Δεν είναι εθνικοί προδότες, είναι προδότες του ανθρωπισμού



Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι μία πιο βλάχικη και φασιστική εκδοχή του Γουόλτερ Ματάου (συγγνώμη γκρινιάρη γέρε, όπου κι αν είσαι, αν όντως είσαι κάπου). Μετά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, για το οποίο ο ίδιος ήταν προετοιμασμένος, σάλεψε.
Άρχισε να κλείνει στη φυλακή όλους τους εχθρούς της πατρίδος, δηλαδή τους εχθρούς του. Ταυτοχρόνως, τα έβαλε με όποιον σου έρχεται στο μυαλό: τις ΗΠΑ, τη Γερμανία, τη Γαλλία, όλο το δυτικό κόσμο. Είχαν προηγηθεί τρεις νεκροί Ρώσοι πιλότοι, σε μία περίπτωση στην οποία ο Βλαντιμίρ Πούτιν αποδείχθηκε κότα λειράτη. Είναι πολύ πιθανό, βέβαια, ο Ερντογάν να του χρωστάει χάρη. Για τους περισσότερους μεγάλους ηγέτες των χωρών, το Ισλαμικό Κράτος μοιάζει να είναι ό,τι οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών για την Αστυνομία: Εκτός από άθικτο, είναι πιθανό ότι στελέχη των κυβερνήσεων γνωρίζονται με μέλη του.

Λίγο αφού έγινε το πραξικόπημα, αρκετοί Τούρκοι άρχισαν να φεύγουν από τη χώρα. Φαινόταν προς τα πού θα πήγαινε. Ο Ερντογάν δεν περίμενε να έρθει η 26η Απριλίου, ημέρα δημοψηφίσματος, στην οποία πήρε όλες τις εξουσίες και επισήμως με πολύ μικρή διαφορά πάντως –αλλά λίγο τον ένοιαζε- για να αρχίσει να κλείνει κόσμο μέσα. Έκλεισε δημοσιογράφους, δικηγόρους, πολιτικούς. Είναι πρόσφατη η επίθεση που εξαπέλυσε ο Ένες Κάντερ, πάουερ φόργουορντ των Οκλαχόμα Σίτι Θάντερ και την πλήρωσε: συνελήφθη ο πατέρας του. Ο Ερντογάν θέλει, εν είδει Σαλώμης, την κεφαλή του Φετουλάχ Γκιουλέν, κατοίκου των Ηνωμένων Πολιτειών, που μετά βεβαιότητος ακλόνητης τον έχει παρουσιάσει ως τον εμπνευστή του πραξικοπήματος.

Τούρκοι ήρθαν και στα μέρη μας, θυμάστε. Εκείνοι οι 8 αξιωματικοί που ζήτησαν άσυλο στην Ελλάδα και στις 26 Ιανουαρίου του 2017 τους δικαίωσε ο Άρειος Πάγος. Ο Ερντογάν εξερράγη και, φυσικά, άρχισε να βροντοφωνάζει ασυναρτησίες. Ούτως ή άλλως ήταν εχθρικός προς τη Συνθήκη της Λωζάννης και την επαναδιαπραγμάτευσή της για τα ελληνικά νησιά. Τώρα, δεν ξέρουμε ποια είναι τα νησιά. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κράτησε περί τη χιλιετία και η Οθωμανική σχεδόν το μισό. Από τότε που έπεσε η Πόλη, στις 29 Μαΐου 1453, έως τη Συνθήκη της Ανδριανούπολης, το 1832, πέρασαν 379 χρόνια. Ο Κεμάλ έφερε στο φως τους Νεότουρκους και έγιναν γενοκτονίες. Το 1919, ο ελληνικός στρατός έφτασε στη Σμύρνη και μέχρι το 1922, λόγω ξεκάθαρης μωροφιλοδοξίας, αποφάσισε να πάει πιο μέσα. Η Μεγάλη Ελλάδα ήταν, στην πραγματικότητα, 1.500.000 Έλληνες της Τουρκίας που επέστρεψαν στα σπίτια τους. Κάτι παρόμοιο, με το οποίο πραγματεύεται, κιόλας, η «Πολίτικη Κουζίνα», έγινε και το 1955. Όσοι ασχολούνται με τις λεπτομέρειες της Ιστορίας γνωρίζουν πολύ καλύτερα.

Αν το δούμε ψύχραιμα, δεν μπορούμε να ξέρουμε. Γείτονες που μοιράζουν χωράφια είμαστε και αυτό συνεχίζεται στο πέρασμα των χρόνων. Αυτό που μπορούμε να ξέρουμε είναι το ήθος μας και τη στάση μας, του καθενός ξεχωριστά αλλά και του κράτους, απέναντι στον άνθρωπο. Τον ανθρωπισμό μας. Ο Άρειος Πάγος έκανε το αυτονόητο, δίνοντας άσυλο στους 8, διότι η μοίρα τους σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν προδιαγεγραμμένη. Αν έδινε το δικαίωμα στην κυβέρνηση να τους γυρίσει, τότε θα κατέληγαν σε κάνα σκοτεινό μπουντρούμι, μία ωραία λέξη, παρ’ όλα αυτά τούρκικη. Όπως ο καφές.

Ο Ερντογάν, που το όνειρό του είναι να διαγράψει τον Κεμάλ από τα μητρώα της Ιστορίας, κάνει bullying  στους Έλληνες πολιτικούς. Είναι κακό σπυρί, για την ακρίβεια είναι ένας θύλακας σε τριχωτό στέρνο, που δεν φεύγει. Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ισχυρή πιθανότητα ότι δεν του αντιμιλάει. Κι άπαξ και δεν του αντιμιλά ο πρωθυπουργός, ουδείς του αντιμιλά. Ο Ερντογάν έβαλε χέρι στην ελληνική κυβέρνηση για την απόφαση του Άρειου Πάγου. Αλλά ο Άρειος Πάγος πρέπει να προσφέρει στους ανθρώπους, από όπου κι αν προέρχονται, την ευκαιρία να ζήσουν. Οι 8 Τούρκοι αξιωματικοί το βλέπουν ως εξής: «Όταν απελευθερωθεί η χώρα, θα γυρίσουμε». Η ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να κάνει του κεφαλιού της σε αυτήν την περίπτωση. Αλλά γενικώς μπορεί.

Υπήρξε, λοιπόν, μία εξοργιστική είδηση τις προηγούμενες μέρες. Ότι όσοι εμφανίζονται στα σύνορα της Τουρκίας με την Ελλάδα με σκοπό να συλληφθούν, βλέπουν ανένδοτους αξιωματικούς να τους γυρίζουν πίσω. Πίσω από εκεί που ήρθαν. Αν ισχύει αυτό, προφανώς επειδή μιλάμε για επιφανείς πολίτες, τότε πρέπει να είναι κυβερνητική εντολή. Και όποιος την έχει δώσει είναι προδότης περιωπής, ρουφιάνος και, ασχέτως αν μπορεί να κοιμηθεί το βράδυ, πρέπει να μπει στη φυλακή. Τον Ιανουάριο του 2015 η κυβέρνηση υποσχέθηκε τα... πόδια της και δεν έκανε τίποτα. Αλλά άσχετα από αυτό, τους μισθούς και όλες τις υπόλοιπες ανέσεις που θα μας μετέφεραν σε μία ένδοξη εποχή, ίσως για να γίνουμε ξανά ρεμάλια χωρίς τρόπους συμπεριφοράς, απέτυχε σε όλα τα μικρά πράγματα: είναι φίλη με τους αναρχικούς των Εξαρχείων, που έχουν διαλύσει την περιοχή. Έδωσε εντολή στα ΜΑΤ για να καταστείλουν πορείες. Έφτιαξε νόμο με τον οποίο ένας βιαστής μπορεί να αφεθεί ελεύθερος. Κλόνισε την πεποίθηση ότι τουλάχιστον θα ήταν ένα μέρος στο οποίο ο άνθρωπος θα μπορούσε να βασιστεί για να ζήσει φιλειρηνικά. Σε οποιαδήποτε διαδικασία, ειδικά σε ό,τι αφορά τις δημόσιες υπηρεσίες, έκανε τη ζωή μας δυσκολότερη. Ανεξαρτήτως προνομίων, που υποσχέθηκε ότι θα φέρει, η κυβέρνηση αποδείχθηκε ψεύτρα στα πανανθρώπινα: αυτό είναι το έγκλημά της. Δεν είναι κακό να αγωνιζόμαστε όλοι να τα φέρουμε εις πέρας, κακό είναι που ζούμε σε ένα τοξικό περιβάλλον, στο οποίο πρωτεύει η κακία. Δεν πειράζει να αποτυγχάνεις σε αυτά που δεν μπορείς κι ας τα υποσχέθηκες (μάλλον πειράζει, αλλά πειράζει λίγο), όμως είναι τσούξιμο να αποτυγχάνεις σε ό,τι έμοιαζε ότι είναι η φύση σου και σε συνοδεύει.

Όποιος αρνείται να δώσει άσυλο σε ανθρώπους από άλλη χώρα που είναι νομοτελειακό ότι θα καταλήξουν στη φυλακή πρέπει να βλέπει σπανίως το φως του ήλιου. Το δικαστήριο είναι εκείνο που από τα χέρια του περνά η εκτελεστική εξουσία και υπάρχουν νόμοι και ανθρώπινα δικαιώματα. Η καταστρατήγησή τους τόσο μισερά, με τέτοια μικρότητα και κουτοπονηριά, πρέπει να φέρει οπωσδήποτε τιμωρία. Η κυβέρνηση, ως συνέχεια άλλων κυβερνήσεων, πρέπει να κρίνεται για τους χειρισμούς της σε ό,τι συμβαίνει για πρώτη φορά, ό,τι δηλαδή, δεν προκύπτει ως άθροισμα γεγονότων από έναν καιρό που δεν είχε ευθύνη. Τα ΜΑΤ στους δρόμους, η ασύλληπτη γραφειοκρατία και κυρίως η καρατόμηση του ανθρώπου και της συναίσθησης αλληλεγγύης είναι η απόλυτη ευθύνη της. Αν για να κερδίσει χρόνο στέλνει στο στόμα του λύκου ανθρώπους που ίσως να μη φταίνε σε κάτι πέρα από το ότι οι πεποιθήσεις τους είναι διαφορές από αυτές του δικτατορικού καθεστώτος, δεν τους καθιστά εθνικούς προδότες, αλλά προδότες σκέτο. Για τα εδάφη ο Ερντογάν μπορεί να λέει ό,τι θέλει και, ως Μάικλ Μάντσεν στους «Reservoir Dogs», να του πεις, «are you gonna bark all the time little doggy or are you gonna bite». Αλλά αυτό, όχι. Οι αθώοι άνθρωποι πρέπει να είναι ελεύθεροι και, σε περίπτωση που δεν γίνεται να αποφασίζουν οι ίδιοι τι θέλουν να κάνουν, να αποφασίζει ο νόμος, που για όλους μας φτιάχτηκε. Να απαγορεύεις την είσοδο στα σύνορα στο πλαίσιο μίας άτυπης συμφωνιας αποτελεί ολεθριότητα. Πέρα από το γεγονός ότι θα πληρώσεις αργά ή γρήγορα την έλλειψη ταυτότητας, το μπουντρούμι σού ανήκει.
Δεν είναι εθνικοί προδότες, είναι προδότες του ανθρωπισμού Δεν είναι εθνικοί προδότες, είναι προδότες του ανθρωπισμού Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:38 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.