Μία υπόσχεση που τηρήθηκε


Πριν από σχεδόν τρία χρόνια βρισκόμαστε με τον Κωνσταντίνο και τον Γιάννη, τα παιδιά που εκείνη την περίοδο «τρέχαμε» πιο εντατικά από ποτέ την ιστοσελίδα waterpolonews.gr, στη Νέα Σμύρνη, που η Βουλιαγμένη φιλοξενούσε προκριματικό γύρο Champions League.
Είχα πάει σε αποστολή... γκρούπι, αφού είχα «χώσει» τον Χρήστο Αφρουδάκη να μου φέρει το σκουφάκι που φορούσε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Βουδαπέστης, το καλοκαίρι του 2014. Ο ελεύθερος χρόνος ήταν καλή ευκαιρία να πιάσουμε συζήτηση με τον Τεό Λοράντο. Ως τεχνικός της Βουλιαγμένης είχε έρθει πλειστάκις σε αντιπαράθεση με τους οπαδούς του Ολυμπιακού, είτε επρόκειτο για τα παιχνίδια στον Πειραιά είτε για εκείνα στον Λαιμό. Εκείνο το βράδυ μιλούσαμε για σχεδόν μία ώρα και ο Λοράντος μάς έλεγε ιστορίες. Σε κάποια φάση, η συζήτηση έφτασε στο μεγάλο παράπονο, την εθνική ομάδα. Ο προπονητής του ΝΟΒ, τότε, έφερε την κουβέντα στις μικρές ηλικίες και το... ξεστόμισε: «Αν θέλουν μετάλλια στις μικρές ηλικίες, τότε καλύτερα να με προσλάβουν».

Αν ο Τεό Λοράντος έχει όρεξη, λέει πολλά. Ο ρόλος μας είναι κυρίως εκείνου του ακροατή, να ακούμε και να μαθαίνουμε. Επίσης, ένας δημοσιογράφος που ακούει ιστορίες πρέπει να έχει ένστικτο, τι είναι αλήθεια και τι ψέματα. Πρέπει να ξέρει ποιος του μιλάει και τι του λέει. Τι είναι σημαντικό, από όλα αυτά. Και υπάρχουν και οι δηλώσεις που αποτυπώνονται στη μνήμη. Μπορεί να είναι κάτι άσχετο, κάτι που να μην γίνεται να χρησιμοποιηθεί, φαινομενικά, στο θέμα που έχει στο νου του. Και, ωστόσο, να μείνουν στο μυαλό, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν την κατάλληλη στιγμή.

Όταν, λοιπόν, η πρόσληψη του Λοράντου ως τεχνικού στην U20 έγινε γνωστή, ένα μέρος μου σκέφτηκε, «εδώ σε έχω Τεό». Δεν ήταν ρεβανσισμός, περισσότερο από την ανάλαφρη σκέψη ότι η ζωή σε φέρνει ενώπιον εκείνου που έχεις υποσχεθεί. Ασφαλώς και οι υποσχέσεις, όπως λέει και ο αφορισμός, μοιάζουν με τα αυγά υπό την έννοια ότι σπάζουν εύκολα, παρ’ όλα αυτά ακόμα και σε κάποιον να μιλήσεις ξεκάθαρα και off the record ένα βράδυ στην Αρτάκη, πρέπει να τηρήσεις την υπόσχεσή σου, που λέει ο λόγος. Και ο λόγος το λέει, αλλά και το χρυσό μετάλλιο στο λαιμό του. Ο Λοράντος πάντα έχει αυτοπεποίθηση που μπορεί να σε έκανε να σαστίζεις από την αμηχανία που σου δημιουργεί, διότι ακροβατεί με την αλαζονεία. Όμως, δύσκολα θα διάλεγα άλλον προπονητή για να παίξει η ομάδα μου κρίσιμο ματς στην έδρα του σχεδόν ισάξιου αντίπαλου. Θα ήθελα, πέρα από το πλάνο, καμικάζι. Νομίζω ότι μετά τον τέταρτο τελικό της Α1 το 2012 αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο στην καριέρα του. Ναι, ο τελικός εκείνος είναι μακράν πρώτος. 

Οι υποσχέσεις που τηρούνται είναι σημαντικές, ανεξαρτήτως αν είναι συμβολικές ή ουσιαστικές. Κατά τη γνώμη μου, στις μικρές ηλικίες η επιτυχία και η αποτυχία κρίνονται από μόνον ένα πράγμα: Πόσοι παίκτες της μικρής εθνικής ομάδας θα παίξουν ή θα παίζουν για χρόνια στη μεγάλη. Ασφαλώς και δεν είναι αφοριστικό αυτό: Μπορεί κάποιος να καταλάβει πόσο σημαντικό είναι ένα χρυσό μετάλλιο μέσα στη Σερβία, έχοντας νικήσει στη σειρά Σερβία και Κροατία σε ημιτελικό και τελικό, για έναν πιτσιρικά 19 χρόνων. Φαντάσου, τώρα, να είσαι παγκόσμιος πρωταθλητής, να γυρίσεις με τους γονείς σου στο «Ελ. Βενιζέλος» με κάμερες και κινητά να αναβοσβήνουν λες κι είναι πεφταστέρια, ακριβώς ανήμερα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, και να φεύγεις για διακοπές, μπάνια και αθεράπευτο κλάμπινγκ δέκα ημερών στους πιο τουριστικούς προορισμούς της νησιωτικής Ελλάδας, εκεί που η κατάληξη –έζα είναι πιο σημαντική από την κατάληξη –ίδα. Πώς να μην απελπιστείς αργότερα, όταν η ζωή σταματήσει να είναι τόσο ωραία;

Βεβαίως, αυτή η γενιά, με μικρό Παπαναστασίου, μικρό Γιαννόπουλο και Μάνο Ζερδεβά (για μένα, το αναμφισβήτητο πρόσωπο του ελληνικού πόλο από τον Μάη του τρέχοντος έτους και μετά), έχει δοκιμαστεί σε κακουχίες και μέταλλα έχει ήδη μπόλικα. Από τότε που ο κόουτς Κραβαρίτης οδήγησε τους μικρούς στο χάλκινο μετάλλιο στους Ευρωπαϊκούς Αγώνες του Μπακού, τα πιτσιρίκια έχουν αποκτήσει εκτόπισμα, το οποίο επιτρέπει να κάναμε λόγο ούτως ή άλλως για μία ενδιαφέρουσα φουρνιά. Έτσι όπως συνδέονται οι ηλικίες, άλλωστε, είναι δύο οι συνεχόμενες καλές φουρνιές, αφού εκείνη από το 2009 έως το 2011 διαδέχθηκε αυτή εδώ. Η αμέσως προηγούμενη λογίζεται ως πολύ επιτυχημένη, αφού στο τωρινό Παγκόσμιο, της Βουδαπέστης, που η Ελλάδα πήρε την τέταρτη θέση, έπαιξαν πέντε που ήταν στην ομάδα του Περικλή Δαμάσκου που πήρε το χάλκινο στο Παγκόσμιο Νέων Ανδρών του Βόλου το 2011: ο Άγγελος Βλαχόπουλος, ο Κωνσταντίνος Γεννηδουνιάς, ο Γιώργος Δερβίσης, ο Κυριάκος Ποντικέας και ο Μάριος Καπότσης. Ποσοστό καθόλου άσχημο. Οι τέσσερις πρώτοι, μάλιστα, ήταν στην ομάδα που κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Καζάν και πήραν μέρος και στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2016 στο Ρίο. Αυτό, άλλωστε, είναι και το αληθινό νόημα. Συν τοις άλλοις, οι συγκεκριμένοι θα πρέπει να χάρηκαν λίγο περισσότερο το βράδυ της Κυριακής, μια και το 2009, νύχτα αποτρόπαιη από κάθε οπτική γωνία, είχαν χάσει τον παγκόσμιο τίτλο Εφήβων από τους Κροάτες μέσα στην έδρα τους, μετά από ένα γκολ που δέχθηκαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο από τα 10 μέτρα, ενώ την επόμενη χρονιά έχασαν ένα χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό της Στουτγάρδης στα πέναλτι με την Ιταλία. Δεν ήταν όλοι μαζί, τόσο στη μία διοργάνωση όσο και στην άλλη, αλλά καταλαβαίνετε το νόημα.

Αν εξαιρεθεί, λοιπόν, το δοξασμένο προφίλ που ρίχνει γκομενάκια και κάνει τους πιτσιρικάδες πρώτες μούρες, πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 5 παίκτες της Εθνικής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2024 που είναι από αυτήν την ομάδα. Εκείνη του 2001, που πήρε το χρυσό στην Κωνσταντινούπολη νικώντας την Γιουγκοσλαβία στον τελικό, δεν τα πήγε πολύ άσχημα, ούτε πολύ καλά. Μπορεί ανά καιρούς να έπαιξαν μέλη της στην Εθνική, όπως, παραδείγματος χάρη, ο Δημήτρης Μιτελούδης, αλλά καριέρα έκαναν ουσιαστικά… 2,5 παίκτες: ο Χρήστος Αφρουδάκης, ο Γιώργος Ντόσκας και ο Μανώλης Μυλωνάκης. Ασφαλώς ο τελευταίος δεν λογίζεται ως… μισός, ωστόσο ήταν στην προεπιλογή εκείνης της ομάδας αλλά όχι στην αποστολή της. Δείγμα πώς μία μίνι «αποτυχία» μπορεί να σου δώσει κίνητρο για να γίνεις ένας από τους πιο συνεπείς επαγγελματίες που είδε ποτέ αυτό το σπορ.

Ο Λοράντος κράτησε την υπόσχεσή του, όπως και όλοι οι προπονητές των παιδιών στις ομάδες τους και στις εθνικές. Από τον Νίκο Βενετόπουλο ως τον Δημήτρη Κραβαρίτη, τον Σάκη Κεχαγιά, τον Δημήτρη Μάζη, τον ομοσπονδιακό προπονητή Θοδωρή Βλάχο, τον Κώστα Λούδη και κάθε έναν που η δουλειά του χάνεται στο συνολικό πλάνο, τους Κρητικούς, τους Χιώτες, τους ανθρώπους στο Παλαιό Φάληρο, στη Γλυφάδα, στη Βουλιαγμένη, φυσικά στον Ολυμπιακό, που έχουν αποκτήσει τη σφραγίδα ενός συλλόγου που ασχολείται ενεργά με τις ακαδημίες και φροντίζει ώστε να έχει τους καλύτερους διαθέσιμους προπονητές στις κατηγορίες.

Σε αντίθεση με άλλα σπορ, πιο προηγμένα –ας κάνω λίγο τον κόκορα- εμείς βάζουμε στοιχήματα για το πόσοι παίκτες των μικρών εθνικών ομάδων που παίρνουν μετάλλια θα παίξουν στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ξέρετε γιατί; Επειδή η Ελλάδα πάει πάντα στους Ολυμπιακούς Αγώνες, ή τουλάχιστον από το 1980 και έπειτα. Πάντως, επειδή η επιτυχία είναι κακός σύμβουλος, δύο σημειώσεις: Η πρώτη, από Σεπτέμβρη τα κεφάλια μέσα και δουλέψτε ένα κλικ περισσότερο, για να μπείτε στην ενηλικίωση με το γκάζι πατημένο. Η δεύτερη, ένας προπονητής έγραψε στο προφίλ του για σερβολαγνεία. Το 1995 οι Έλληνες έφηβοι, που κατέκτησαν το χρυσό μετάλλιο στο Μουντομπάσκετ του ΟΑΚΑ, φώναζαν «πού είναι οι Γιούγκοι». Ο Μάικ Σιζέφσκι κοίταζε τον Ευθύμη Ρεντζιά και σάλια ξεχείλιζαν από το στόμα του, φαντάζομαι ότι έβλεπε έναν πιο εξελιγμένο Κρίστιαν Λέτνερ. Και το 1998 για τον ΝΒΑ έφυγε ο… Πρέντραγκ Στογιάκοβιτς, διαλύοντας το παρεάκι. Είναι πραγματικότητά ότι το σύστημα των Σέρβων δουλεύει περισσότερο με τα ίδια πενιχρά μέσα. Μία νίκη της Ελλάδας, ειδικά σε μικρό ηλικιακό επίπεδο, δεν μπορεί να διαλύσει την καθεστωτικού επιπέδου επικράτηση στην ανδρική κλίμακα. Αν αυτό αλλάξει εν καιρώ θα είναι ευχής έργο. Όμως, μέχρι τότε, ο θαυμασμός είναι δεδομένος. Και αν θεωρείται σερβολαγνεία, ας είναι. Μόνο η πραγματικότητα και ο χρόνος θα μπορέσουν να τη συντρίψουν. 
Μία υπόσχεση που τηρήθηκε Μία υπόσχεση που τηρήθηκε Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:20 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.