Ο γιος του Θεού ποιον είχε πατέρα;


Η χριστιανική θρησκεία δεν είναι η κορυφαία στην εφαρμογή της. Θα μπορούσε να είναι, να έχει κάποιο νόημα, αν δεν ήταν τόσο φασιστική. Αν, δηλαδή, στην ίδια την εφαρμογή της επέτρεπε στις άλλες θρησκείες να υπάρχουν.


Τώρα, αυτό είναι αντίφαση, έτσι δεν είναι; Η χριστιανική θρησκεία δεν θα έπρεπε να βασίζεται σε τεστοστερονικούς δογματισμούς. Διότι η μόνη αληθινή πεποίθηση που απορρέει μέσα από αυτή είναι η εξής: «Το καλό και η αγάπη είναι τα ανώτατα συστατικά». Δεν υπάρχει κάποια άλλη επιγραφή που να αναφέρει ότι το καλό και η αγάπη είναι τα ανώτατα συστατικά αρκεί να έχουμε όλοι κοινή πεποίθηση.

Οι Εβραίοι, η πιο σημαντική φυλή στον κόσμο, δεν ασπάζονται το χριστιανισμό διότι κατά βάση είναι σοβαροί άνθρωποι. Δηλαδή, δεν προσπαθούν να κοροϊδέψουν, να πουν ότι υπάρχουν αμαρτίες τις οποίες κάνουν και έπειτα πρέπει να μετανοούν για αυτές. Αν, δηλαδή, ασπάζονταν τον χριστιανισμό, θα έπρεπε να αναθεωρήσουν ολόκληρη την κοσμοθεωρία τους στο εμπόριο. Ως σκληροί διαπραγματευτές, οι Εβραίοι θα ήταν αδύνατον να στηρίξουν τη ζωή τους στο καλό και την αγάπη, ψυχοσυστατικά τα οποία θεωρούν υποτιμημένα. Πιστεύουν σε ένα Θεό, ο οποίος κυκλοφορεί στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης και που δεν είναι ψυχοπονιάρικος. Όλες οι κινήσεις του, τουλάχιστον αυτές που αναγράφονται στη Βίβλο, έρχονται σε τουλάχιστον μερική αντίθεση με τα διδάγματα αυτού του απίστευτου πλάσματος που εμφανίστηκε στον κόσμο και παρουσιάζεται ως υιός του. Νομίζω ότι πρέπει να είναι. Αλλά από το να είναι μέχρι να βγήκε από τον τάφο του και να ταξίδεψε ως το σπίτι στον ουρανό, να χτύπησε την πόρτα και να μπήκε μέσα, υπάρχει μεγάλη διαφορά.

Αφορμή για τα άνωθεν είναι μία αγωγή που καλείται να αντιμετωπίσει ο Ιρλανδός Στίβεν Φράι, ο οποίος κατά τη διάρκεια ενός ντοκιμαντέρ μίλησε για τον Θεό υποτιμητικά και δέχθηκε αγωγή από έναν συμπατριώτη του, με την οποία κινδυνεύει με πρόστιμο 25.000 λιρών και ποινή φυλάκισης. Όποιος δεν θυμάται τον Στίβεν Φράι ενδεχομένως να επιστρέψει από τον αποθηκευτικό χώρο του μυαλού του σε ζωογόνα εγκεφαλικά κύτταρα, αν έχει παρακολουθήσει εκείνο το λόγο που έβγαλε με αφορμή των επιστροφή των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα.

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, ούτως ή άλλως. Το περισσότερο είναι πως ό,τι ασπαζόμαστε είναι διαρκής αντίθεση και οι αντιθέσεις γενικώς προβληματίζουν. Ειδικά από τη στιγμή που μας χαλάνε το παραμύθι, το ψάξιμο για το ποιοι είμαστε και πού βαδίζουμε, ποια είναι η ταυτότητά μας- λες και η ταυτότητα έχει οποιαδήποτε σχέση με το βιογραφικό- και που χρειαζόμαστε πατήματα τα οποία μπορεί να μην έχουν οποιαδήποτε διάθεση να μας δείξουν το δρόμο, πάντως μας κάνουν λίγο περισσότερο ασφαλείς, κάτι που χρειαζόμαστε επειγόντως. Είναι ούτως ή άλλως μεγάλη η ανασφάλεια με την οποία πορευόμαστε στις διαπροσωπικές σχέσεις μας και τεράστιες οι διαφωνίες που προκύπτουν ούτως ή άλλως με τους ανθρώπους με τους οποίους συναγελαζόμαστε, οι οποίες ασφαλώς εκπορεύονται από τις συνθήκες ζωής, την ποικιλία και την τάση για ελευθεριότητα, αν μπορεί κάποιος να αλιεύσει την αντίθεση και την εγγενή αντίφαση η οποία προκύπτει από αυτό.

Οι θρησκείες είναι γενικώς πρόβλημα, αφού δεν «παίζουν» μόνες τους στον κόσμο, όμως η αποτύπωσή τους δεν έχει να κάνει με τη βία. Βεβαίως, τα «παραθυράκια» οδηγούν στη βία, διότι πρωτίστως δημιουργούν συμπλέγματα. Πέρα από φαντασιακό δρώμενο, η είσοδος σε έναν άλλο κόσμο μετά το φτερούγισμα της ψυχής, αρκεί να πληρούνται κάποιες προϋποθέσεις, είναι ένας στυγνός εκβιασμός. Ο σκοπός για τη ζωή μπερδεύεται αισθητά, που τα σχέδια και τα πλάνα μοιάζουν μάταια, όπως και οι προσωπικότητές μας. Όταν ήμουν νεότερος, θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν μπήκα στη διαδικασία να αποδεχθώ ότι το μεγάλο στοίχημα στη ζωή είναι το κυνήγι της καθ’ εικόνας και ομοίωσης, ώστε να επιβραβευθώ με ένα ταξίδι στην Εδέμ. Μου κάνει τρομερή εντύπωση, βεβαίως, ακόμα και τώρα, η επιβράβευση. Αντιλαμβάνομαι τους λόγους για τους οποίους είναι τοποθετημένη, μια και επιζητάται επί μονίμου βάσεως, παρ’ όλα αυτά ο στόχος από μόνος του είναι εξαιρετικά ισχυρός.

Αλλά σε ποιον πρέπει να μοιάσω; Εννοώ, τι πρέπει να πρεσβεύω; Διότι ο κόσμος του Θεού, καταγεγραμμένος από προφήτες ή αποστόλους του, είναι αρκετά βίαιος. Και οι πράξεις των ίδιων των ανθρώπων δεν φαίνεται ότι συνάδουν με όλο το κόνσεπτ. Θα ήθελα να ξέρω αν πρέπει να είμαι καλός ή αν πρέπει να είμαι κακός και με τα λεφτά μου να εξαγοράσω τη μετάνοιά μου πριν αναπνεύσω για τελευταία φορά. Τούτη η φράση, χωρίς να ξέρω, μου φαίνεται ότι στηρίζει τον εβραϊκό κόσμο. Όσο για τη σύνδεση, είναι απαραίτητη: λεφτά χωρίς κακία δεν γίνεται.

Με ειλικρίνεια μιλώντας και την ισχυρή πεποίθηση ότι ίσως να γράφω ανακρίβειες, μου είναι κατανοητό ότι το επίπεδο της πίστης είναι που διαγωνίζεται, παρ’ όλα αυτά είναι ανάξιο σημασίας. Λέγεται ότι η μουσουλμανική θρησκεία ήταν, τουλάχιστον μέχρι το 19ο αιώνα, υπόδειγμα ανεξιθρησκίας, υπό την έννοια ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία στηριζόταν στην ανοχή για τους ανθρώπους που είχαν άλλες θρησκευτικές πεποιθήσεις, μόνο, ωστόσο, αν δεν κοκορεύονταν ότι ο δικός τους θεός είναι ανώτερος από τον Μωάμεθ. Σε ό,τι αφορά το χριστιανισμό, όμως, από τη στιγμή που σώθηκε- και είναι πραγματικό θαύμα ότι έγινε αυτό- δεν άφηνε, όσο μπορούσε, περιθώριο σε άλλες θρησκείες για να αναπτύσσονται ή ακόμα και να συνυπάρχουν. Κατά το όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος, η διαδικασία συνέβαινε με αντίτιμο την ανθρώπινη ζωή. Η ίδια η θρησκεία που στηρίζεται στην αγάπη και την καλοσύνη έγινε λαιμητόμος για εκατομμύρια ανθρώπους, ανυπολόγιστο αριθμό.

Να είσαι χριστιανός και να πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού, του πατέρα του Χριστού, είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Δεν ξέρω πώς συνδυάζονται. Ο ένας ζητούσε από ανθρώπους να θυσιάζουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, τους δοκίμαζε στις πλέον δυσμενείς συνθήκες και επέτρεπε- και ακόμα επιτρέπει- η διαχείριση του ονόματός του να γίνεται με βασικό συστατικό την υποκρισία και την έλλειψη ντροπής. Ο μικρός θυσιάστηκε για τους ανθρώπους και πουθενά στην πορεία του μπορούμε να διαπιστώσουμε ότι τα μαθήματά του περιείχαν το στοιχείο της δοκιμασίας, τουλάχιστον μίας δοκιμασίας που επιβάλλει η αόρατη εξουσία. 
Ο γιος του Θεού ποιον είχε πατέρα; Ο γιος του Θεού ποιον είχε πατέρα; Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 10:58 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.