Ο πιο κουλ τύπος στον κόσμο



Όπως ο φιλόσοφος δεν είναι δύο χέρια, μοναχά τους, αλλά αποτέλεσμα πολλών γραπτών, έτσι και δεν υπάρχει κάποιος σπουδαίος στον αθλητισμό που να προέκυψε από παρθενογένεση. Ωστόσο, ό,τι νέο φέρνει είναι πιθανό ότι υπάρχει μέσα του.
Όπως και στην παραμελημένη φιλοσοφία, που έκανε το μοιραίο λάθος να χωρίσει τον εαυτό της από τα μαθηματικά, έτσι και στα σπορ η ιστορία γράφεται από χίλια χέρια. Και είναι εντυπωσιακό ότι εκείνος που φαίνεται ότι είναι το προϊόν των χιλίων χεριών, παρά το γεγονός ότι αποτελεί άθροισμα ανθρώπινων προσπαθειών, μοιάζει να αραδιάζει στο τραπέζι κάτι που μόνο βαθιά μπορεί να αποκαλυφθεί ως επανάληψη. Υπόθεση εργασίας, το ανθρώπινο πνεύμα μετατρέπεται πάνω στα συστατικά σε ό,τι μπορεί να θεωρείται ανεπανάληπτο και μόνο στα έγκατα της ουσίας θα μπορούσε ίσως να διαδεί κάτι που έχει προϋπάρξει, όχι ως γονίδιο, αλλά ως περίγραμμα ύπαρξης, αυτό που, δηλαδή, συνηθίζουμε να αποκαλούμε στυλ.


Παραδείγματος χάρη, ο Στιβ Κερ μού θυμίζει τον Γκρεγκ Πόποβιτς. Υπάρχει ένα συγκεκριμένο βίντεο, με τη σειρά των τελικών του ΝΒΑ στο 3-1. Η συζήτηση έφτασε, επειδή οι Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς έπαιξαν απίθανο μπάσκετ σε όλα τα play off, στο ότι βετεράνοι παίκτες άλλων σπουδαίων ομάδων αμφισβητούσαν την αξία τους, λέγοντας ότι οι ομάδες τους θα νικούσαν τους Γουόριορς. Ο Κερ αντέδρασε ως εξής: «Έχουν δίκιο. Θα μας σκότωναν όλοι». Σε αυτόν το σαρκασμό, όπως και σε εκείνους που επιχειρεί ο κόουτς Ποπ ως δεύτερη φύση, εμφανίζεται όλη η άνεση ενός ανθρώπους που έχει κατορθώσει να αποδέχεται τις καταστάσεις που του έρχονται αβίαστα, χωρίς να βιάζεται. Μόλις οι Γουόριορς κατέκτησαν το πρωτάθλημα και πάνω στο πόντιουμ, ο Στιβ Κερ αστειεύτηκε στην Ντόρις Μπερκ: «Είχαμε πολύ λίγο ταλέντο, το μεγαλύτερο ρόλο έπαιξε το κοουτσάρισμα». Ο 52χρονος, γεννημένος στη Μπεϊρούτ του Λιβάνου, προπονητής βρήκε τον τρόπο να αστειευθεί ακόμα και ελάχιστη ώρα μετά τη λήξη του πέμπτου τελικού, που του έδωσαν το δεύτερο δαχτυλίδι πρωταθλητή ως προπονητή και έβδομο συνολικά. Και, φυσικά, να συγκινηθεί, μια και έχασε το μεγαλύτερο μέρος των play off με πρόβλημα υγείας και επέστρεψε για να οδηγήσει τους Γουόριορς στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Κερ άφησε τον Μάικ Μπράουν να κάνει κουμάντο στο μεγαλύτερο μέρος της post season και δεν του πήρε κάτι πίσω.

Ενώ δεν πρόκειται για διάνοια, ο Στιβ Κερ ήταν πολύ έξυπνος παίκτης. Παρά το γεγονός ότι η... γκαντεμιά έμοιαζε να τον κατατρύχει στα καλά χρόνια της καριέρας του, μια και πήγε στους Σικάγο Μπουλς το 1993, δηλαδή το καλοκαίρι που ως κεραυνός εν αιθρία έπεσε η πρώτη αποχώρηση του Μάικλ Τζόρνταν από το μπάσκετ, έγινε γιορτή. Πρώτα έμεινε στους Σικάγο Μπουλς για 5 χρόνια, πανηγυρίζοντας 3 πρωταθλήματα μετά την επιστροφή του MJ στο μπάσκετ και έπειτα πήγε στους Σαν Αντόνιο Σπερς, με τους οποίους κατέκτησε το πρωτάθλημα του 1999. Μετά από ένα χρόνο στους Πόρτλαντ Τρέιλ Μπλέιζερς, επέστρεψε στους Σπερς, με τους οποίους κατέκτησε το πρωτάθλημα του 2003, όχι, όμως, πριν προσφέρει μία τελευταία δική του σημαντική στιγμή: Τα 4 τρίποντα στον έκτο τελικό της Δύσης με τους Ντάλας Μάβερικς, τρία εκ των οποίων στο διάστημα που το 65-71 μετατράπηκε σε 79-71, στα μέσα της τέταρτης περιόδου. Μάλιστα, υπάρχει μία μνημειώδης βουτιά για να σώσει μία κατοχή και όλα αυτά στην ηλικία των 37.

Οι ισχυροί Γουόριορς είναι μία ομάδα που αναγκαστικά σε κάνει να φαίνεσαι καλύτερος από ό,τι είσαι. Δεν ήταν πάντα έτσι. Όμως με την πτώση των Λέικερς και την αγορά να αναζητά ήλιο, το Σαν Φρανσίσκο με την πορτοκαλί γέφυρά του προσφέρθηκε για να γεμίσει τα κενά. Λίγες αγορές έχουν υπεραξία για τον ΝΒΑ: Αν οι περισσότερες πόλεις είναι ταινία που βγάζει κάποια κέρδη, ελάχιστες είναι εκείνες που θα φέρουν τα τρελά υπερκέρδη, όπως οι παραγωγοί εκτιμούν. Το Γκόλντεν Στέιτ έγινε μία τέτοια αγορά, αφού ενώ είχε τις προοπτικές δεν υπήρχε η ομάδα. Τώρα, μπορεί να λέγεται ότι είχε παικταράδες, αλλά αν μπουν όλα τα θέματα στο τραπέζι, ο Κέβιν Ντουράντ είναι ο μόνος που μπορεί να λογίζεται ως τέτοιος: Είναι ο μόνος, εξάλλου, που επιλέχθηκε στο νούμερο 2 του ντραφτ και όχι χαμηλότερα. Ο Στέφεν Κάρι επιλέχθηκε στο νούμερο 7 του ντραφτ, το οποίο είναι ψηλά και μάλιστα οι Μινεσότα Τίμπεργουλβς τον απέρριψαν δύο φορές, αφού διάλεξαν το νούμερο 5 και το νούμερο 6. Ο Κλέι Τόμπσον επιλέχθηκε στο νούμερο 11 του ντραφτ και ο Ντρέιμοντ Γκριν στο νούμερο 35. Αυτή η τριάδα άνοιξε μόνη της το δρόμο για να γίνει η πιο απολαυστική κατάσταση να παρακολουθείς στο ΝΒΑ: δεν επρόκειτο για ευλογημένα παιδιά, που η λίγκα περίμενε με ανοικτές αγκάλες.

Και πάλι, χρειάστηκαν κάποιον να τους ενορχηστρώσει, για να φτάσουν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Κάποιον που θα μπορούσε να προβεί στους απαραίτητους χειρισμούς ώστε το εκθαμβωτικό ταλέντο τους να αποκτήσει μορφή η οποία θα έφερνε τη νίκη ως μόνιμη κατάσταση. Κάποιον που να έχει την ευχέρεια να είναι προπονητής με σαφές πλάνο και σημαντικός διαχειριστής προσωπικοτήτων. Ο Στιβ Κερ ήταν ο κατάλληλος, μετά τον Μαρκ Τζάκσον, που έδωσε στην άμυνα ένα κλικ περισσότερη σημασία από αυτό που έπρεπε. Ο Τζάκσον είχε ένα πρόβλημα που δεν είχε λύση: αλλιώς ήξερε ότι παιζόταν το μπάσκετ. Ο Κερ επίσης είχε μπασκετική καλλιέργεια, μόνο που διέθετε και κάτι άλλο: τη μαθητεία κοντά σε δύο προσωπικότητες που δεν του έδωσαν μόνο τρόπους και παραλλαγές στην καλαθοσφαίριση αλλά, την ανοιχτομυαλιά που απαιτείται ώστε να μην αποκλείει κάτι αν δεν το δοκίμαζε. Η θητεία του κοντά στον Φιλ Τζάκσον και τον Γκρεγκ Πόποβιτς ήταν ευεργετική.

Υπήρχε ένας συνδυασμός καταστάσεων που επηρέασαν τον Κερ, ο οποίος φέτος συμπληρώνει τα 27 χρόνια γάμου. Από καιρού εις καιρόν «χαλάει» τη χλιδή, με ξεσπάσματα που φέρνουν τεχνικές ποινές και αποβολές από παιχνίδια. Και άλλες φορές κάθεται στον πάγκο κατά τη διάρκεια όλου του 48λεπτου, σχεδόν απαθής, χωρίς να πιάνει τα ταμπλό για να φτιάξει ένα σύστημα. Οι επιρροές είναι σαφείς. Από τότε που το ΝΒΑ μετατράπηκε από ένας άλλος πλανήτης σε έναν άλλο πλανήτη ορατό στους ανθρώπους, η στάση του προπονητή μίας επαγγελματικής ομάδας μπάσκετ έγινε θέμα από τη στιγμή που ο Φιλ Τζάκσον, στο διάστημα μίας ολόκληρης σεζόν, σπανίως σηκωνόταν από τον πάγκο του για να δώσει οδηγίες στους παίκτες του. Ή θα σηκωνόταν σε περιπτώσεις που ένα παιχνίδι θα στράβωνε άσχημα και θα διέσχιζε ένα τόπο 7 βημάτων, ώστε οι παίκτες να αντιληφθούν μόνο από την κίνηση τη σοβαρότητα των ατοπημάτων τους. Για τον Ποπ λίγα μπορεί να πει κάποιος. Από το χιουμοριστικό haq a shaq μέχρι τις μονολεκτικές απαντήσεις στην Ντόρις Μπερκ, η οποία του την... έφερε στα φετινά play off με τη μία ερώτηση την κάθε φορά, από τις δύο που έχει συμφωνήσει το κεντρικό τηλεοπτικό δίκτυο κάλυψης ότι έχουν δικαίωμα οι δημοσιογράφοι να κάνουν στους προπονητές στα τέλη της πρώτης και της τρίτης περιόδου, και από τις φωνές σε όλους τους παίκτες του, ανεξαιρέτως, μέχρι το χιούμορ και την ελάχιστη διάθεση να πάρει οποιονδήποτε έπαινο για ό,τι έχει φτιάξει, ο Ποπ είναι ένας πνευματικός λαβύρινθος. Και πάλι, ο Κερ, που μετά από αυτούς τους δύο κατέληξε τηλεοπτικός αναλυτής δίπλα στον θρυλικό Μαρβ Άλμπερτ, τον πλέον αναγνωρίσιμο, μετά τον Τζόνι Μοστ, περιγράφοντα παιχνιδιών στην ιστορία του ΝΒΑ...

Στοπ καρέ. Σήμα κατατεθέν πρέπει να είναι η περιγραφή του στην κίνηση που κάνει ο Μάικλ Τζόρνταν στους τελικούς του ΝΒΑ το 1991, όταν αλλάζει τα χέρια στον αέρα. Ο τρόπος που λέει τη λέξη «spectacular» είναι ιδιάζων, κυρίως διότι εντυπώνεται στο μυαλό το ηχόχρωμα και είναι από εκείνες τις στιγμές που θυμάσαι με το σχηματισμό της ανάμνησης να είναι πολύ κοντινός σε αυτό που έγινε εκείνη τη στιγμή.



Στο ΤΝΤ, ο Κερ διέπρεψε. Για να πω την αλήθεια, θα μπορούσε να κάνει από καλά ως πολύ καλά οτιδήποτε επικοινωνιακό. Και ενώ διέπρεψε και συνδέθηκε με ομάδες, ως εν δυνάμει τεχνικός, περίμενε ΤΗ δουλειά. Αυτό που θα του έδινε τη δυνατότητα να γίνει μέρος μίας δοξασμένης εποχής. Το 2014 ο Μαρκ Τζάκσον είχε κάνει τους Γουόριορς μία αμυντική ομάδα, που δυσκολευόταν να βρει τα οφέλη στη μετάβαση στην επίθεση. Ωστόσο, αυτό άλλαξε με το τρανζίσιον και κυμάνθηκε περίπου στην ίδια λογική που ο Πεπ Γκουαρντιόλα με τη βοήθεια του Γιόχαν Κρόιφ έφτιαξε την Μπαρτσελόνα, με το ελεύθερο παιχνίδι σε συγκεκριμένους χώρους από το κέντρο και μπροστά. Όπως αυτοί οι χώροι με τον Μέσι φάνταζαν τεράστιοι, αφού η ροπή της άμυνας τους άφηνε ορθάνοικτους και το μόνο που έμενε ήταν να αξιοποιηθούν, κάτι που ήταν καταδικαστικό ότι θα συνέβαινε σε κάθε ματς και μάλιστα παραπάνω από μία φορά, έτσι και ο Κερ είδε αυτούς τους χώρους με την πρότερη εμπειρία του ως παίκτης καταπληκτικών προπονητών και βοηθών, του Τεξ Γουίντερ, πρωτομάστορα της τριγωνικής επίθεσης και του Αρ Σι Μπιούφορντ, πρωτοπαλίκαρου του Γκρεγκ Πόποβιτς και προτίμησε για βοηθό του τον Λιουκ Γουόλτον, που η αίσθηση που έχει για το μπάσκετ είναι μοναδική και κληρονομημένη, άλλωστε ο Μπιλ Γουόλτον είναι ένας από τους καλύτερους σέντερ όλων των εποχών, σχεδόν ιδιοφυής στον τρόπο που αντιμετώπιζε το παιχνίδι, τις γωνίες και τους χώρους- και ουδείς πρέπει να αμφιβάλλει ότι σε ένα γκάλοπ με πραγματικά παλιούς οπαδούς του UCLA, ο Λιου Αλσίντορ, κατα κόσμον Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ, δεν θα πρώτευε θριαμβευτικά σε ό,τι αφορά την προτίμησή τους για τον κορυφαίο σέντερ στην ιστορία του κολεγίου, το οποίο κατέκτησε 10 από τα 12 πρωταθλήματα που έγιναν από το 1964 έως το 1975.

Κι ενώ μοιάζει ο Κερ να βρέθηκε τυχαία σε μία θέση στην οποία δρέπει οφέλη, αυτό το ομοίασμα είναι μόνο ελλιπής μνήμη. Πριν από 20 χρόνια, χάριζε το πρωτάθλημα στους Σικάγο Μπουλς με ένα σουτ από τη βολή και έβγαζε, στην παρέλαση, το μνημειωδέστερο λόγο που έχει βγάλει κάποιος από το καλοκαίρι του 1987, όταν ο Πατ Ράιλι, τεχνικός των Λέικερς, κομψός όσο ο Γκαστόνε σε συνδυασμό με τον νηφάλιο Φρανκ Σινάτρα, όσο ο Ντιν Μάρτιν δηλαδή, είχε πει ότι «τον επόμενο χρόνο θα το κερδίσουμε ξανά», ενώ η τελευταία ομάδα που είχε κάνει ριπίτ ήταν οι Μπόστον Σέλτικς, το 1969.




Πήρε πέντε πρωταθλήματα ως παίκτης, στα οποία η συμμετοχή του δεν ήταν αμελητέα και συνεχίζει με δύο πρωταθλήματα ως τεχνικός, με την ομάδα του να παίζει το μπάσκετ που θα θέλαμε να υπάρχει ως επιλογή για όλους και όχι μόνο για μία ομάδα. Ένα μπάσκετ απατηλό για όλους όσοι θέλουν να παίξουν μπάσκετ, που μπορεί να καταστρέψει ένα ταλέντο, μόνο και μόνο από την ισχυρή πεποίθησή του ότι δεν χρειάζεται να αναλωθεί στα βασικά, στη δομή του και ότι μπορεί να ταξιδέψει κατευθείαν με το διαστημόπλοιο. Και όλα αυτά, χωρίς να διεκδικεί αναγνώριση, παραμένοντας άνετος και μειλίχιος, ένα καθησυχαστικά ρευστό περίγραμμα ύπαρξης. 
Ο πιο κουλ τύπος στον κόσμο Ο πιο κουλ τύπος στον κόσμο Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 5:38 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.