Η πρώτη φορά που θέλησα να γίνω πατέρας


Η πορεία του διαδικτύου δείχνει το εξής: όσο ωραία και αν είναι η ιστοσελίδα που άνοιξες δεν έχει τύχη αν δεν τη διαφημίσεις κατά το δοκούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Συνήθως, δε, δεν έχει πιθανότητες να σου φέρει χρήματα -ό,τι, δηλαδή, γίνεται σε τέτοιες δουλειές- αν και την παραδιαφημίζεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Μοιάζει πολύ μακριά η εποχή που κάποιος θα περνούσε όλη την ώρα του μπροστά σε υπολογιστή πληκτρολογώντας url. Τώρα, δε νοείται ιστοσελίδα που είναι αποτέλεσμα έστω ημιεπαγγελματικής προσπάθειας να στέκεται μοναχικό στο διαδίκτυο, χωρίς να προσκαλεί αναγνώστες να το ακολουθήσουν εκεί που υπάρχουν αναγνώστες, δηλαδή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Δε θυμάμαι ποια ήταν η τελευταία ιστοσελίδα την οποία χρησιμοποιώ χωρίς να την έχω γνωρίσει σε αυτό που αποκαλείται social media. Πιθανώς, εκεί που φωλιάζουν τα προσωπικά μπλογκ του Τζο Ποζνάνσκι.

Στα social media, το Σάββατο, δεν ήμουν ο μόνος που είδε την απάντηση του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους στο δημοσιογράφο, ο οποίος τον ρώτησε για ποιο λόγο απουσίαζε από έναν ημιτελικό του λιθουανικού πρωταθλήματος ο Ογκούστο ντε Λίμα, ο οποίος βρισκόταν στο νοσοκομείο για να παρακολουθήσει τη γέννηση του παιδιού του. Προφανώς, δεν ήμουν ο μόνος που θαύμασε την απάντηση του «Σάρας», ο οποίος, χωρίς να έχει διάθεση να είναι επικριτικός προς το δημοσιογράφο, ήταν αρκετά πειστικός στο γιατί ο ίδιος, ως προπονητής της Ζαλγκίρις Κάουνας, έδωσε στο Βραζιλιάνο την άδεια να βρίσκεται στο νοσοκομείο και να χάσει το ματς με τη Νεπτούνας. Οι δέκτες του μηνύματος, στη συντριπτική πλειοψηφία τους αν όχι καθ’ ολοκληρία, εξερράγησαν από ενθουσιασμό.

Ωστόσο, υπάρχουν κάποιοι αστερίσκοι. Αν ο δημοσιογράφος ήθελε να κάνει την ερώτηση- και παρά το γεγονός ότι θα έπρεπε να θεωρείται φυσιολογικό να μην την κάνει- έπρεπε να την κάνει, γιατί αυτή είναι η δουλειά του. Ο Γιασικεβίτσιους τον ρώτησε ρητορικά αν θεωρεί ότι το μπάσκετ έχει μεγαλύτερη σημασία από όλα. Ο δημοσιογράφος απάντησε «όχι», δηλαδή ψέματα. Σίγουρα θεωρεί ότι το μπάσκετ είναι το πιο σημαντικό πράγμα που υπάρχει στη ζωή και αυτό είναι εχέγγυο ότι τουλάχιστον υπό την έννοια του τρόπου που το έχει στο μυαλό του δεν είναι κακός δημοσιογράφος. Και αν η αντίδραση του «Σάρας» είναι ανεκτίμητη, αυτό συνέβη μόνο μετά από την ερώτηση. Τώρα, η αλληλουχία των γεγονότων έχει διαμορφώσει μία κατάσταση στην οποία, για τη γνώμη του κοινού, ο ερωτηθείς καταφέρθηκε εχθρικά του Γιασικεβίτσιους: Όχι σε ό,τι αφορά το συγκεκριμένο παράδειγμα, αλλά σε όλα όσα υπάρχουν διαφορετικές γνώμες. Επίσης, υπάρχει και το εξής για το οποίο είμαι αναγκασμένος να αμφιβάλλω: πράγματι, το μπάσκετ δεν είναι τα πάντα και η γέννηση ενός μωρού είναι η απόλυτη εμπειρία της ανθρώπινης ύπαρξης, όμως θα συνέβαινε το ίδιο αν η Ζαλγκίρις Κάουνας έπαιζε ημιτελικό ή τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης; Θα έδινε ο Γιασικεβίτσιους άδεια στον Ντε Λίμα να μείνει στο νοσοκομείο και να χάσει το Final 4; Κι αν η εθνική Βραζιλίας έπαιζε προημιτελικό Ολυμπιακών Αγώνων; Ο Ντε Λίμα θα ήθελε να χάσει το ματς για να βρίσκεται δίπλα στη γυναίκα του και τη γέννηση του παιδιού του, στα 26 χρόνια του; Αν δυσκολευόμαστε να απαντήσουμε, τότε πρέπει τουλάχιστον να μουτζουρώσουμε την καθαρότητα των απαντήσεών μας. Αν και η γέννηση ενός παιδιού σίγουρα είναι το θαύμα του είδους (πιθανώς το θαύμα όλων των ειδών), δεν ξέρω αν η φυσική παρουσία μας καθίσταται τόσο αναμφισβήτητη ώστε να αποτρέψει την παρουσία μας οπουδήποτε αλλού, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή μας. Ο Βραζιλιάνος, μετά την απάντηση του βίντεο, έγραψε ότι «αφού με υπερασπίστηκε, θα υπερασπιστώ και εγώ τον ίδιο και την οικογένειά του». Και αυτή είναι συζητήσιμη απάντηση, διότι ήταν ανέκαθεν εύκολο να δημιουργήσεις εχθρότητα και πια είναι πολύ πιο εύκολο: Αρκεί να είσαι διάσημος και να μιλήσεις από τα τρίσβαθα της ψυχής σου και να πεις αυτό που σε ενοχλεί. Και μπορεί το μπάσκετ ή το κάθε σπορ να μην είναι το πιο σημαντικό από όλα, όμως η απάντηση δόθηκε σε συνέντευξη Τύπου για ένα ματς μπάσκετ. Και, τουλάχιστον στο ελληνικό κοινό, βρέθηκαν αρκετοί άνθρωποι που αποθέωσαν τον Γιασικεβίτσιους επειδή ήταν παικταράς.Υπήρχαν Μέσα που έγραψαν ότι αυτή η πράξη δείχνει ένα μεγάλο προπονητή. Όλες οι παραπομπές είχαν να κάνουν με το μπάσκετ ενώ έπρεπε να εστιάσουν στην ανθρωπιά, μία ανθρωπιά που, σύμφωνα με το τι χάνεις με τη φυσική παρουσία σου, προσφέρει τουλάχιστον την αμφιβολία.  

Εν πάση περιπτώσει, στην τρίτη θέαση του βίντεο το να γίνω πατέρας έμοιαζε πολύ συγκινητικό. Τις πιο πολλές φορές που σκέφτομαι το σενάριο της πατρότητας, η πρώτη ώθηση του μυαλού μου απλώνει, σαν σκισμένο κατά λάθος έγγραφο στο τραπέζι, τις συνήθειές μου. Σε αυτήν την περίπτωση, η σκέψη ήρθε με μεγαλύτερη ιπποδύναμη. Όπως όταν είδα τη «Μελωδία της Ευτυχίας», το κακό είχε εξαφανιστεί από τον κόσμο. Όλα έμοιαζαν να γίνονται φυσικά, σαν να είχε χαθεί η ουσία και εμείς να ήμαστε πλάσματα πάνω στα οποία και με τα οποία θα δημιουργούνταν μόνο καταστάσεις εύμορφες, χωρίς καν να χρειαστεί να πληρώσουμε το κόστος. Σαν να μην υπήρχε κάτι το ενδιάμεσο, η άλλη πραγματικότητα, που είναι όλη η πραγματικότητα. Ο Γιασικεβίτσιους, πράγματι, για λίγο έριξε μία γροθιά στο μηχάνημα πατρότητας στο λούνα παρκ της ζωής και ο μετρητής ανέβηκε στην κορυφή. Θα ήθελα να το ζήσω, να βρίσκομαι στο νοσοκομείο και να μου ανακοινώσουν ότι έγινα πατέρας. Αν και δεν μπορώ να το κατανοήσω πλήρως, αντιλαμβάνομαι ότι θα ήταν μία μαγική στιγμή. Αλλά δεν είμαι βέβαιος ότι θα ήταν αρκετή.

Η άποψη για το να κάνεις παιδιά είναι αιρετική. Με όποιον τρόπο και να το αποφασίσεις, υπάρχει μεγάλο ποσοστό ματαιοδοξίας. Αν ήθελα να βρω μία εξαίρεση, ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα μπορούσες να κάνεις παιδιά χωρίς να έχεις μπολιαστεί με αλαζονεία, είναι να μην θέλεις να κάνεις: να γίνεται κατά λάθος. Σε ό,τι αφορά, δε, το συγκεκριμένο παράδειγμα, του Γιασικεβίτσιους, όσο μεγαλειώδες και να φαντάζει, είναι προσωρινό. Πρόκειται για μία στιγμή, η οποία ασφαλώς και έχει επιρροή, αλλά, όσο ρομαντικά και αν το δούμε, ξεθυμαίνει με την πάροδο του χρόνου. Η διαφωνία έγκειται στο γεγονός ότι, παρά το ότι είμαστε καταδικασμένοι να επιζητούμε την έκσταση, είτε ψάχνοντάς τη είτε σταυρώνοντας κρυφά τα δάχτυλά μας, είναι έως και εγκληματικό να γεννήσεις μόνο και μόνο για να δεις μία ζωή να ξεκινά, στην οποία αναμένεται να διαδραματίσεις τον πιο σημαντικό ρόλο. Και, από την άλλη, εκατομμύρια χρόνια οι γυναίκες κυοφορούν και εκατοντάδες χιλιάδες ο θεσμός της οικογένειας υπάρχει σε μορφή αρκετά συγγενική με την τωρινή. Απλώς, κάθε γενιά θεωρεί ότι βρίσκεται σε ένα μεταίχμιο, στο οποίο η τεχνοτροπία είναι απογειωμένη, όπως ποτέ πριν. Για αυτό, κιόλας, οτιδήποτε γίνεται αυτομάτως πιο συζητήσιμο. Και δεν μπορείς να αναγνωρίσεις, τουλάχιστον εύκολα, σε ποιο σημείο η συζήτηση αρχίζει να κακοφορμίζει.

Γνωρίζω άνδρες που, εκτός από το ότι θέλουν, μπορούν να είναι πατεράδες. Σε φιλολογικές συζητήσεις η πατρότητα είναι εξαιρετικά απλή. Όλο το γονικό φάσμα. Δεν γνωρίζω, όμως, ανθρώπους που να έχουν επηρεαστεί από το βιολογικό ρολόι, διότι αυτό το συστατικό είναι κύημα φαντασίας, κάτι που ασφαλώς είναι αρκετά πειστικό. Το βιολογικό ρολόι είναι απλώς ο χρόνος που περνά και χάνεται και που ψάχνεις τρόπο να σώσεις τη ζωή σου, μπαίνοντας στη διαδικασία να εκπληρώσεις τις προφητείες για τον σκοπό που έχεις.

Συγγνώμη, δεν υπονοώ ότι είμαι ακέραιος ή ότι αυτό θα ισχύει εσαεί, αλλά το συγκεκριμένο κίνητρο μου φαίνεται ανήθικο. Για αυτό, παρά το γεγονός ότι όλη η οικοδόμηση πειθούς του Γιασικεβίτσιους ήταν πραγματικά μαγευτική, κυρίως διότι ένας άντρας με το πρόσωπο μικρού άτακτου παιδιού φέρθηκε με βάση ό,τι ήταν πριν από 10 χρόνια, δηλαδή ένας δαιμόνιος οξύνους πόιντ γκαρντ, από τους πιο ευλογημένους παραγωγούς συμμετρικού παιχνιδιού που έχει δει ο κόσμος του μπάσκετ, προσφέροντας χαρά που αναγνώρισα ως επί το πλείστον ως αθλητική, μου είναι δύσκολο να αποδεχθώ ως επιχείρημα ζωής τη συναισθηματική απογείωση και την κορύφωση της ανθρώπινης ύπαρξης. Καταλαβαίνω, έστω και όχι επί του πρακτέου, το ρόλο που διαδραματίζει, αλλά αν η σωρεία λαθών φέρει στην κοινωνία κάποιον σαν τον υπογράφοντα, αμφιβάλλω αν θα ήθελα να το κάνω. Όπως αναφέρει και ο κλασικός αφορισμός, που μάλλον ανήκει στον Γκράουτσο Μαρξ, «δεν θα ήθελα να είμαι μέλος σε ένα κλαμπ που δέχεται ανθρώπους σαν και εμένα για μέλη». 
Η πρώτη φορά που θέλησα να γίνω πατέρας Η πρώτη φορά που θέλησα να γίνω πατέρας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 11:07 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.