Καθυστερημένο παραλήρημα



H Mίρκα Βάβρινετς-Φέντερερ είναι η βασίλισσα του κόσμου. Μαζί με την Μπιγιονσέ. Σκάει μύτη στη «Ροντ Λέιβερ Αρίνα» με ένα μπέιμπι ντολ και μία ροζ ζακέτα, κουβαλώντας την αύρα της μάνατζερ του κορυφαίου τενίστα όλων των εποχών και, μαζί, τη δικτατορίστικη κατοχή της μητρότητας των τεσσάρων παιδιών του.
Η Μίρκα Βάβρινετς-Φέντερερ ανησυχεί για τον άντρα της. Θέλει να είναι χαρούμενος. Όταν είναι χαρούμενος, είναι η σύζυγος και η αδελφή του. Όταν δεν είναι, είναι η μαμά του.

Για να προσδιοριστεί η σημασία μίας αθλητικής εκδήλωσης, είναι αναγκαίο στην ούγια να διαφανεί τι συμβαίνει στην ψυχή του θεατή. Πώς προσδιορίζει τη σημασία του ίδιου του συμβάντος στη χαρτογραφία της ζωής του. Τι είναι αυτό που μπορεί να τον κρατήσει ζωντανό, μέχρι την τελευταία ρανίδα, που λένε και στο στρατό. Ποια είναι η ψυχική διάθεσή του. Πέρυσι, ο Ρότζερ Φέντερερ με τον Ράφα Ναδάλ έπαιζαν στον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν. Πήγα και πήρα ένα φίλο μου, να πάμε να το δούμε. Πρώτα άργησα εγώ. Μετά άργησε αυτός. Έπειτα άργησε αυτός, ξανά. Συνήθως αργώ εγώ, μόνο. Και μετά, αφού συγκροτηθήκαμε, πήγαμε. Η έλλειψη ανθρώπινης σύνεσης σε συνδυασμό με τον ωρολογιακό χρόνο μπορεί να δημιουργήσει ένα μακελειό.

Τη νύχτα του Σαββάτου, ξημερώματα της Κυριακής στην πραγματικότητα, λίγες ώρες πριν ο Ρότζερ Φέντερερ παίξει τον 30ό τελικό Major στην καριέρα του, κόντρα στον Μαρίν Τσίλιτς στη Μελβούρνη, είδα τα 5 τελευταία γκέιμ του περυσινού πέμπτου σέτ. Λίγες ώρες πριν, είχα τελειώσει ένα κείμενο για τον Λούι Σι Κέι. Και η Μπαρτσελόνα έπαιζε στην έδρα της Μπέτις, μεσημέρι Κυριακής. Ο ήλιος είχε απλωθεί στην Αθήνα. Αυτό που επίσης γνωρίζω είναι ότι ήθελα καφέ. Πάντα θέλω καφέ. Αλλά η μέρα ήταν σαν Πρωτοχρονιά.Δεν ήταν Πρωτοχρονιά, το γνωρίζω στα σίγουρα. Εκείνη η Πρωτοχρονιά ήταν αλησμόνητη.

Ο Φέντερερ προηγήθηκε με 2-1 σετ. Τότε βγήκε στην καρτέλα του Eurosport ένα στατιστικό. Έλεγε ότι ο Ναδάλ δεν είχε νικήσει ποτέ σε παιχνίδι που βρέθηκε πίσω 2-1 σετ. Μόλις έκανε το μπρέικ στο τέταρτο, κοίταξα το φίλο μου. Του είπα, «ήρθε η ώρα να νικήσει για πρώτη φορά με 2-1 σετ κάτω». Ένευσε συγκαταβατικά. Ίσως και καταφατικά. Ήταν τέλη Γενάρη, βία αρχές Φλεβάρη. Μόλις έληξε η πληκτρολόγηση αυτής της φράσης ήρθε και η ενημέρωση από τη μεγαλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία, το google. Ήταν 29 Γενάρη. Κυριακή. Φυσικά και ήταν, ηλίθιε. Το μόνο που έπρεπε να κάνεις ήταν να προσθέσεις μία μέρα, για να βρεις τη συγκεκριμένη ημερομηνία.

Είμαι θαυμαστής του Ρότζερ Φέντερερ εδώ και σχεδόν 13 χρόνια. Αν κοιτάξω πίσω τη ζωή μου ίσως και να μη θυμάμαι την ακριβή ημερομηνία του πότε φίλησα ένα άλλο στόμα για πρώτη φορά, αν και θυμάμαι το κορίτσι και το σημείο, όμως υπάρχουν συγκεκριμένες ημερομηνίες, πέρα από γενέθλια, γιορτές (σχέσεις, χωρισμοί, γάμοι, γεννήσεις, βαφτίσεις και γαμοβαφτίσεις) και θανάτους, που θυμάμαι: τους ημιτελικό και τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1987, πότε γίναμε φίλοι με  τον Μάνο, την πρώτη φορά που συνευρέθηκα, τον πέμπτο τελικό της Α1 το 1999, τον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 1994, τον τελικό του Γουίμπλεντον του 2008, τον τελικό του Αυστραλιανού Όπεν του 2009, την πρεμιέρα και τον τελικό του Euro του 2004, τον προημιτελικό του Euro του 2004, το πρώτο 3on3 στο χωριό μου και έπειτα, εμπειρικά, τρία τέσσερα σερί, το 1-4 της Λίβερπουλ στο Ολντ Τράφορντ το 2009... Λίγο ακόμα: το 1-4 του Ολυμπιακού στη Λεωφόρου το 2001, το 0-3 του Ολυμπιακού στις Βρυξέλλες το 2013, τον τελικό του Ευρωμπάσκετ του 1995 και 2005, τον ημιτελικό και τον τελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος μπάσκετ του 2006, τον τελικό του Παγκόσμιου Κυπέλλου του 2002, την πρώτη φορά που ζυγίστηκα ενήλικος, την πρώτη φορά που πήγα στο σπίτι του Νικόλα για πίτσες, τότε που πήρε ο Σπύρος το ασημένιο ολυμπιακό μετάλλιο, όταν πήγα στην Αστυπάλαια, όταν πήγα στην Αμοργό,  όταν παρουσιάστηκα στην Τρίπολη, την πρώτη μέρα μου στη δουλειά, την τελευταία μέρα μου στην πρώτη δουλειά, που με βρήκε σε κάτι βραχάκια κοντά στην Ακρόπολη, την ημέρα που έγινε το Μπάγερν-Μίλαν 0-2 για τα προημιτελικά του Champions League του 2007 και το Χετάφε-Μπαρτσελόνα 4-0, για το Κύπελλο Ισπανίας, που ήταν η τελευταία μέρα μου στην πρώτη δουλειά μου, την πρώτη μέρα μου στη δεύτερη, τρίτη, τέταρτη, πέμπτη, έκτη δουλειά μου, την τελευταία μέρα των Πανελλαδικών μου, που ήταν η ίδια που πήγα στο Μοναστηράκι και πήρα την εμφάνιση της εθνικής Γιουγκοσλαβίας η οποία καταστράφηκε από μία καύτρα, τη μέρα που έκλεσαν το μεγαλύτερο σερί μη συνεύρεσης που θυμάμαι και με ένοιαζε. Φυσικά, την πρώτη μέρα που ανακάλυψα το αγίασμα που λέγεται τσιγάρο. Θα έγραφα κι άλλα, απλώς δε θυμάμαι τώρα αυτά που θα θυμάμαι αύριο, μεθαύριο, ίσως όχι στις 23 Μαρτίου, αλλά σίγουρα στις 5 Ιουνίου, στις 17 Δεκεμβρίου και στις 12 Φεβρουαρίου. Γιατί; Δεν ξέρω γιατί.

Σε περίπου 6,5 ώρες ο Ρότζερ Φέντερερ παίζει ακόμα έναν τελικό. Πληκτρολογώ κι ας ξέρω ότι αυτό το κείμενο θα μοιάζει εντελώς παράταιρο και αχρείαστο, συν τοις άλλοις δεν αποτελεί καμία οφειλή. Όμως ένας τενίστας αποτέλεσε σταθερά μέλος της ζωής μου και πολλών άλλων, που τρομάζουν με τους αριθμούς. Το 19, το 20, ότι ο Ναδάλ είναι τρία πίσω, τους συνεχόμενους ημιτελικούς και προημιτελικούς. Τον Τζόκοβιτς. Υπάρχουμε ως μία ουδόλως αμελητέα ποσότητα φανατικών ανθρώπων που υποστηρίζουμε κάποιον που δε θα γινόταν, υπό οποιαδήποτε στη νιοστή έννοια, να έχει σχέση μαζί μας. Χαμένες υπνοώρες, εργατοώρες ανεκμετάλλευτες, προδομένα stream. Άγχος και βίτσια που σίγουρα τα μάλα επηρεάζουν τη συνείδησή μας, τη συνειδητότητά μας. Αυτό το κείμενο πρόκειται να μπει, με χορηγό τις μπύρες Ζέος. Από το αποτέλεσμα θα αναγνωρίσετε το ποσοστό στενοχώριας ή χαράς που είναι σίγουρο ότι θα μπολιαστούν αυτές οι γραμμές, εκτός αν παραγνωρίζεται η ανθρώπινη δύναμη σε συνάρτηση με τα ψευδογράμματα του υπολογιστή.

Ο Ρότζερ Φέντερερ τον Γενάρη είναι ο πιο δικός μου Ρότζερ Φέντερερ που ξέρω. Δεν είναι πιο σωτήριος από τον Ρότζερ Φέντερερ του Σεπτέμβρη, που ως πυροσβέστης μού αποσπά το ενδιαφέρον από το τέλος της δικαιούμενης θερινής ραστώνης, αλλά είναι ο πιο κουλ Ρότζερ Φέντερερ. Έρχεται άφτερ Κρίστμας, με ένα Κουτσοφλέβαρο και έναν Μάρτη με το μπόνους της αλλαγής ώρας να μένουν. Ο Ρότζερ Φέντερερ του πρώτου μήνα του έτους υπήρξε πάντα σημαντικός. Και, ας είμαι βέβαιος ότι κάνω λάθος, αυτό το ήτα στη λέξη σημαντικός, είναι ένα ύψιλον και ένα πι που παίζουν μακριά γαϊδούρα. Δηλαδή, συμπαντικός. Όχι όπως ο Μέγας Ναπολέων, ο Λιεφ Τρότσκι, ο Βίκτορ Ουγκό και το ο σέντερ φορ στις ενδεκάδες των φιλοσόφων των νιάτων μου, Ντενί Ντιντερό, όχι όπως η Μορίνα Μπάκαριν, οι πατάτες με τα τηγανιτά αυγά, το ίδιο το ύψιλον που αγγλίστηκε βιασμένο και έγινε μπασταρδεμένο βήτα. Πιο σημαντικός. Ο Φέντερερ δεν εχει σύνδεση με τα εφηβικά χρόνια, που έχουν σύνδεση με τα παιδικά και κρατούν την ευτυχία τους. Είναι μόνος του στιγμές χαράς συνδεδεμένες, χρονικό διάνυσμα έκστασης, στην ενήλικη εποχή, που είναι ένα ατέλειωτο, ατέλειωτο, σκωτσέζικο ντους.

Ανάθεμα αν βγάζει νόημα αυτό το συνονθύλευμα στις 4:24 μίας νύχτας κατά την οποία έπρεπε να κοιμάμαι εδώ και δύο ώρες, αλλά ήξερα από πριν πως δεν. Νόμιζα πως οι συνθήκες θα ήταν δυσμενείς, για το άλλοθι, αλλά φυσικά η ευθύνη μοιράζεται στα εντός, χωρίς τηλέφωνο για πληροφορίες.

Ναι. Ένα γεμάτο μποξ, ένας γέρος στη μία μεριά του κορτ και είμαστε εντάξει για την υπόλοιπη ή επόμενη εβδομάδα. Εμείς και η Μίρκα Βάβρινετς-Φέντερερ, το πρώτο πλάσμα στο οποίο μίλησαν οι εξωγήινοι μία γλώσσα που μόνο αυτή κατάλαβε, επειδή η Μπιγιονσέ ηχογραφούσε εκείνη τη στιγμή. Θα μας το πει το 2034.

Σε μόλις 16 γαμημένα χρόνια από τώρα.     
Καθυστερημένο παραλήρημα Καθυστερημένο παραλήρημα Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 2:04 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.