Η εποχή της απαγόρευσης



Με την ομαδόν δράση του, το Χόλιγουντ επισυνάπτει το zeitgeist. Πρόκειται για το πνεύμα της εποχής. Ένα από τα τελευταία κρούσματα αφορούσε στη Μισέλ Γουίλιαμς, μία κοπέλα που αναγνωρίζω από τις «Νεανικές υποθέσεις», που ελληνικό κανάλι έπαιζε τα μεσημέρια της Κυριακής, ενώ ήταν η σύντροφος του Χιθ Λέτζερ, πριν αυτός πεθάνει.


Η κόμπλα που έγινε στην ταινία «All the money in the world» προέκυψε λίγο αφού άρχισαν οι αποκαλύψεις για τη σεξουαλική παρενόχληση. Όταν ο Κέβιν Σπέισι έγινε η πέτρα του σκανδάλου, επειδή την έπεφτε απροκάλυπτα, με βάση τις εξομολογήσεις, σε εφήβους, οι παραγωγοί του έργου αποφάσισαν να τον κόψουν και να βάλουν στη θέση του τον Κρίστοφερ Πλάμερ, ο οποίος είναι 89 χρόνων, έγινε ο γηραιότερος ηθοποιός που κέρδισε Όσκαρ (β’ ρόλου το 2012) και πριν από 53 χρόνια έπαιξε στη «Μελωδία της Ευτυχίας». Μόνο που θα χρειάζονταν επιπλέον γυρίσματα, ένα σύνολο 9 ημερών. Η Μισέλ Γουίλιαμς, αναφέρεται, συμφώνησε, για να βοηθήσει, να παραστεί παίρνοντας το μεροκάματο, δηλαδή 1.000 δολάρια στη σούμα. Ο Μαρκ Γουόλμπεργκ, ο οποίος συμπρωταγωνιστεί στην ταινία, πληρώθηκε με επιπλέον 1,5 εκατομμύριο δολάρια.

Όταν αυτό έγινε θέμα, προφανώς έφτασε στο viral σημείο του. Η Τζέσικα Τσαστέιν υπερασπίστηκε τη συνάδελφό της στο twitter, αφήνοντας υπόνοια, ταυτοχρόνως, για το χάσμα και στο ερμηνευτικό επίπεδο των δύο πρωταγωνιστών. Αυτό συνέβη λίγες μέρες μετά τα μαύρα φορέματα και τις κονκάρδες που φορούσαν οι σταρ στις Χρυσές Σφαίρες. Ο Γουόλμπεργκ, από τη μεριά του, ακόμα να απαντήσει.

Αγαπητέ αναγνώστη, αυτό το κείμενο θα είναι πολύ μεγάλο. Πιθανολογώ, εξαιρετικά βαρετό.

Βαρετή είναι εξ ορισμού η συγκεκριμένη υπόθεση. Έγινε, διότι αναφέρεται πιο συχνά παρά όχι. Το πιο σημαντικό, φαινομενικά, θέμα μπορεί να αλλοιωθεί μέσα από την επανάληψη, ειδικά όταν πρόκειται για μία αλληλουχία γεγονότων που οι άνθρωποι δεν έχουν προλάβει να ξεδιαλύνουν. Ισότητα, σεξουαλική παρενόχληση. Άνισοι μισθοί, άνδρες με εξουσία. Ακόμα και αν πρόκειται για το ίδιο φύλο, η εξουσία δείχνει τον αρσενικό δρόμο. Τις προάλλες, σε μία ελληνική τηλεοπτική εκπομπή, ένας τραγουδιστής είχε απαντήσει σε ερώτηση για το αν έχει δεχθεί ο ίδιος σεξουαλική παρενόχληση, ως εξής: «Έχω δεχθεί, αλλά έγινε με ευγενικό και γλυκό τρόπο». Όλη την αλήθεια για το πέπλο της μόδας, που την καλύπτει, κρύβει η συγκεκριμένη απάντηση. Η ίδια η λέξη παρενόχληση υπονοεί την αγένεια και την ωμότητα στη δράση, ως εκ τούτου καταστρατηγείται από τη στιγμή που χρησιμοποιούνται οι προσδιορισμοί, οι οποίοι δεν αναδεικνύουν την πράξη η οποία ταιριάζει με τον ορισμό. Βεβαίως, μία τέτοια απάντηση θα ήταν ιδεατό να μη γίνει κριτήριο αν δεν ήταν συχνές τέτοιες ανακρίβειες: Μία κοπέλα, που νταραβεριζόταν με ηθοποιό ο οποίος πίεσε το κεφάλι προς το πέος του ανοίγοντας το παράθυρο του αυτοκινήτου του, έγραψε στο twitter μετά από σχεδόν 20 χρόνια πόσο άσχημα αισθάνθηκε με αυτήν την κίνηση, αν και ασφαλώς όλο το κονέ (και προφανώς το σεξ) ήταν, αν όχι επιθυμητό, τουλάχιστον αποδεκτό.  


Το κεφάλαιο του ζητήματος άνοιγε σποραδικά και πού στο παρελθόν. Επειδή καιρός φέρνει τα λάχανια, καιρός τα παραπούλια, όταν έγινε η αρχή με τον Χάρβεϊ Γουάινσταϊν, δημιουργήθηκε θύελλα. Παλιότερα το αυτό είχε προσπαθήσει να κάνει η Ντίλαν Φάροου, κόρη της Μία και του Γούντι Άλεν, όταν κατήγγειλε ότι ο πατέρας της προσπάθησε να την βιάσει όταν ήταν 7 ετών. Η Ντίλαν Φάροου τότε είχε φέρει και την Νταϊάν Κίτον προ των ευθυνών της, την υπέροχη Άνι Χολ του «Νευρικού Εραστή», ένα απόλυτο fashion icon με ρούχα που εκείνη την εποχή ήταν υπεράνω πάσης φαντασίας, της οποίας το αυτί όχι μόνο δεν ίδρωσε, αλλά, όταν ήρθε η ώρα να πάρει το βραβείο της από την AFI (American Film Institute), κάλεσε τον Γούντι Άλεν για να την παρουσιάσει, να πει τον τελευταίο λόγο, δηλαδή, και να της δώσει το βραβείο. Υποθέτω ότι ουδείς θέλει να κάνει κακό στον Γούντι Άλεν, ο οποίος είναι πιθανότατα ο μόνος κωμικός ψυχολόγος στην ιστορία του σινεμά, αλλά υπάρχει και ένας άλλος λόγος: το πρόσωπο του Γουάινσταϊν προκαλεί την ώθησή μας στη δίνη, αφού ταιριάζει τέλεια σε ένα θύτη που είναι η ώρα του να κατακρεουργηθεί. Ο Γουάινσταϊν έχει τη φάτσα ενός τύπου που μιλάει υποτιμητικά στις γυναίκες, που θα μπορούσε να τους πει «πήγαινε πλύνε κάνα πιάτο», είναι η φάτσα που θα μπορούσες να προσεγγίσεις φαντασιακά, αν αναρωτιόσουν ποιος κρετίνος θα μπορούσε να πει σε μία στάρλετ, «αν δε γαμηθούμε, καριέρα γιοκ». Η μπάλα πήρε και τον Κέβιν Σπέισι, έπειτα, επειδή δεν μπορούσε να κάνει και πολλά για να το αποφύγει. Όσο σπουδαίος ηθοποιός και αν είναι, ο Σπέισι έχει κάτι απόμακρο, κάτι απρόσιτο, ήταν για πολλά χρόνια διευθυντής του αγγλικού θεάτρου «Old Vic» και απομακρυσμένος από την Αμερική, δεν είναι αυτό που λέμε μέγκα σταρ του Χόλιγουντ. Για αυτό και ένας ανύπαρκτος ηθοποιός, που δε θα πλησιάσει καν στη ζωή του να κάνει έστω και στο περίπου κάτι σαν τον Τζον Ντο, έκανε χιουμοράκι. Ποιος, ο τάδες. Αποδείχθηκε και όταν ενεπλάκη ο Ντάστιν Χόφμαν, για τον οποίο στόματα άνοιξαν, αλλά ο καπνός πάλι καταλάγιασε. Και πάλι, αν ήταν ο Τζόνι Ντεπ εκείνος που θα κατήγγειλε κάποια (ή κάποιος) για απρεπή συμπεριφορά -με βάση τις πιθανότητες της ζωής του «Τζακ Σπάροου» είναι πολύ δύσκολο να μην έχει ολισθήσει σε ανεπιθύμητες επαφές και προσβλητικά αθροίσματα λέξεων- η κατάσταση θα ακολουθούσε μία εντελώς άλλη τροχιά. Θα υπήρχε βεβαίως συμπόνια για το θύμα, αλλά η γενική τάση δεν θα επέτρεπε στα αληθινά θύματα και σε εκείνα που λένε ψέματα ή που διυλίζουν τον κώνωπα της σεξουαλικής παρενόχλησης να ξεπεράσουν τον εαυτό τους και να καταγγείλουν δημοσίως μία βίαιη ή λιγότερο βίαιη συμπεριφορά εις βάρος τους.

Το «διυλίζουν τον κώνωπα της σεξουαλικής παρενόχλησης», μία από τις δευτερεύουσες προτάσεις με τις οποίες έκλεισε η άνωθεν παράγραφος, είναι ακριβές, ακόμα και όταν δεν είναι. Η ουσία δεν έγκειται στο να γίνει κατανοητό τι είναι η σεξουαλική παρενόχληση και σε ποια μέτρα και σταθμά υπάγεται, αλλά στο ότι είναι αδύνατον να αποφευχθεί, σε περίπτωση που φλερτάρεις και μόνο, αν ο καθένας θέλει να την πάρει ως τέτοια. Ένα τέντωμα του κορμιού, ένα φιλί που αποστέλλεται με το στόμα, μία πρόσκληση για ένα σπίτι, για να δουν μαζί τη συλλογή από κοράλια, ακόμα και μία γενική κουβέντα για το σεξ γεμάτη υπονοούμενα. Αυτή η ρευστότητα αφορά στις ανήθικες προτάσεις και την ελεύθερη βούληση, την επιλογή δηλαδή. Και, φυσικά, καθιστά άπαντες υποκριτές. Διότι, σύμφωνα με τη λογική και μόνο, θα ήταν αδύνατον ένα τόσο εύθραυστο ζήτημα να νομιμοποιείται μόνο και μόνο από τις ορέξεις του καθενός. Ουδόλως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει κρυφή σεξουαλική παρενόχληση, όπως ουδόλως σημαίνει ότι η ψυχολογική βία δεν έχει διακλαδώσεις: ό,τι μπορείς να χρησιμοποιήσεις ως διήγηση είναι παράδειγμα, που θέτει τον πήχη. Όπως, όμως, με τις απαγορευμένες ουσίες στον αθλητισμό, κάποιες είναι νόμιμες και κάποιες όχι τώρα. Αύριο, σε κυριολεκτικό επίπεδο, αρκεί μία συνάντηση της Wada, 15 από τις 2.571 απαγορευμένες ουσίες μπορεί να νομιμοποιηθούν, επειδή όταν ήταν απαγορευμένες υπήρχαν μόνο 2.556 ουσίες. Η νομιμοποίησή τους απευθείας σημαίνει ότι τα δεδομένα αλλάζουν. Θυμάμαι πάντα με οργή την Λίλι Κινγκ, Αμερικανίδα κολυμβήτρια, να λέει, μετά τη νίκη της στα 100μ. πρόσθιο επί της Ρωσίδας Γιούλιγια Εφίμαβα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο, ότι «μία καθαρή αθλήτρια νίκησε μία που κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών». Δεν ξέρω από πού βρήκε τόση δύναμη για να πει ένα τόσο καταφανές ψέμα, επικαλούμενη την ούτως ή άλλως πολιτική τιμωρία της Ρωσίας στους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά το να χορεύεις στον τάφο κάποιου που κάθε φορά που βγαίνει στην πισίνα αποδοκιμάζεται ενώ, κατά πάσα πιθανότητα, έχεις λερωμένη τη φωλιά σου, παραπάει.


Μια και έγινε αναφορά για το φλερτ, η Κατρίν Ντενέβ (που έπαιξε την «Ωραία της ημέρας» του Λουίς Μπουνιουελ) υπέγραψε μία επιστολή με άλλες 69 Γαλλίδες, στην οποία διατύπωναν την αντίθεσή τους στο να μη φλερτάρουν οι άντρες. Εν ολίγοις, συνέδεσαν το φλερτ, το να σε σταματάει κάποιος στο δρόμο για να σου μιλήσει και να σου ζητήσει το τηλέφωνό σου, με τη σεξουαλική παρενόχληση. Και καλά έκαναν που το μπέρδεψαν: η ασάφεια είναι τέτοια, που είναι αδύνατον να μην τα μπερδέψεις. Η ασάφεια είναι, όμως, μία λογική συνέχεια του ανθρώπινου είδους σε ό,τι αφορά τις ευαισθησίες του δυτικού πολιτισμού. Παρ’ όλα αυτά, πρόκειται για γυναίκες που έχουν απολαύσει τον ανδρικό ρόλο, χωρίς τη ζημία. Μαντεύω ότι οι Γάλλοι δεν θα ήθελαν να προχωρήσουν παρακάτω σε περιπτώσεις αδιεξόδου, ως εκ τούτου υπάρχει μία εκ του ασφαλούς αύρα στην επιστολή. Δεν είναι ίδιες οι συνισταμένες. Μία brief (εκ του τίτλου του βιβλίου του Στίβεν Χόκινγκ «brief history of time») ιστορία του ρόλου της γυναίκας τα τελευταία 100 χρόνια, θα μπορούσε να αναφέρει τα εξής:

-Προξενιό, μετάβαση από το σπίτι των γονιών της στο σπίτι της, γάμος. Καταστροφή σε όλες εκείνες που αποφάσισαν να ελέγξουν το παρασκήνιο ή να κάνουν μόδα κάτι, όπως εκείνη την πρώτη γκόμενα του επιχειρηματία Ωνάση, ο οποίος έβαλε την γκόμενά του να καπνίσει σε δεξίωση και έπειτα, ενώ το κάπνισμα της γυναίκας έγινε μόδα, εκείνη καταστράφηκε και ο πονηρός Έλλην την πέταξε σαν τσόφλι αυγού.

-Προξενιό, πόλεμοι, γεννοβόλημα αβέρτα, σαν να μην είχε γεννήσει κανείς πριν.

-Σεξουαλική επανάσταση, 1968. Φεμινισμός, κάψιμο σουτιέν.

-Καταλάγιασμα επανάστασης, μονιμοποίηση του σεξ πριν από το γάμο.

-Μονιμοποίηση του one night stand, άνοδος του ρόλου της γυναίκας στο επαγγελματικό κομμάτι. Έξοδοι κοριτσιών, μόνο, τη νύχτα.

-Η άνοδος φέρνει, πολύ λογικά και με βάση τους φυσικούς νόμους, την κάθοδο του Alpha Male. Ταυτοχρόνως, άπαξ και η κοινωνία δεν ανδροκρατείται και φαινομενικά, η επαφή μειώνεται, όχι μόνο σε ό,τι αφορά τα «θέλω» της γυναίκας, αλλά και γενικώς. Μεγάλη μπασκετική παρένθεση: Πριν από δύο νύχτες έγινε το Χιούστον Ρόκετς-Λος Άντζελες Κλίπερς στο «Staples Center» και, ενώ υπήρχαν δύο τόνοι ένταση, δεν έπεσε ούτε σφαλιάρα στο ματς, παρά μόνο πονηρά χτυπήματα. Πριν από 25 χρόνια εννοείται ότι οι διαιτητές θα είχαν διατάξει 9 αποβολές παικτών. Η ελπίδα μου είναι όταν οδήγησε ο Κρις Πολ τους Τζέιμς Χάρντεν και Τρέβορ Αρίζα στα αποδυτήρια των Κλίπερς από το μυστικό δρομάκι, να έπεσε κάνα μπουκέτο. Ελπίζω να μην έμειναν μόνο στις αντεγκλήσεις.

-Θέμα σεξουαλικής παρενόχλησης.

Αφήνεται αυτό το τελευταίο έτσι, επειδή αναμένεται η περιγραφή του να γεμίσει με συμπεριφορισιακά κενά. Το βάθος ενός ζητήματος ούτως ή άλλως δεν αφορά σε κανέναν. Αν ακούσεις οποιονδήποτε να μιλάει μετά το χωρισμό του, εστιάζει ακριβώς σε ό,τι έγινε η αφορμή να χωρίσει. Μόνο αργότερα, όταν πια δεν ενδιαφέρεται ο ακροατής, μπορεί να κατανοήσει τις αιτίες και να κάνει τη μαθηματική πράξη που τον έφερε ως εκεί. Το συγκεκριμένο γεγονός δεν είναι ποτέ συγκεκριμένο, αλλά βολεύει, επειδή το να αναζητάς το γιατί είναι βάσανο, ανατινάζει το θυμικό σου και προϋποθέτει εργασία, κάθοδο στις κρύπτες της προσωπικότητάς σου. Το αυτό συμβαίνει και με το κομμάτι που το κείμενο ασχολείται: η σεξουαλική παρενόχληση στο δυτικό κόσμο δεν είναι μία one and done κατάσταση που προέκυψε τώρα. Εξαρτάται πώς έχεις μεγαλώσει και ποιες είναι οι προσλαμβάνουσες. Αν, φερ’ειπείν, κάποιος σου έχει ζητήσει να σε γαμήσει και αφού δεν καταλαβαίνεις με το καλό το κάνει από μόνος του, αν αυτός το κάνει κατ’ εξακολούθηση, τότε εκείνος που θα σου ζητήσει να πάτε στο σπίτι του, να δείτε ταινία και ό,τι ήθελε προκύψει θα σου φανεί ευγενικός. Αν κάποιος δε σταματήσει όταν του ζητήσεις να σταματήσει και κάποιος άλλος σταματήσει όταν του ζητήσεις να σταματήσει, τότε εκείνος που έκανε το δεύτερο αξίζει την προσοχή σου, αν και, μεταξύ μας, πολύ δύσκολα πια θα του τη δώσεις. Για να επαναπροσδιοριστεί, τελικώς, ποιος είναι ο σωστός τρόπος συμπεριφοράς, θα πρέπει να τελειώσει σχεδόν η ύπαρξη αυτού του δυτικού κόσμου και αρχίσει πάραυτα ένας νέος, ο οποίος θα πάσχει από ολική αμνησία για να θέσεις τους διακριτούς, πια, κανόνες, σε συνεργασία ασφαλώς με τα κελεύσματα των ορμονών του οργανισμού, τα οποία, σιχτιρισμένα, δεν έχουν κανένα λόγο παρά τη δύναμη που σου ασκούν. Αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι σκουντούφλικο, μουτζουρωμένο ατάκτως, γεμάτο ιλαροτραγικά αποτελέσματα. Θα πρέπει να περάσουν γενιές και γενιές για να υλοποιηθεί, μέσω των πλασμάτων, κάτι που δεν θα τερματίζει τον παραλογισμό και δε θα διαπομπεύει την έκκριση ορμονών και αυτό ασφαλώς δεν πρόκειται να είναι κούκλες του σεξ ή οτιδήποτε άλλο στειρώνει την απόλαυση, την ψυχαγωγία, τη διασκέδαση και την ηδονική ικανοποίηση.

Περίπτωση Μάνου Παπαγιάννη

Οι ευαίσθητες ψυχές στην περίπτωση του Χάρβεϊ Γουάινσταϊν έμειναν παγωμένες όταν μαθεύτηκε ότι ο Μάνος Παπαγιάννης έσπρωξε τη Σοφία Παυλίδου στο καμαρίνι της, μετά το πέρας μίας παράστασης. Η Παυλίδου υπέβαλε μήνυση για ξυλοδαρμό στον ηθοποιό, ο οποίος απάντησε λέγοντας ότι του επιτέθηκε και την έσπρωξε.

Αν θεωρήσουμε ως δεδομένο ότι συνέβη ό,τι ο Παπαγιάννης δήλωσε, τότε πρέπει να αναγνωριστεί η λογική συνάφεια. Η Παυλίδου είπε ότι μπήκε στο καμαρίνι της με φούρια και την έσπρωξε, ενώ είχε φαινομενικά αμβλυνθεί εν τη γενέσει της η μεταξύ τους κόντρα. Μάλιστα, παρουσίασε και μάρτυρα, ενώ και άλλη ηθοποιός, η Κάτια Νικολαΐδου, δήλωσε ότι η ίδια είχε βρεθεί μπροστά σε τέτοιο σκηνικό, με τον Παπαγιάννη να της επιτίθεται. Σύμφωνα με το διευθυντή του θεάτρου, από την άλλη, ο νέος και πολύ ωραίος ηθοποιός βρέθηκε με αμυχές στο πρόσωπο.

Ας θεωρηθεί δεδομένη η αλληλουχία πράξεων όπως την παρουσίασε ο Παπαγιάννης. Πρώτα τον χτύπησε η Παυλίδου και έπειτα απάντησε με σπρωξιά, η οποία ανάγκασε την παρτενέρ του στο θεατρικό να οπισθοχωρήσει, να χτυπήσει στο νεροχύτη και να καταλήξει στο νοσοκομείο.


Η χρήση βίας είναι ποινικό αδίκημα. Αν σε χτυπήσει κάποιος, μπορείς να κάνεις καταγγελία, να επικαλεστείς μάρτυρες, να επιζητήσεις τη νόμιμη τιμωρία του. Αν απαντήσεις στο χτύπημα, όμως, χάνεις το δίκιο που έχεις. Φαινομενικά, δε σημαίνει ότι αποκτάς άδικο. Ωστόσο, όταν πρόκειται για διαφορετικά φύλα, αυτός ο κανόνας καταστρατηγείται, λόγω φτιαξιάς. Δεν είναι το ίδιο να σε χτυπάει μία γυναίκα και εσύ να χτυπάς πίσω, όσο και αν οι πράξεις αυτό υποδηλώνουν. Ο μυικός ιστός είναι διαφορετικός, η δύναμη είναι διαφορετική, ο κραδασμός είναι διαφορετικός. Για να έχει δίκιο ο Μάνος Παπαγιάννης, ο οποίος δήλωσε σε πρωινή εκπομπή «εγώ είμαι το θύμα, όχι ο θύτης», θα έπρεπε, με το που τον χτυπούσε η Παυλίδου να την καταγγείλει. Τώρα, σε περίπτωση που ισχύει αυτό που είπε, δεν γίνεται, όχι απλώς να έχει δίκιο αλλά, να μην έχει άδικο. Παρ’ όλα αυτά, αν εξετάσουμε ψυχρά μία κατάσταση, θα διαπιστώσουμε ότι η επιλογή της νόμιμης οδού είναι η μόνη έντιμη λύση, που δείχνει και το σεβασμό στον αγώνα της γυναίκας να βρει τη θέση της στην κοινωνία. Το ρήμα εκνευρίζομαι είναι αυτοπαθές διότι δημιουργείται από σένα σε σένα, δεν στο γεννά ο άλλος. Δεν είναι μία αντικειμενικότητα, αλλά έχει να κάνει με το χαρακτήρα. Το «με χτύπησε, την έσπρωξα», δεν μπορεί να στέκει λογικά, με βάση τη σύγκριση της δύναμης. Δεν ξέρω αν ο νόμος διαθέτει δυναμόμετρο, παρ' όλα αυτά. Ουσιαστικά, όμως, από τη στιγμή είμαστε σε έναν κόσμο που η δύναμη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, παίζει τον πρωτεύοντα ρόλο -και πρέπει να είναι κυριολεκτικό, αφού είναι μεταφορικό- είναι ένας κόσμος που δεν ανήκει σε όλους. Δεν έδωσα αποκλειστικό, απλώς το αναφέρω ξανά.  

Το ανθρωπάριο μέσα μου εξανίσταται, αυτήν τη στιγμή, υποφέροντας για την ίδια την ουσία της απώλειας κίνησης και απάντησης. Υποφέρει, όχι μόνο υπό την έννοια της επαφής αλλά, ακόμα και της φωνής, η οποία, όταν είναι βραχνή και στεντόρια, γίνεται τροχοπέδη, αφού πρέπει να λογίζεται ως εξουσιαστικό κατάλοιπο. Υποφέρει, κυρίως, διότι βασανίζεται ψηλαφίζοντας το αναπόφευκτο: τη συμπεριφορά που πρέπει να επιδείξεις, ανεξαρτήτως ορίων νευρώνων και άλλων ουσιών που εκρήγνυνται στην άψη της στιγμής, και το εμπειρικό κομμάτι, που κάνει απίθανη τη μη έκρηξη. Οι περισσότεροι εξ ημών, παιδιόθεν, ανταποδίδαμε τα χτυπήματα, αν δεν τα αρχίζαμε. Αυτή, όμως, είναι η πάσα αλήθεια, διότι η Αρχή Διατήρησης Ενέργειας υπαγορεύει ότι το φυσικό προνόμιο, που ασπάζεται το κοινωνικό status quo, είναι ένα δάνειο, το οποίο στρέφεται κατά του αυτουργού. Βιώνουμε μία εποχή απαγόρευσης επειδή υπάρχουν αιώνες επί αιώνων που εμείς και πρόγονοί μας συμπεριφερόμαστε κατά το γούστο μου, καπέλο μου και καουμποϊλίκι μου. Και αυτή είναι η κατάρα των τωρινών ανδρών, που, για να βελτιώσουν την ίδια την ποιότητα του ανθρώπινου είδους, του οποίου το προσδόκιμο ζωής έχει μεγαλώσει και η σκέψη έχει αναπτυχθεί, πρέπει να βρίσκονται υπόλογοι για τα λάθη των προγόνων, μακρινών γενεών, καθ’ ότι τόσα και τόσα κορίτσια έχουν χαθεί στην ατραπό της δουλοπρέπειας και της υποκριτικής θηλυπρέπειας, με στόχο την οικογένεια, απλώς επειδή έτσι είναι μαθημένα. Όσο βαρετό και να είναι, είναι το απόλυτο ζητούμενο. Οι ανελέητες καταστροφές ζητούν πίσω αίμα κοχλαστό, το οποίο θα κοχλάζει χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι για να αντιδράσει. Κι αν αυτό οδηγήσει σε συμπεριφορές στις οποίες ο άνδρας, αδικαίωτος, θα φωνάζει ότι εξαπατήθηκε, πρέπει να γίνει. Ο ίδιος υπήρξε μέσα από τα πρόσωπα των προγόνων του δυνάστης. Παραμένει ένα άτακτο σπερματοζωάριο σε μία εποχή που τουλάχιστον συμβαίνει αυτό, είτε με τη μορφή της γελοιογραφίας και της παρωδίας ή όχι. Αν γίνεται να οδηγήσει κάπου, ακόμα και με τη μορφή της υποκρισίας, ακόμα και αν δεν ζούμε για να το δούμε (που είναι σίγουρο ότι δε θα ζούμε), ας είναι. Για εκείνον που θεωρεί ότι ο άλλος είναι ένα αντικείμενο που παραμένει αντικείμενο και μετά τη διαλεκτική, υπάρχουν η Ινδία, το Πακιστάν και η Σαουδική Αραβία.
Η εποχή της απαγόρευσης Η εποχή της απαγόρευσης Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 1:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.