Πενήντα πράγματα που με κάνουν χαρούμενο


Η τοξικότητα  γίνεται πιο ευδιάκριτη στο διαδικτυακό κόσμο. Πολύς θυμός, μίσος, ρατσισμός, ακραίες απόψεις και ταμπέλες μάς κάνουν και ξεχνάμε το νόημα του νοήματος, το οποίο είναι ότι η σκιαγράφηση του ανθρώπινου στοιχείου είναι μάταιη.
Παραπονιόμαστε για τον καιρό, για την κίνηση, για την έλλειψη κίνησης, για τον κόσμο στις παραλίες, για την έλλειψη κόσμου στις παραλίες, για τα ακτοπλοϊκά, για τα αεροπορικά. Ταυτοχρόνως πάντα κάτι συμβαίνει ή ακόμα και να μη συμβαίνει κάτι μπορεί απλώς η διάθεση να είναι χάλια, τα ποτά να είναι μπόμπες, η επικοινωνία να μη στέκει και, ταυτοχρόνως, το αυτομαστίγωμα να είναι καθημερινή επωδός. Άγχος για να πας διακοπές, άγχος για να επιστρέψεις, αλλά και έλλειψη άγχους, που λογίζεται ως άρνηση για να δεις την πραγματικότητα.

Για αυτό, τα 50 πράγματα που με κάνουν χαρούμενο -μία ιδέα που δεν είναι δική μου σε αντίθεση με τα 40 πράγματα που θα ήθελα να δω πριν πεθάνω που είχα γράψει πριν από πολλά χρόνια και δεν υπάρχουν πια στο διαδίκτυο ούτε σε word (αν και θυμάμαι δύο από αυτά: να δω τη Λίβερπουλ να παίρνει πρωτάθλημα και να βγει το «Kill Bill 3», ουδέν από τα δύο έχει γίνει επτά χρόνια από εκείνη τη συρραφή)- έχουν πιάσει στασίδι. Δεν υπάρχει προφανώς προτεραιότητα, αφού η ίδια η αίσθηση της χαράς την απαγορεύει.

1. Το «Σ’ αγαπώ» της Αλίκης, σε μουσική-στίχους Μάνου, για το «Χτυποκάρδια στο θρανίο». Εδώ που τα λέμε, τα ίδια τα «Χτυποκάρδια στο θρανίο», η «Αλίκη στο ναυτικό», «το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο», «η Ψεύτρα», η νιαουρίστρα Αλίκη πριν γνωρίσει το σατράπη, ε τον Δημήτρη. Ακόμα και να μη βλέπονται- που δεν βλέπονται- είναι η υπενθύμιση των παιδικών και εφηβικών βραδιών του Σαββάτου, τα πρώτα χρόνια της ιδιωτικής τηλεόρασης.

2. Το junk food. Ένας όρος: το πολύ δύο φορές το χρόνο. Θεωρώ ανεπίτρεπτο να τρως περισσότερο κάτι (μπέργκερ) που σε κάνει τόσο παράνομα χαρούμενο.

3. Οι ιστορίες. Μία από τις αγαπημένες μου είναι η εξής: θυμάστε όταν ο Λιονέλ Μέσι πέτυχε εκείνο το γκολ με τη Χετάφε τον Απρίλιο του 2007; Ήταν προημιτελικός Κυπέλλου Ισπανίας, το πρώτο ματς και η Μπαρτσελόνα είχε νικήσει με σκορ 5-2. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θυμούνται αυτό το γκολ έχουν ξεχάσει ότι η Μπαρτσελόνα αποκλείστηκε από εκείνη τη σειρά, αφού ηττήθηκε 4-0 στο δεύτερο παιχνίδι στο προάστιο της Μαδρίτης. Οι ιστορίες με κάνουν χαρούμενο εξαρχής και αυτό μπορεί να συνεχιστεί μόνο σε περίπτωση που, αν τις πω, ο άλλος δεν τις ξέρει και εντυπωσιαστεί ταυτοχρόνως.

4. Ο Μαξ Κέλερμαν για τον Ρόι Τζόουνς τζούνιορ.

5. Γελάει με την ψυχή της. Όλο το πρόσωπο συσπάται και τραντάζεται σαν κομπρεσέρ, είναι σαν να συμβαίνει κάτι στον κόσμο. Πολλές φορές γελάει με ένα αστείο που η ίδια λέει, αφήνοντας μισό δευτερόλεπτο να περάσει μέχρι να το πιάσουμε, και αν και αυτό δεν τηρεί τους κανόνες της χιουμοριστικής έκφρασης είναι γαμάτο και αστείο, πολύ περισσότερο από το αν δεν το έκανε.

6. Τα σουβλάκια του «Γιώργου» στο Γαλάτσι, όταν ήταν πρόστυχος και βρώμικος και συναπτά παράνομος. Ήταν φθηνά και τεράστια. Συμβόλιζαν την εποχή που ο οργανισμός δεχόταν λίπη, λιπίδια και λιπιδιάκια και κάγχαζε. Ήταν η εποχή με τα τέσσερα σουβλάκια, τα δύο δίπιτα.

7. Φωτογραφίες και βίντεο με τα ανίψια μου. Τα ανίψια μου.

8. Το «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» του Γούντι Άλεν. Μου πήρε πάνω από μία εβδομάδα για να συνέλθω από την ελαφρά ζαλάδα που μου προκάλεσε αυτή η ταινία. Ο Άντριεν Μπρόντι ως Νταλί ήταν ούμπερ-μπόνους για την ταινία.

9. Ο Κρεγκ Φέργκιουσον με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ σε αυτό το σκετσάκι.

10. Το «απαγορευμένο» πρόγραμμα της Όλγκα Κόρμπουτ στο δίζυγο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972. Για το οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, δεν πήρε το χρυσό μετάλλιο.

11. Ο λόγος της Κάρι Φίσερ για τον Τζορτζ Λούκας, όταν τιμήθηκε από την AFI.

12. Ο λογαριασμός της Φώφης Δελαφράγκα στο twitter.

13. Όταν λέω τα καστ γα παραφορτωμένες με σταρ ταινίες. Παραδείγματος χάρη, για το «True Romance»: σενάριο Κουέντιν Ταραντίνο, παίζουν Ντένις Χόπερ, Κρίστοφερ Γουόκεν, Γκάρι Όλντμαν, Σάμιουελ Τζάκσον, Πατρίσια Αρκέτ, Κρίστιαν Σλέιτερ, Μπραντ Πιτ, Τζέιμς Γκαντολφίνι, Βαλ Κίλμερ, Κρις Πεν, μουσική Χανς Ζίμερ. Έχει όντως γίνει αυτή η ταινία.

14. Όλες οι ιδέες του Κώστα Μανιάτη στο provocateur. Δεν ξέρω τον Κώστα Μανιάτη, αλλά θυμίστε μου όταν πάω να γράψω κωμικά να αυτοκτονήσω πρώτα.
15. Το «Bohemian Rhapsody» από Queen. Ένα άφθαστο τραγούδι με τον επικολυρισμό να ξεχειλίζει σε κάθε νότα, γραμμένο αποκλειστικά από τον Φρέντι Μέρκιουρι.

16. Η Αν Χάθαγουεϊ.

17. Ο ψεύτικος λογαριασμός του Πέτρου Γαϊτάνου στο facebook. Αν και τώρα έχει ατονήσει το ενδιαφέρον μου, προ τετραετίας ήταν το απόλυτο καλτ δρώμενο στο συγκεκριμένο μέσο κοινωνικής δικτύωσης.

18. Ο γραπτός διάλογος μεταξύ Τζορτζ Μπέρναρντ Σο και Γουίνστον Τσόρτσιλ με αφορμή το θεατρικό «Πυγμαλίων». Ο Σο απέστειλε στον Τσόρτσιλ την εξής επιστολή: «Κύριε Τσόρτσιλ, σας προσκαλώ να έρθετε στην πρεμιέρα του θεατρικού έργου “Πυγμαλίων”. Η πρόσκληση είναι διπλή, για να έρθετε μαζί με ένα φίλο σας, αν υπάρχει έστω κι ένας». Και η απάντηση: «Κύριε Σο, σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Δεν μπορώ, λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, να έρθω την πρεμιέρα. Θα έρθω, όμως, τη δεύτερη μέρα, αν υπάρχει δεύτερη μέρα».

19. Το στραβό χαμόγελο του Θοδωρή Παπαλουκά όταν ευστόχησε στο τελευταίο ζευγάρι βολών στον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ του 2005 με αντίπαλο τη Γαλλία.

20. Η πέτσα από το χοιρινό, το ειδεχθές λίπος που έχει περάσει πολλά παθιασμένα βράδια στο κρεβάτι με την κακή χοληστερίνη.

21. Το πρώτο ματς της Premier League για τη Λίβερπουλ. Εκεί που ο σαρκασμός και η αυτολύπηση έχουν το μεγαλύτερο μερίδιο και καθιστούν την αυτογνωσία τόπο με φως λαμπερό.

22. Ο μονόλογος της γιαγιάς Μαέστρα, στο «Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα» του Τομ Ρόμπινς, για τον χωρισμό του ανθρώπου από το ανθρωποειδές.

23. Οι τηγανιτές πατάτες με τα τηγανιτά αυγά. Θα ήθελα να είναι το τελευταίο γεύμα μου. Δεν πρόκειται μόνο για φαγητό που φέρνει στο φως παιδικές αναμνήσεις, αλλά και για κάτι που στέκει μόνο του στην κορυφή της γευστικής ψυχαγωγίας. Το σπουδαίο με αυτό το φαγητό συμβαίνει όταν το κοιτάζεις, που για ελάχιστα δευτερόλεπτα αντιλαμβάνεσαι τη σπουδαιότητά του.

24. Η Τζούλι Άντριους να τραγουδάει το «few of my favorite things». Για τη «Μελωδία της Ευτυχίας», ο Άλφρεντ Χίτσκοκ είχε τοποθετηθεί, λέγοντας ότι είναι ένα ανοσιούργημα. Ο σπουδαίος Βρετανός δεν είχε πει ότι η ντροπή του αρσενικού για το πόσο ωραία αισθάνεται θα ήταν ανασταλτικός παράγοντας. Όπως συμβαίνει με πολλές περιπτώσεις, που θεωρητικά καταργούν το alpha male, το αρσενικό αντί να αποτινάξει την ντροπή του κρύβει τα ανάλαφρα γούστα του συθέμελα. Υπερβάλλω, αλλά πάλι τέτοια πράγματα δημιουργούν αυτό που μόλις τώρα ο εγκέφαλός μου είπε ότι ξέρω καλά, δηλαδή κόμπλεξ.

25. Ο πανηγυρισμός του Γιώργου Καραγκούνη όταν ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος ισοφάρισε στις καθυστερήσεις στο ματς των «16» του Παγκόσμιου Κυπέλλου με την Κόστα Ρίκα το 2014. Ο Γιώργος Καραγκούνης συνολικά, εδώ που τα λέμε.

26. Ο μπαμπάς μου να λέει «φασολάκια μαυρομάτικα» και «θα γίνει το Τέξας εδώ μέσα».

27. Η σκηνή με το κυνηγητό των αστυνομικών στον Γκιγιόμ Κανέ, στο «Αγάπα με αν τολμάς».

28. Η βόλτα από το Λαγκάδι στον Άη Γιάννη στις 28 Αυγούστου, που είναι η γιορτή του χωριού μου, τ’ Απεράθου, δηλαδή μία πανεθνική γιορτή. Και η ωραιότερη μέρα του χρόνου, αν είμαι εκεί.

29. Η αίσθηση που μου έχει απομείνει , όταν η Σάουθερν πήρε την μπάλα στα δεξιά και απείλησε, για να τη δώσει στη Φιλιώ. Από όλα τα δημοσιογραφικά ήμουν ο μόνος όρθιος και όταν η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα της Σαμπαντέλ, εξερράγην. Δεν είναι η φάση, είναι η αίσθηση ότι το γκολ ερχόταν, ότι ένα όνειρο από το 2010 γινόταν το 2015 πραγματικότητα –και αντέδρασα σαν το αριστερό χέρι του Αττίλα μετά από μακελειό.

30. Το «Call me maybe», μόνο, όμως, στην εκτέλεση της αμερικανικής ομάδας κολύμβησης πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 στο Λονδίνο.

31. Όταν η μία αδελφή μου γελάει με ό,τι πει η άλλη. Για την ακρίβεια, όταν γελάει ακόμα και όταν της λέει ότι γελάει με οτιδήποτε πει. Και όταν το λέει αυτό, γελάει περισσότερο.

32. Ο Ντιν Μάρτιν στο σκετσάκι με την Γκόλντι Χον. Η Γκόλντι Χον, από μόνη της.

33. Όταν ο Τόμας Πίντσον σταματάει, ανά τακτά διαστήματα, με την υπόθεση του βιβλίου του, για να φιλοσοφήσει, να βάλει λέξεις-μαχαίρια στη σειρά για να βγάλει ένα συμπέρασμα που, αν δεν χανόταν έπειτα στους δρόμους του δαιδαλώδους κειμένου, θα μπορούσε να αλλάξει τον κόσμο. Ωστόσο, επίσης δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο σκέτο, χωρίς να διακόπτει τη δομή. Μπορεί να μην έχει τέτοια λειτουργία, αλλά σίγουρα αφήνει το αποτύπωμά της ακόμα και αν δεν καταλαβαίνεις. Να διαβάζεις ένα βιβλίο είναι προσωπική υπόθεση, αλλά ελάχιστα έχει να κάνει με σένα από την πλευρά της οντότητας που απορρίπτει όταν δεν κατανοεί.

34. Το ζέσταμα του Ντιέγκο Μαραντόνα με τη Νάπολι, υπό τον ήχο του «live is life», που είναι αναμφισβήτητα ένα τραγούδι που στέλνει το μυαλό σου στη δεκαετία του ’80 και κάποια απελευθέρωση που δεν είσαι σίγουρος ποια είναι, αν και μοιάζει να είναι η προκαθορισμένη συνέχεια των χίπις, η οποία δεν γινόταν ούτως ή άλλως να δουλέψει.

35. Η προοπτική του τάβλι. Έχω να παίξω χρόνια. Μας έχουν φάει οι μεγαλεπήβολες συζητήσεις και η ωριμότητα.

34. Οι εκπλήξεις. Να τις κάνω, περισσότερο από το να τις δέχομαι. Μπορώ να πω ότι το ποσοστό επιτυχίας είναι αξιοσημείωτο, όχι μόνο στο ξάφνιασμα, αλλά και στη χαρά που λαμβάνω και, άρα, με δικαιώνει για την επιλογή. Ασφαλώς, αυτά αλλάζουν και μία εποχή επιτυχίας είναι σχεδόν βέβαιο ότι πρόκειται να διαδεχθεί ένα χρονικό διάστημα πλήρους και ανυπόφορης αποτυχίας.

35. Τα θερινά σινεμά. Όχι το τραγούδι.

36. Τα ψευδίσματα των παιδιών σε πολύ μικρή ηλικία. Το έζησα προ πενταετίας και είναι δύσκολο να συνέλθεις έπειτα. Η ανιψιά μου πρόφερε το «ρ» «δ» και ήταν η πληρέστερη μορφή ποίησης στην οποία έχω βρεθεί κοντά.

37. Το κορίτσι που θεωρεί αυτονόητο ότι θα κατακτήσει τον κόσμο. Ισχύει για όλους, αλλά στα κορίτσια αυτή η μορφή είναι η πλέον σατανική. Βαριεστημένες και καθόλου εντυπωσιασμένες από όλο τον ανδρικό αγώνα προς κατάκτησή τους, η πρώτιστη επαφή αναδεικνύει ένα άφατο εκτόπισμα. Έπειτα, αυτό μετατρέπεται σε σκάνδαλο, καθώς η ανδρική αδυναμία απαιτεί την αλλαγή του σε κάτι περισσότερο ανθρώπινο και συναισθηματικό. Αυτό, κιόλας, είναι ο πρώτος οδηγός προς τη βιολογική προσγείωση και τη φιλοδοξία. Δεν υπάρχει, ωστόσο, πληρέστερο είδος ανθρώπου από το αδιάφορο κορίτσι, εκείνο που δύναται να σε ανατινάξει επειδή στο μυαλό του οι κυνικές πληροφορίες δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία, διότι το ίδιο το πλάσμα αποτελεί τη βέλτιστη εκδοχή του ίδιου του κυνισμού.

38. Οι τίτλοι των θεμάτων του koulouriou. Ανεκτίμητο κειμήλιο, το οποίο είδαμε να ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας και το βιώσαμε από την αρχή του. Δεν ήταν το θαύμα του ραδιοφώνου ή της τηλεόρασης, για αυτούς που το έζησαν, αλλά εμείς έχουμε το google.

39. Το Δείπνο Ηλιθίων. Ενώ υπάρχουν άπλετες ταινίες που με κάνουν να γελάω, δεν υπήρξε, μέχρι και μετά το Δείπνο Ηλιθίων, έργο που να με κάνει να γελάω συνεχώς. Και τις τρεις φορές.

40. Η κρέπα. Όχι μόνο ως φαγητό, αλλά και ως λέξη ακόμα και αν κρύβει υποχθόνια καπιταλιστικά μηνύματα. Μία λέξη που δίνει στο μυαλό την εντολή ότι πεινάει, ακόμα και αν αυτή, πέντε δευτερόλεπτα πριν, δεν υπήρχε καν ως υποψία.

41. Όλες οι παραμονές. Η παραμονή Χριστουγέννων (και, για να είμαι ειλικρινής, η παραμονή της παραμονής Χριστουγέννων), η παραμονή Πρωτοχρονιάς, η Μεγάλη Παρασκευή, η μέρα πριν το ταξίδι. Όταν σκέφτεσαι όλα τα μαγικά που πρόκειται να ζήσεις (και σπανίως έρχονται σε αρμονία με την ασυμμετρία του μελλοντικού χρόνου) στην πραγματικότητα εκείνη η στιγμή είναι που βρίσκεσαι στο πικ της διαύγειας, της δημιουργίας και του ερωτισμού.

42. Όταν η μαμά μου συζητούσε με τη μικρή θεία μου και εκείνη ξεκαρδιζόταν. Το ίδιο, όταν η μεγάλη θεία μου συζητά με τη μικρή θεία μου. Ένα γέλιο που έρχεται από ένα χρόνο στον οποίο οι άνθρωποι δεν ένιωθαν την επιθυμία ως βάρος και συνενοχή, για αυτό και η λειτουργία της αφορούσε σε πράγματα υπαρκτά.

43. Η αναμόχλευση της γεύσης των πρώτων τσιγάρων. Έχω χρόνια να το απολαύσω κατ’ αυτόν τον τρόπο και πάλι μου αρέσει περισσότερο από το 98,7% των πραγμάτων στη Γη.

44. Να το πω και, αν έχω αμαρτία, εξομολογημένη η μισή συγχωρεμένη: η Ζωή με τη γροθιά της υψωμένη μετά το δημοψήφισμα. Το τελευταίο κάπως ανεκτό γκρο πλαν που θυμάμαι από την εξ ολοκλήρου θλιβερή πολιτική σκηνή αυτού του τόπου.

45. Η Ζωή Λάσκαρη στο «Μερικοί το προτιμούν κρύο», στο «Κορίτσια για φίλημα», στο «Κορίτσι για δύο». Ήταν τόσος ο έρωτας στην εφηβεία μου, που έχω υποκριθεί ότι θα επιχειρούσα το απονενοημένο αν δε με άφηναν να (ξανά) δω το «Κορίτσια για φίλημα», βράδυ Κυριακής.


46. Οι αναμνήσεις, σε συγκεκριμένη μορφή. Όταν μία συζήτηση φέρνει μία περίπτωση η οποία είναι παρόμοια με ένα παλαιό παράδειγμα, ένα μέρος στο οποίο επισημαίνω ότι είχαμε ξαναβρεθεί, οι ημερομηνίες που συνέβησαν τα γεγονότα και θυμάμαι με απόκλιση και που μπορώ να συνδυάζω με αθλητικά γεγονότα. Η μνήμη σιγά σιγά γίνεται μία άβερεϊτζ κατάσταση, η οποία αποδομεί τα περιττά. Ουδείς ξεφεύγει από αυτό.

47. Μια και είναι καλοκαίρι, οι άδειες παραλίες. Να είσαι μόνος σου. Μου έτυχε πέρυσι, σε παραλία με ένα σπίτι στο οποίο άκουγα τον ήχο των ζαριών στο τάβλι.

48. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια και, όποτε γίνονται, είναι το τοπ γεγονός. Πρωί, βράδυ ή απόγευμα, απομυζούν κάθε ικμάδα ενέργειας, προσφέρουν ιστορίες που ευκαιριακά γίνονται το απαύγασμα της θερινής ζωής, γίνονται λόγος για προσήλωση που πουθενά αλλού δεν επιδεικνύω.

49. Η τύχη που νιώθω για όσα δεν έχω κάνει. Ακόμα και αν δεν πρόκειται να τα κάνω, η προοπτική είναι μαγνητιστική.

50. Η μπύρα. Από το «B for Beer» του Τομ Ρόμπινς μέχρι τις ιρλανδικές παμπ και τις μπυραρίες με τα βαριά λουκάνικα, τα μεγάλα ποτήρια που μοιάζουν να χωρούν όλα τα όνειρα και τις φιλοδοξίες μέχρι και την πεποίθηση ότι κάτι βράδια Σαββάτου, όταν έφευγα από τη δουλειά προς το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, η αγωνία για την μπύρα ήταν τόσο μεγάλη που σχεδόν ευχόμουν να μην πέθαινα έως ότου έπινα τουλάχιστον δύο. Η μπύρα που μου απαγορεύτηκε στην εφηβεία έγινε όχημα και αν και λένε ότι πίνουμε για να μη θυμόμαστε και για να βρισκόμαστε σε ευθυμία, δεν είμαι τόσο βέβαιος ότι δεν πρόκειται για βαθύ ανιδιοτελές συναίσθημα, που δεν είναι καθοριστικό προς τους συμπότες και συνδαιτυμόνες.
Πενήντα πράγματα που με κάνουν χαρούμενο Πενήντα πράγματα που με κάνουν χαρούμενο Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:30 AM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.