Ας μιλήσουμε για την Μποφίλιου


Καταρχάς, είναι μνημειώδης η ικανότητα να βγαίνει από τη μύγα ξίγκι για τα πιο αμιγώς άσχετα και περιττά ζητήματα από τα οποία δύναται να απομυζηθεί.
Συμβαίνει, επίσης, το εξής απίθανο. Όταν ασχολούμαστε με κάτι που συμβαίνει τώρα, η αντίληψη στην προσέγγισή μας μοιάζει σαν αυτό με το οποίο ασχολούμαστε να συμβαίνει πάντα. Η λογική είναι σε όλα μας ποδοσφαιρική.

Μέσα σε όλα, ήρθαν και οι δηλώσεις της Νατάσας Μποφίλιου ότι θέλει να πάρει τα βουνά, αλλά να βρεθεί ένας νέος Βελουχιώτης να την παρασύρει. Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες και έγιναν γρήγορα δράσεις, που με τη σειρά τους έφεραν νέες αντιδράσεις, οι οποίες αναπαρήχθησαν. Ήλπιζα να συγκρατηθώ και να μην μπω στη διαδικασία, αλλά μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην ασχολούμαι με κάτι τόσο άχρηστο, από τη στιγμή που περνώ μαζική άρνηση για όλα τα σοβαρά πράγματα που συμβαίνουν, γενικά και προσωπικά.

Η Μποφίλιου μού άρεσε. Τα τραγούδια της, που ο Θέμης Καραμουρατίδης και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έγραψαν για τους εαυτούς τους, και που αφορούσαν, τα περισσότερα, ένα συγκεκριμένο ρατσιστικό ζήτημα, το οποίο μαεστρικά συνδύαζαν με την προσωπική ευαισθησία τους, η Μποφίλιου κατάφερε με τη γήινη φωνή της, ένα μίγμα σύγχρονου έντεχνου λαϊκού, μία ποπ νοσταλγία με όχημα μπαγλαμαδάκι, να τα ερμηνεύσει με τρόπο που να τα κάνει επιτυχία. Δεν μπορώ να είμαι σίγουρος αν τα συγκεκριμένα τραγούδια, που προσωπικά θεωρώ αυτοβιογραφικά, εκείνα που δεν γράφτηκαν με αποκλειστικό γνώμονα το χρήμα, το οποίο ασφαλώς και υπήρχε εξαρχής στο πίσω μέρος του μυαλού, ερμηνεύονταν από κάποιον που ζούσε στο βιορυθμό τους θα γίνονταν επιτυχία. Πάντως, επιμένω ότι θίγουν ένα αρκετά σοβαρό ζήτημα, το οποίο είναι αδιόρατο και δεν έχει απλώς να κάνει με τη μοναχικότητα, αλλά κυρίως με την άνευ όρων παράδοση στη βία. Τουλάχιστον τα περισσότερα, ασφαλώς έπρεπε να υπάρχουν και κάποια που να έχουν μία πιο αισιόδοξη νότα και να είναι πιο εμπορικά.

Αυτό που με ενοχλεί στην Μποφίλιου, από την αρχή, είναι που κλείνει τα μάτια της σε κάθε τραγούδι. Μου έμοιαζε, ανέκαθεν, με προσπάθεια οικειοποίησης συναισθήματος, το οποίο δεν γίνεται να υπάρχει πάντα και να κατευθύνεται μέσα από σφαλιστές βλεφαρίδες. Όμως, αν ισχύει; Αν μία στο εκατομμύριο ισχύει; Αυτό θα σήμαινε καταρχάς, ακόμα και αν υπάρχει ως αυταπόδεικτο ή αναπόδεικτο, ότι προέβην σε λανθασμένη εκτίμηση. Επίσης θα σήμαινε ότι μία κατάσταση, ανθρώπινη και συναισθηματική, θα βρισκόταν πέρα από το εύρος, όχι μόνο της γνώσης μου αλλά και, της οργανικής τε και ανόργανης κινησιολογίας μου. Θα ήταν ένα ασθματικό χτύπημα, το οποίο, ως κραυγάζων ευαισθησίαν ασκαρδαμυκτί, δεν θα μπορούσα να το ανεχτώ. Θα έπρεπε, λοιπόν, να υπάρχει ένα συναισθηματικόμετρο (σικ), το οποίο ενδεχομένως να αποκάλυπτε τη ζοφερή αλήθεια, το πιθανότερο, όμως, είναι ότι θα βρισκόμαστε μπροστά σε μία επιτηδευμένη ευαισθησία, η οποία θα χρησίμευε περισσότερο για το ανεπαίσθητο λιθαράκι που μπαίνει στο χτίσιμο ενός προφίλ. Και αυτό θα ήταν άσχημο για την ίδια την έκφανση της μουσικής.

Από ό,τι πυνθάνομαι, η Μποφίλιου είναι γενικώς ενεργή σε καταστάσεις που αφορούν σε πολιτικά ζητήματα και το εννοεί αυτό για το βουνό, ότι, εν ολίγοις, περιμένει κάποιον να τη συμπαρασύρει. Τώρα, δεν μπορούμε να πούμε ότι η αμοιβή της είναι διύλιση του κώνωπα, ούτε, ασφαλώς, κατάποση της καμήλου, παρ’ όλα αυτά στην αγορά υπάρχει ταρίφα και έτσι συμπεριφερόμαστε. Από πού και ως πού, επειδή δεν θέλει να ζει σε αυτόν τον κόσμο, δεν πρέπει να επιτύχει και να επιτυγχάνει; Πρωτίστως, πρέπει να υπάρχει σεβασμός και στον κόσμο μας, στο καπιταλιστικό σύστημα, αυτός συμβαίνει όταν υπάρχει επιτυχία του καθενός στον κλάδο του. Η ηλεκτρονική αλληλεπίδραση, ωστόσο, κάτι που υπάρχει ως κανονική πραγματικότητα, αλλά παραμένει εικονική πραγματικότητα, πέρα από βάφλες, τσεκ ιν σε τρέντι μαγαζιά και σους βιντ, ειδικά για ιν αριστεριστές που ψηφίζουν δραχμή, θέτει εν αμφιβόλω τα πάντα. Πρώτα το έκανε με τη θεωρία της αμφισβήτησης του αλάθητου, αλλά πλέον είναι ξεκάθαρα μίασμα.


Είναι σχεδόν βέβαιο ότι αν υπήρχε αυτός ο οραματιστής, ασφαλώς ευκατάστατος, ούτως ή άλλως εκείνοι έχουν ξεκινήσει όλες τις επαναστάσεις με υπόσταση, που θα μπορούσε να σαγηνεύει τον κόσμο και να τον κάνει να πάρει τα βουνά, η Μποφίλιου θα διέθετε την περιουσία της για τον αγώνα. Τώρα, όσον αφορά σε εκείνους που ομνύουν στον ελεύθερο κόσμο, υπήκοοι μίας χώρας ανέκαθεν σκλαβωμένης, στα χαρτιά, τύποις και δυνητικά, ζητιάνας και κουρελούς, το πρόβλημα είναι ο συντηρητισμός που φέρνει η ηλικία. Δεν αδικώ κανέναν. Αυτόν τον συντηρητισμό δεν τον αποκτάς εκ πεποιθήσεως απαραιτήτως, παρά όταν οι ρυτίδες αρχίσουν να σχηματίζονται, λέγοντάς σου ότι το καλύτερο είναι να μην αλλάξει κάτι. 
Ας μιλήσουμε για την Μποφίλιου Ας μιλήσουμε για την Μποφίλιου Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:45 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.