετακίνηση, τότε η στιγμή γίνεται μνημειώδης και δημιουργεί κάθε δυνατό συναίσθημα: από σαρκασμό έως συμπόνια, ακόμα και, μέσα από τα χνάρια του κομματιού της ψυχής που χάθηκε μία ορισμένη στιγμή, αγάπη και μίσος.

Ο αθλητισμός προσφέρει τη δυνατότητα να αναγνωρίζεις τέτοιες στιγμές. Στο snowboard cross της Πιονγκτσάνγκ, ένα καταπληκτικό αγώνισμα, που ο αθλητής με το σκέιτ στα πόδια διαγωνίζεται σε έναν ανώμαλο χιονισμένο δρόμο, ο οποίος έχει τέτοια κλίση που είναι υποχρεωμένος να κάνει άλματα, ο τελικός έγινε στις 16 Φεβρουαρίου. Έξι αθλήτριες, μόνο δύο από την ίδια χώρα, τη Γαλλία, η οποία μέσω των προαστίων της μοιάζει να έχει παράδοση στο σκέιτ συνολικά. Μία ήταν Ιταλίδα, μία Τσέχα, μία Βουλγάρα και μία Αμερικανίδα. Η Ιταλίδα τερμάτισε πρώτη, η μία από τις δύο Γαλλίδες, δεύτερη, η Τσέχα, τρίτη. Η Αμερικανίδα τερμάτισε τέταρτη. Το όνομά της είναι Λίντσεϊ Τζακομπέλις. Αν αυτό δεν είναι το μόνο όνομα που αξίζει να θυμάται κάποιος από την κούρσα, σίγουρα είναι το ένα από τα τρία που πρόκειται να διαβάσει από εδώ και πέρα σε αυτό το κείμενο.

Η Λίντσεϊ Τζακομπέλις είναι 32 χρόνων. Είναι αθλήτρια στην Πιονγκτσάνγκ και σχεδόν αξιοθέατο στις ΗΠΑ. Από καιρού εις καιρόν τουλάχιστον. Έχει πέντε χρυσά μετάλλια στο showboard cross σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και 10 χρυσά σε μία διοργάνωση που λέγεται X Games. Έχει πάρει μέρος στο παιχνίδι του MTV,  «The Challenge». Στην Πιονγκτσάνγκ ήταν οι τέταρτοι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες της. Οι πρώτοι ήταν στο Τορίνο, το 2006, έπειτα πήγε στο Βανκούβερ, το 2010, μετά στο Σότσι, το 2014. Τώρα, τέταρτη θέση στην Πιονγκτσάνγκ. Η Τζακομπέλις έχει πάρει ένα μετάλλιο σε Ολυμπιακούς, το ασημένιο το 2006. Και αυτό ήταν καθοριστικό για την καριέρα της. Τόσο, που η ομάδα του snowboarding προσέλαβε μία πνευματική κόουτς, την Ντενίζ Σουλ. Επειδή τίποτα δεν είναι τόσο χολιγουντιανό που να μη γίνεται... χολιγουντιανότερο, η Σουλ αποκαλεί την εαυτό της «αρχιτέκτονα παραστάσεων». Πριν από τους Ολυμπιακούς της Πιονγκτσάνγκ, η Τζακομπέλις ρώτησε τη Σουλ πώς να διαχειριστεί τις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Οι δημοσιογράφοι ρωτάνε. Αν είσαι αθλητής των χειμερινών, ρωτάνε μία φορά κάθε τέσσερα χρόνια. Στην περίπτωση της Τζακομπέλις, ρωτάνε μόνο γύρω από ένα πράγμα: πώς θα γινόταν να ξορκίσει την κατάρα του Τορίνου. Στις 17 Φεβρουαρίου 2018, συμπληρώθηκαν 12 χρόνια από εκείνη την κούρσα. Η Τζακομπέλις έγινε περσόνα.

Ήταν ο τελικός του snowboard cross και απέμεναν ελάχιστα μέτρα για τον τερματισμό. Με τις τέσσερις από τις έξι αθλήτριες εκτός οποιασδήποτε διεκδίκησης μεταλλίου, είχαν μείνει δύο. Η μία ήταν πολύ πιο μπροστά από την πρώτη. Θα μπορούσε να πηδήξει το τελευταίο εμπόδιο με οποιοδήποτε συμβατικό άλμα και να περάσει πρώτη και με άνεση τη γραμμή του τερματισμού. Η δεύτερη ήταν μία Ελβετίδα, η Τάνια Φρίντεν. Είχε συμβιβαστεί με τη δεύτερη θέση και πήγαινε όσο πιο γρήγορα γινόταν. Το ασημένιο μετάλλιο επρόκειτο να λάμπει στο στήθος της.

Η Τζακομπέλις πήδηξε και, για να γιορτάσει το χρυσό μετάλλιό της, έσκυψε ενώ ήταν στον αέρα και έπιασε το σκέιτ της. Ήταν μία όμορφη, ηλιόλουστη, πλην παγωμένη, μέρα στο Τορίνο. Αυτή είναι μία από τις πρώτες κινήσεις που μαθαίνουν οι σκεϊτάδες, λέγεται method grab. Η Τζακομπέλις προσγειώθηκε, μόνο που έπεσε λίγο πιο αριστερά από το αναμενόμενο. Από το 2003, που ανταγωνίστηκε για πρώτη φορά στο υψηλότερο επίπεδο, μόνο νικούσε. Νίκησε τρεις διαδοχικές φορές στο Άσπεν, στους X Games και ήταν η παγκόσμια πρωταθλήτρια του Γουίστλερ, το 2005. Η Τζακομπέλις θα έπαιρνε το πέμπτο διαδοχικό χρυσό μετάλλιό της σε μία διοργάνωση. Ένας νόμος της φυσικής πρέπει να λέει ότι, αν προσγειωθείς αριστερά, θα πέσεις αριστερότερα. Η Τζακομπέλις άρχισε να πέφτει. Τα δέκατα του δευτερολέπτου από την προσγείωση ως την πτώση είναι άγνωστο τι  σκέφτηκε, πιθανώς ούτε η ίδια γνωρίζει. Τα επόμενα δύο δευτερόλεπτα, δίνοντας ώθηση στο κορμί της να τρέξει για να μπει στο νόμιμο αγωνιστικό χώρο, είδε την όμορφη Φρίντεν να την περνάει. Και έχασε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο. Ένα χρόνο μετά, στον τελικό του αγωνίσματός της στους X Games του Λος Άντζελες, έχασε επίσης το χρυσό με πτώση λίγο πριν από τον τερματισμό. Δύο χρόνια μετά, στο πέναλτι που θα έδινε το Κύπελλο Πρωταθλητριών στην Τσέλσι επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ στη Μόσχα, ο Τζον Τέρι γλίστρησε και σημάδεψε το δοκάρι του Έντουιν φαν ντερ Σαρ.


(Μία απίστευτη ολυμπιακή στιγμή)
Η διαφορά της Τζακομπέλις με τον Τέρι είναι ότι η πρώτη, στα 20 χρόνια της, διεκδίκησε την πτώση. Είπε ότι ήθελε να ψυχαγωγήσει τους θεατές, αλλά όπως οι ακροβάτες, που πέφτουν από τις κλωστές στις οποίες πατάνε στο σκοτάδι, η δική της αδρεναλίνη είναι που την ώθησε. Και ενώ για τους αθλητές οι Ολυμπιακοί είναι το άπαν, η Τζακομπέλις αποφάσισε να διεκδικήσει την παρόρμησή της. Ήταν μία στιγμή μαγική, από την αρχή ως το τέλος της. Η κοπέλα ήθελε να δώσει νοστιμιά, ποιος ξέρει γιατί; Για την υστεροφημία; Για να αποθεωθεί από τις φίλες της; Από ασέβεια στις αντιπάλους της; Δεν μπορεί να πει. Κάθε τέσσερα χρόνια, όμως, τουλάχιστον όσο αγωνίζεται, θα πρέπει να απαντά για αυτό το άλμα.

Ακόμα και αν πρόκειται για τέσσερα χρόνια, η Λίντσεϊ Τζακομπέλις έγινε πιο γνωστή από όσο θα γινόταν αν είχε πάρει το χρυσό μετάλλιο. Πιο γνωστή από όσο θα γινόταν αν είχε πάρει μία σειρά μεταλλίων. Το δράμα και το απροσδόκητο τέλος μάς ωθούν να κλείνουμε στη γυάλα το βασικό ήρωα, χωρίς να μας πολυενδιαφέρει πώς αισθάνεται. Θα μπορούσαμε να πάρουμε στην αγκαλιά μας την κάθε Λίντσεϊ και να της δώσουμε παρηγοριά, αν ξέραμε πώς να το κάνουμε και αν μας ενδιέφερε. Αυτό, όμως, που πρωτίστως μας ενδιαφέρει είναι να μάθουμε.

Εδώ, οι αιτίες για την επιθυμία είναι πολλές. Το σισυφικό ψυχικό βασανιστήριο, η αμαρτωλή ανακούφιση ότι έγινε σε κάποιον άλλο, ακόμα και αν αυτός είναι πεντάκις παγκόσμιος πρωταθλητής. Η Τζακομπέλις σχεδόν έκοψε με τα παγωμένα δόντια της την κλωστή του ρου, με τρόπο τόσο δικό της που είναι δύσκολο κάποιος να πιστέψει ότι της ήταν γραμμένο.

Παρ’ όλα αυτά, έχει πάρει μέρος σε τέσσερις Ολυμπιακούς Αγώνες. Δύο φορές τέταρτη, με τελευταία στις 16 Φεβρουαρίου του τρέχοντος έτους, μία φορά αποκλεισμένη από τον ημιτελικό και πρώτη στον τελικό. Με τις χαρακτηριστικές ξανθιές μπούκλες της, δεν έκαψε τη σανίδα όταν γύρισε στο σπίτι, ούτε πέταξε τα συμπράγκαλα. Δεν μετανάστευσε σε θερμότερα κλίματα, κάπου που δε θα την ήξεραν. Πήγε στην προπόνηση, μετανιώνοντας κάθε στιγμή το method grab στο Τορίνιο. Πήγε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, κατέκτησε άλλα τέσσερα χρυσά. Είναι η τελευταία παγκόσμια πρωταθλήτρια. Έχει επίσης 29 νίκες στο θεσμό του Παγκόσμιου Κυπέλλου.

Ξέρω την Λίντσεϊ Τζακομπέλις. Πιθανώς, θα την αναγνωρίσω στο δρόμο. Δεν το συζητάω για τους θαυμαστές των χειμερινών σπορ. Η Λίντσεϊ Τζακομπέλις βγάζει τα περισσότερα χρήματα από κάθε άλλη αθλήτρια στο συγκεκριμένο χειμερινό σπορ, έχει πάθει τρεις χιαστούς, έχει επιστρέψει, έχει πάει σε 4 Ολυμπιακούς, έχει μία πορεία 15 χρόνων σε διεθνείς διοργανώσεις και 20 με τη σανίδα στα πόδια. Η Λίντσεϊ Τζακομπέλις μπορεί να δώσει καταπληκτικές συμβουλές σε ένα νεαρό σκέιτερ και οι νεαροί σκέιτερ την ρωτάνε. Απευθύνονται σε εκείνη για να αντιμετωπίσουν τους φόβους της με τη σανίδα στα πόδια. Η Λίντσεϊ Τζακομπέλις, αμέσως μετά τον τελικό στην Πιονγκτσάνγκ, ήταν αναγκασμένη να απαντά ερωτήσεις για το Τορίνο και κάτι που συνέβη 12 χρόνια πριν. Ουδείς είναι υποχρεωμένος να λογοδοτεί για κάτι που έγινε 12 χρόνια πριν, εκτός κι αν είναι δολοφονία και αυτό, που λέει ο λόγος. Αν κάτι κάνει η Λίντσεϊ Τζακομπέλις, είναι να μας δίνει το έναυσμα να αισθανόμαστε καλύτερα για τα λάθη μας. Θα μπορούσε να έχει καταστρέψει τη ζωή της και θα το δικαιολογούσαμε πολύ περισσότερο από το να συνεχίζει απτόητη, να πηγαίνει και να τρώει τα μούτρα της σε κάθε διοργάνωση των πέντε κύκλων. Στο τέλος, αν πρέπει να αποφασίσεις κάτι, είναι ότι πρόκειται για μία σπουδαία φυσιογνωμία, που ουσιαστικά πληρώνεται περισσότερο από όσο αξίζουν οι αθλητικές ικανότητές της με βάση την αγορά, για μία πτώση που την θυμόμαστε κάθε τέσσερα χρόνια. Και μόνο η στειρότητα στην κρίση και οι στενωποί των κλισέ μας αποτρέπουν από το να την βλέπουμε ως μία ηγετική φυσιογνωμία, που ταυτοχρόνως είναι και πιονέρος του σπορ της. Οι Εβραίοι λένε, «μη μου πεις τι ήσουν, λέγε μου τι είσαι». Και η Λίντσεϊ Τζακομπέλις είναι ένα έμβλημα για το εντυπωσιακό σπορ που λέγεται snowboard cross και για όλο το φάσμα του snowboarding, γενικώς. Κυνηγάει τους εφιάλτες της μόνο κάθε τέσσερα χρόνια, ενδιαμέσως συνήθως νικάει ακόμα και τα τρυπημένα γόνατά της.
Πολλά περισσότερα από το να είναι πρώτο όνομα στην κατάταξη κάθε Φλεβάρη ζυγού έτους που δεν είναι δίσεκτο.
Ένα μοιραίο έμβλημα Ένα μοιραίο έμβλημα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:32 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.