Αχ, Ελένη


Οι νεαροί άνθρωποι είναι προορισμένο να σε απασχολούν παντού, σε περίπτωση που συστήνονται ως ομόσταυλοι ή συνάδελφοι, ως ισότιμα μέλη που εξ ορισμού δεν προορίζονταν να είναι. Σε απασχολούν και πιθανώς ασχολείσαι μαζί τους, σκιαγραφείς το χαρακτήρα τους και περιμένεις να ανταποκριθούν.
Η υπομονή που κάνεις μαζί τους είναι πολύ λιγότερη από εκείνη που κανονικά προβλεπόταν. Μέσα σου, το ξέρεις, δεν είσαι υπέρμαχος των παιδιών-θαύμα, είτε επειδή η αναλγησία της καθημερινότητας έχει καθορίσει το θυμικό είτε διότι δεν υπήρξες εσύ ποτέ τέτοιο. Το θράσος, που δεν είναι μία κατάσταση προμελετημένη παρά μία κίνηση η οποία στην εφηβεία πολύ δύσκολα δεν υπάρχει, παίζει μπιζ στο σβέρκο της εμπειρίας. Και εσύ απλώς περιμένεις να περάσει ο χρόνος, για να... μάθει το παλιόπαιδο. Όμως πολύ δύσκολα θαυμάζεις, έστω και εν είδει μίας νύχτας, κάποιον περισσότερο από ένα παλιόπαιδο με δυνατότητες.

Στο πόλο Γυναικών, ένα παιχνίδι ερασιτεχνικό που όσοι το έχουν αγαπήσει το αντιμετωπίζουν με περισσή θαλπωρή, υπάρχει έδαφος ώστε το παιδί-θαύμα να κάνει την εμφάνισή του. Ιδιαίτερα η φουρνιά μετά το 2010 υπήρξε εξαίσια, τόσο στις ηλικίες της όσο και στο γυναικείο επίπεδο. Αμέσως, σου δινόταν η αίσθηση ότι, θα έκαναν το όβερλαπ. Η αίσθηση, βεβαίως, ήταν ψευδής, αφού όλοι πληρώνουν το κόστος τους στην ενηλικίωση, αντιλαμβανόμενοι όχι μόνο πως όσα γνώριζαν-και νόμιζαν ότι είναι τα πάντα- ήταν λίγα, αλλά και μερικές φορές πως ήταν λανθασμένα. Στην ουσία, αυτό το τέλος είναι η επιβράβευση της θεωρίας της σχετικότητας, αλλά και του τρόπου που έκαναν οι άνθρωποι να συμβαίνουν οι καταστάσεις. Η εμπειρία δεν είναι μόνο αυτό που μαθαίνεις από το αποτέλεσμα που φέρνουν οι χειρισμοί στην εκάστοτε κατάσταση, αλλά ένας αριθμός στο άθροισμα πολλών τέτοιων νοητικών παραθέσεων. Και, παρ’ όλα αυτά, η περίοδος που ξέρεις τα πάντα και που μπορείς πολύ εύκολα να κάνεις τα πάντα δεν αντικαθίσταται. Θέλεις να επιστρέψεις σε αυτή, αλλά θα ήθελες να συμφωνήσεις να το κάνεις αν ήξερες ότι θα ξεχνούσες ό,τι μάθαινες; Θα ήθελες να επιστρέψεις σε εκείνο το βάρος που σε κατετρωγε και που σε έκανε να πονάς; Θα ήθελες να επιστρέψεις στο μέρος που επί μονίμου βάσεως, αν συνέβαινε κάτι, ήταν το τέλος του κόσμου;

Βλέποντας την Έλενα Ξενάκη να βγαίνει στην κάμερα της ΕΡΤ, δακρυσμένη από ακόμα έναν αποκλεισμό, προσπάθησα να θυμηθώ πώς ήταν το βάρος της εφηβείας. Και μετά σκέφτηκα ότι, σε κάθε ηλικία, ότι βγήκε και μίλησε ήταν συγκλονιστικό. Φυσικά, τα καλοκαίρια είναι μαγεμένα από τις εθνικές ομάδες και η λύπη, πολλή ή λίγη, υπάρχει ό,τι και να κάνεις, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δε λυπήθηκα περισσότερο για καμία άλλη πολίστρια από την Έλενα. Διότι, παρά το γεγονός ότι για πολλές μεγάλες αυτός ο ολυμπιακός κύκλος είναι η τελευταία ευκαιρία να κάνουν κάτι δικό τους με την Εθνική, η Ξενάκη στροβιλίζεται γύρω σε μία διαστροφή, κεντρική ηρωίδα σε ποιήματα σχιζοφρενούς σουρεαλιστή. Και αυτό που έχει πάθει τους τελευταίους 13 μήνες πρέπει να είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που το παθαίνει Ελληνίδα πολίστρια. Δεν πρέπει, στο παρελθόν, άλλη να έχει πάθει τέτοιο χουνέρι. Επειδή οι πρωταθλητές βρίσκουν τρόπους και αντιμετωπίζουν καταστάσεις, δεν πρέπει να χωρά ανησυχία. Αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ πώς θα αντιμετώπιζα εγώ αυτήν την κατάσταση, πώς δεν θα με διέλυε το χωρατό της ιλαροτραγωδίας που θα βίωνα, όταν για πολύ μικρά πραγματάκια κάπου μέσα μού ένα διαολεμένο νανοπλάσμα εξανίσταται, βιάζοντας τη λογική μου και αναρωτώμενο τι αμαρτίες πληρώνει.

Αν το πιστώσει κάποιος ως επικεφαλίδα, ακόμα και ως περιγραφή, δεν φαίνεται τόσο σημαντικό, ούτε μία πρωτότυπη αθλητική ιστορία. Αν φανταστείς, όμως, ότι θα μπορούσες πολύ πριν γράψει 2 ο αριθμός στην ηλικία σου να έχεις σημειώσει δύο από τα πιο σημαντικά γκολ στην ιστορία του πόλο Γυναικών στην Ελλάδα και τώρα και τα δύο σου βγάζουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα, είναι κάτι. Όχι τόσο οι ίδιες οι στιγμές, όσο το να πραγματευτείς το βάρος, να αναγκάζεσαι να ζήσεις με αυτό για πολύ καιρό, μέχρι να έρθει η επόμενη στιγμή και να ελπίζεις ότι θα αντιστραφούν οι ρόλοι. Ακόμα και μία φορά είναι αρκετή, πόσω μάλλον δύο. Πόσω μάλλον δύο μέσα σε 16 μήνες και στα πιο σημαντικά παιχνίδια της εθνικής ομάδας της χώρας σου και τις δύο φορές που αυτές, άσπλαχνες μέσα στην αλληλουχία των γεγονότων που τις έφεραν, έλαβαν χώρα σε δύο διαφορετικές πισίνες δύο διαφορετικών πόλεων. Το μόνο που μένει ένα στην Ξενάκη, ακόμα, είναι ο πρώτος αριθμός στην ηλικία της.

Το αποτέλεσμα να βρίσκεται σε αυτό το κομμάτι της σκηνής δεν είναι μόνο η εργασία και η προφανής ηθική, αλλά και αυτό που αποκαλείται ταλέντο. Δηλαδή κάτι το οποίο υπάρχει και στο οποίο επεμβαίνεις μόνο για να το βελτιώσεις και να το κάνεις όπλο σου. Και εκεί που δεν το καταλαβαίνεις, αυτό γίνεται ξεχωριστό, σε προσδιορίζει περισσότερο από το να είναι μητέρα σου η Μαίρη Βούλγαρη, μία από τις σημαντικές φυσιογνωμίες του ελληνικού πόλο Γυναικών και άρα να κουβαλάς το κληροδότημα που, όταν δώσεις στους δικούς σου απογόνους, δεύτερης γενιάς πολίστες, θα είναι παράδοση. Η Ξενάκη είναι αριστερόχειρας και έγινε φουνταριστή. Πρόκειται για έναν θαυμάσιο συνδυασμό, ο οποίος μπορεί να παίξει ρόλο-κλειδί. Αυτό συνέβη στο γκολ της Ελλάδας με την Ισπανία στη Βουδαπέστη, για τον προημιτελικό του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. Ενώ η πάσα της Νικόλ Ελευθεριάδου ήταν τέλεια για τη συνθήκη, μία πάσα γεμάτη νεύρο που σημάδεψε το νερό, όχι για να κάνει γκελ αλλά με φούρια, για να μείνει δηλαδή εκεί, ώστε ο αποδέκτης της να τεντώσει το χέρι για να την πάρει, μακριά από τον προσωπικό αντίπαλό του, η ίδια η φουνταριστή της Βουλιαγμένης είχε πάρει τη θέση της εις βάρος της αμυντικού, η οποία, παρασυρμένη από κάποια συνήθεια, της είχε κόψει την τροφοδότηση στο δεξί. Και πριν προλάβει να έρθει η βοήθεια, παρ’ όλο που ήταν σε κοντινή απόσταση, η Ξενάκη είχε ήδη οπλίσει και το αριστερό χέρι της, σε αντίθεση με όλο το υπόλοιπο κορμί της που πλέον υφίστατο επαφή επώδυνη, ήταν στον αέρα, κοιτάζοντας σαν κεφάλι με μάτια στα μαλλιά το τέρμα. Ήταν μία υπέροχη κίνηση. Μία κλασική κίνηση από αυτές που χαρίζουν πρόκριση. Μία κίνηση που κάνει μία παίκτρια η οποία από πολύ νωρίς στην καριέρα της τελειώνει τα σημαντικά παιχνίδια, είναι από τους 14 στους 26 που γεύονται τη δράση των τελευταίων δευτερολέπτων και δεν υποφέρουν, για τον ένα ή τον άλλο λόγο, στον πάγκο. Επρόκειτο για ένα γκολ προορισμένο να γίνει viral και να διανέμεται στο διαδίκτυο, να κάνει δεκάδες χιλιάδες κλικ, ίσως να μπει χρόνια αργότερα σε ένα ποτ πουρί με στιγμιότυπα. Δεν έγινε.

Η πρώτη φορά δεν ήταν. Είχε γίνει ξανά στις 26 Μαρτίου του 2016. Τότε ήταν ακόμα χειρότερο. Τώρα, με τις Ισπανίδες, πέρασαν και περίπου 50 δευτερόλεπτα από την επίτευξη του γκολ της Έλενας μέχρι την ισοφάριση. Τότε, με τις Ρωσίδες, ήταν σίγουρο. Ήθελε 9 δευτερόλεπτα για να τελειώσει η αναμέτρηση και η Ξενάκη είχε σκοράρει ξανά μία γκολάρα, ένα τέρμα με σημαντικό δείκτη δυσκολίας, όπως σχεδόν όλα όσα βάζει. Ήταν το γκολ που θα χάριζε το ολυμπιακό όνειρο μετά την αποτυχημένη απόπειρα του 2012. Και πάλι, εκείνη η αφέλεια στην άμυνα κόστισε το ολυμπιακό εισιτήριο. Ακόμα και παρά τα βαρύγδουπα κλισέ, δεν είναι απαραίτητο να σκύψεις πάνω σε ένα αμφίβολης προέλευσης σπυρί για να το ξεπεράσεις. . Ο γυναικείος κόσμος σε ένα ανδρικής κίνησης σπορ σίγουρα πρέπει να αντιμετωπίσει το σκόπελο της κίνησης, ο οποίος ασφαλώς και είναι γενεσιουργός αιτία ψυχολογικών προβλημάτων. Αλλά είναι υποχρεωτικό, για τη χειραφέτηση, να υπάρχουν αυτές οι θαρραλέες που βάζουν τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων, λιγότερο πομπωδώς στο βάζο με το απαγορευμένο γλυκό, και να σπέρνουν καρπούς σε εδάφη που έμοιαζαν χέρσα.

Η Ξενάκη έχει νικήσει και έχει χάσει πολύ ήδη σε παιχνίδια μέχρι τώρα στην καριέρα της. Τον Μάη του 2013 ήταν μαζί με την Ιωάννα Χυδηριώτη εκείνες που πήραν μέρος στην ψυχοφθόρο διαδικασία του μάλλον πιο συναρπαστικού και ψυχαγωγικού παιχνιδιού που έχω δει ποτέ στη ζωή μου ζωντανά, του τρίτου τελικού του πρωταθλήματος της Α1 στο «Πέτρος Καπαγέρωφ», ευστοχώντας στα πέναλτι που επιχείρησαν. Έπειτα, έχουν αναγκαστεί, εδώ και τέσσερα χρόνια, να μην κόβουν όπως επιθυμούν το νήμα. Έχει νικήσει σε τελικούς Νεανίδων και Νέων Γυναικών, έχει νικήσει σε μεγάλα διεθνή τουρνουά στις μικρές ηλικίες και έχει χάσει σε ίδιες καταστάσεις, ημιτελικό Παγκόσμιου Νέων Γυναικών στα πέναλτι, προημιτελικό Παγκόσμιου στον Βόλο με τον Καναδά, στη διοργάνωση που η FINA βρήκε να δοκιμάσει όλα τα τερτίπια των παραγόντων της, αλλά ταυτοχρόνως έχει υπάρξει παγκόσμια πρωταθλήτρια Νεανίδων, πρωταθλήτρια Ευρώπης Νεανίδων. Δεν είναι το σύμβολο των γεννημένων από το 1995 έως το 1998 πολιστριών της χώρας, αλλά βιώνει την πλέον αξιοσημείωτη κατάσταση με ένα πρόσωπο από το οποίο, χωρίς να χρειάζεσαι πολλά πολλά, καταλαβαίνεις το πείσμα, ένα πείσμα παιδικό ενδεχομένως, το οποίο, όπως συμβαίνει με το βλέμμα των ελαφιών, που είναι έτσι κατασκευασμένο για να σε συγκινεί επειδή θεωρείς πως το ίδιο είναι συγκινημένο, θα μπορούσε να μην ισχύει, αλλά στο νερό αποδεικνύεται σωστό το συμπέρασμα.

Ωστόσο, είναι σπάνιο. Το ελληνικό πόλο Γυναικών δεν υπολείπεται σε δράμα από τα υπόλοιπα σπορ στα οποία υπάρχει κάτι παραπάνω από αξιοπρεπείς παρουσίες, ωστόσο δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη περίπτωση στην οποία μία παίκτρια πόλο να βιώνει ένα τόσο αξιοπρόσεκτο déjà vu. Όλες έχουν τις στιγμές τους, πιθανώς τα νικητήρια γκολ τους ή τα μοιραία λάθη τους, αλλά τα δύο γκολ της Έλενας μοιάζουν να ξεπατικώνονται από το βάθος της Ιστορίας ή μίας ιστορίας χωρίς νόημα. Δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της. Ή θα ήθελα, δεν ξέρω. Τι διάολο μάθημα μπορεί να της δώσει ένας τόσο στυγνός πόνος, όμως, θα ήταν επιθυμητό να μου το εξηγήσει κάποιος. Ενώ πόρρω απέχει από το να είναι το πλέον τραγικό πρόσωπο στην αθλητική ιστορία, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δικαιούται δύο φορές να νιώσει μία αδικία η οποία δεν έχει ληστρική διάθεση, αλλά απλώς συμβαίνει ως συνέχεια γεγονότων που φαίνεται ότι έχουν διευθετηθεί. Γιατί, λοιπόν, εκείνη η Ρωσίδα από το «1» δεν προτίμησε να σουτάρει στην κλειστή γωνία της Χρυσής Διαμαντοπούλου και έπρεπε να δώσει στη Σιμάνοβιτς που ερχόταν από πίσω; Από ποιο γονίδιο η ρωσική απελπισία της νικήθηκε και φέρθηκε τόσο ψύχραιμα; Για ποιο λόγο έπιασε τόσο καλά η Φόρκα την μπάλα τις προάλλες; Πώς η προπόνηση και η ικανότητα της κιναισθησίας της νίκησε το χρόνο και την κάκιστη για τις Ισπανίδες συνθήκη;

Και η κύρια ερώτηση: Θα το βάλει κάποτε το ρημάδι το αναπάντητο γκολ η Έλενα; Θα γίνει αυτό που θα υπαγορεύσει στο λαϊκό αίσθημα να ασχοληθεί με τη μοιρολατρία της και με την κατάσταση περί δανεικών, αυτό που η επιστήμη αποκαλεί Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας; Και αν το κάνει, θα σβηστεί άπαξ και διά παντός αυτή η τάση προς την ιλαροτραγωδία, την οποία καλείται να ξεπεράσει πιο έντονα τώρα, μια και στο νέο πόνο αθροίζονται τα υπολείμματα της παλιάς οδύνης;

Μάλλον θα ήθελα να είμαι στη θέση της. Ή δεν θα ήθελα, δεν ξέρω. 
Αχ, Ελένη Αχ, Ελένη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:35 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.