Μία νίκη της ακεραιότητας


Μετά το θάνατο του Θόδωρου Νικολαΐδη, η ζωή συνεχίστηκε. Ασφαλώς για τους ανθρώπους του o πόνος είναι αμβλύς, αλλά και αιχμηρός και δεν πρόκειται να κοπάσει τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες.
Ο πατέρας και η μητέρα είναι πλάσματα χωρίς ηλικία, άφυλα και, ακόμα και αν δεν τα έχεις καλά μαζί τους, το φωτοστέφανο είναι πάντα πάνω από το κεφάλι τους. Αυτή είναι η ρίζα μας, η ενόχληση και η ασφάλεια που νιώθουμε, μερικές φορές την ίδια στιγμή.

Για τον Θόδωρο Νικολαΐδη ο δημοσιογραφικός κόσμος στα social media μίλησε κατά το δοκούν και με κάθε επισημότητα, όπως συμβαίνει συνήθως με ανθρώπους που δεν πρόκειται να συναντήσουμε ξανά ποτέ και, όπως και να το κάνουμε, όποτε ανταμώνουμε μαζί τους ενεργοποιούνται οι μηχανισμοί της μνήμης μας. Ο εκδότης, ο διευθυντής του «Φωτός», για τον οποίο οι αφηγήσεις, ιδιαίτερα μετά το θάνατό του, ανέφεραν ότι ακόμα και στα 90 του προετοίμαζε την πρώτη σελίδα, όποιος κι αν ήταν ο επισκέπτης στο γραφείο του. Ο άτεγκτος Θοδωρής Νικολαΐδης και η κόρη του Όλγα, μία γυναίκα την οποία, τα πολύ παλιά χρόνια, είχα καθηγήτρια στη σχολή αθλητικού ρεπορτάζ και που, εκτός της καθημερινής μάχης με την έκδοση, έχει εκφραστική φωνή με αποτέλεσμα να τη φωνάζουν να διαβάζει αποσπάσματα από βιβλία σε παρουσιάσεις, αλλά και είναι ρέκτις των τεχνών και, έπρεπε να κάνουν τη σωστή επιλογή. Δηλαδή, τη διαδοχή στο «Φως των Σπορ». Ο δεύτερος πληθυντικός δεν είναι τυχαίος, διότι η Νικολαΐδου έπρεπε να σκεφτεί και ποιον θα ήθελε ο πατέρας της να αναλάβει τη διεύθυνση της εφημερίδας μετά τη δική του αποχώρηση, αν αυτή ερχόταν ποτέ. Ενδεχομένως, δηλαδή (μια και αυτό το κείμενο είναι ψυχανέμισμα και εκτίμηση περισσότερο, παρά βασισμένο στα αθλητικά γεγονότα), να έκανε εξομοίωση μίας υποθετικής συζήτησης.

Παρήλθαν κάτι παραπάνω από 2,5 εβδομάδες από το πιο φυσιολογικό μοιραίο της ύπαρξης και το μεσημέρι της 5ης Απριλίου ο Γιάννης Φιλέρης, με την απαραίτητη ταπεινότητα, ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει τη διεύθυνση της εφημερίδας. Ως ζων οργανισμός- άρα όχι παρελθόν- ο δημοσιογράφος βρήκε το απαραίτητο ευχολόγιο από ανθρώπους που είτε τον γνωρίζουν είτε έχουν διαβάσει κείμενά του, ακόμα και από εκείνους που βρίσκουν ενδιαφέρον να συναγελάζονται μαζί του εξ αποστάσεως, μέσω του χαοτικού κόσμου της ευρυζωνικότητας. Ωστόσο πόρω απείχε η εξέλιξη από το να καταστεί viral, όπως πολύ λογικά συμβαίνει με ένα θάνατο. Ζώντες και τεθνεώτες. Δύο ήταν οι σκέψεις που έκανα αμέσως μετά την ανακοίνωση.

Η πρώτη ήταν ότι, με βάση τη συγκυρία, η διεύθυνση στο «Φως των Σπορ» είναι η πιο σημαντική δουλειά στην αθλητική δημοσιογραφία. Ο Φιλέρης, άλλωστε, δεν ήταν άνεργος: εργαζόταν σε έναν ισχυρό όμιλο, με την αμεσότητα που προσφέρει το διαδίκτυο και την ανάλογη επικοινωνία. Η δεύτερη ήταν ότι η Αρχή Διατήρησης της Ενέργειας θριάμβευσε και σε αυτήν την περίπτωση.

Πώς ξέρουμε ότι ο Γιάννης Φιλέρης είναι μία επιλογή θα δώσει στην εφημερίδα νέα πνοή χωρίς να την ανανεώσει πλήρως, παρά θα την αφήσει να κρατήσει τον παλιο χαρακτήρα της; Μπορούμε μόνο να υποπτευόμαστε. Η ΑΔΕ μάς λέει ότι το αλγεβρικό άθροισμα όλων των μορφών ενέργειας σε ένα σύστημα διατηρείται σταθερό στην πάροδο του χρόνου. Το ωραίο στον πλανήτη των ανθρώπων είναι ότι αυτή η αρχή, που καθίσταται θεμελιώδης για τη Φυσική και τη Χημεία, δύναται να ρομαντικοποιηθεί, να δημιουργήσει λαϊκή σοφία. Ο άνθρωπος, άλλωστε, κάνει όπως φαίνεται ένα κύκλο, διανύοντας μία πορεία. Αλλά ουδείς μάς λέει ότι αυτή η πορεία δεν είναι αντίστροφη, ότι δηλαδή ο μισός κύκλος δεν υπάρχει μόνο στη μία πλευρά του καθρέφτη και με τον άλλο μισό στην άλλη, το συμπέρασμα που εξάγεται δεν είναι ότι το δεύτερο ημικύκλιο δεν είναι παρά το πρώτο. Αυτό που κάνει, δηλαδή, η ΑΔΕ είναι ό,τι εμείς, μυαλά πτωχά και παρασυρμένα από ιστορίες που δεν έχουν θέση στον επιστημονικό κόσμο, αποκαλούμε δικαιοσύνη. Εκείνο που δίνεις θα το πάρεις πίσω. Ότι όσοι σου έχουν φερθεί άσχημα, θα το πληρώσουν. Αυτό που το κάνεις και μετά το λούζεσαι.

Προφανώς, αν οποιοσδήποτε άνθρωπος δεν είναι αναντικατάστατος, ο δημοσιογράφος είναι χοϊκός εις τον κύβο. Σούπερ αναλώσιμος, πεταμένη μπανανόφλουδα, η οποία θα διαλυθεί και θα την απορροφήσει το περιβάλλον. Κι αν η απόφαση μίας διοίκησης για τη διεύθυνση ενός από τα πιο σοβαρά μαγαζιά που υπάρχουν, ενός μαγαζιού που οσμίζεσαι την αίσθηση του λειτουργήματος, πρέπει να εμπνέεται από επαγγελματισμό, ό,τι σκέφτηκα ήταν ότι ο Γιάννης Φιλέρης επιτέλους δικαιώνεται για εκείνη την περιγραφή της Κυριακής του Πάσχα του 2002 και του υπέροχου τελικού της Μπολόνιας, μεταξύ της Βίρτους και του Παναθηναϊκού. Μία περιγραφή που είναι στο τοπ 5 μου. Ας επιχειρήσω μία λίστα στη δεκάδα, φυσικά από αυτές που έχω ακούσει και χωρίς ιδιαίτερη ανάλυση, μια και το προκείμενο είναι άλλο:
- Αλέξης Σπυρόπουλος, Λα Κορούνια-Μίλαν 4-0, προημιτελικός Champions League 2004.
- Νίκος Παπαδογιάννης, Ζαλγκίρις Κάουνας-Βίρτους Μπολόνια, τελικός Ευρωλίγκας 1999.
- Γιάννης Θεοδωρακόπουλος, το δεύτερο συνεχόμενο μετάλλιο του Πύρρου στην Ατλάντα, 1996.
- Αλέξης Σπυρόπουλος, Λα Κορούνια-Ολυμπιακός 2-2, Champions League 2001.
- Φίλιππος Συρίγος, ΤΣΣΚΑ Μόσχας-Μακάμπι Τελ Αβίβ, τελικός Ευρωλίγκας 2005.
- Αλέξης Σπυρόπουλος, Βαλένθια-Λάτσιο 5-2, προημιτελικός Champions League 2000.
- Βασίλης Σκουντής, το ασημένιο του Σπύρου Γιαννιώτη στο Ρίο, 2016.
- Σάκης Τανιμανίδης «Survivor» Γιάννης Διακογιάννης, Ιταλία-Δυτική Γερμανία 3-1, τελικός Παγκόσμιου Κυπέλλου 1982.
- Γιάννης Φιλέρης, Βίρτους Μπολόνια-Παναθηναϊκός, τελικός Ευρωλίγκας 2002.
- Φίλιππος Συρίγος, Ελλάδα-Σοβιετική Ένωση, τελικός Ευρωμπάσκετ 1987, η πρώτη φορά που κατάλαβα ότι δεν ήθελα να είμαι εκείνος που παίζει, αλλά εκείνος που μιλάει.


Γρήγορη ιστορία: Η Ευρωλίγκα, από το 2000 έως το 2004, δεν υπήρχε... πουθενά στην τηλεόραση. Το 2002, στον τρίπλο εμφύλιο των ελληνικών ομάδων και με τον Ολυμπιακό να έχει μικρό προβάδισμα από νωρίς, το TV Magic αποφασίζει να πάρει τα δικαιώματα του Final 4. Το πλεονέκτημα του Ολυμπιακού γίνεται στάχτη και μπούρμπερη όταν η Ολίμπια Λιουμπλιάνας του κάνει μνημειώδη κηδεία στο ΣΕΦ και ο Παναθηναϊκός πάει στην Μπολόνια. Ο Γιάννης Φιλέρης περιγράφει με αλησμόνητη πυγμή ένα έπος της ελληνικής ομάδας, αν και έχει διατελέσει γραφείο Τύπου του Ολυμπιακού στο μπάσκετ. Τις προάλλες, σε ένα αφιέρωμα στα Final 4, δεν έγραψε ό,τι ήθελα να διαβάσω, δηλαδή δεν επιβεβαίωσε ότι ο δημοσιογραφικός μύθος, που αναφέρει ότι αυτή η περιγραφή ήταν ο λόγος που έχασε τη δουλειά του στο κανάλι, είναι αληθής, οπότε παρά το γεγονός πως πιθανώς είναι, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι. Ειδικά αν, όπως στη δική μου περίπτωση, δεν έχεις συναντήσει ποτέ τον άνθρωπο.

Μου άρεσε, την ώρα που διάβασα την ανακοίνωση και με ένα μίγμα ενθουσιασμού και αφέλειας, αφέλειας διότι αυτή ήταν όντως η προφανής επιλογή, η σκέψη ότι αυτή η μετάδοση ήταν που έκανε την οικογένεια να τον επιλέξει. Ο τρόπος που υπερασπίστηκε την παιδεία του, το τι πρεσβεύει η δημοσιογραφία, τις παρέες του στα ταξίδια. Ίσως να κάνω λάθος, ίσως είναι κάτι περισσότερο κοινότοπο και χωρίς μεγάλη σημασία. Οτιδήποτε συμβαίνει, άλλωστε, εφόσον αιωρείται αναπόδεικτο, είναι αυτό που θέλουμε εμείς.


Οπότε, δεν πρόκειται μόνο για δικό του κατόρθωμα. Είναι ένας τρόπος να τιμηθεί η μνήμη του εκδότη, που έφτιαξε μία εφημερίδα φίλα προσκείμενη σε μία ομάδα, αλλά σεβαστή από όλους. Που όσο κι αν έγινε προσπάθεια να αναδειχθεί ως παρωχημένη μπροστά στο νέο τρόπο, αυτός ο νέος τρόπος είναι ο τρόπος της καφρίλας, του ξεφτιλικιού και μίας σηπτικής δημοσιότητας, η οποία επιζητάται από όλους πλην εκείνων που ξέρουν ότι είναι κλειδιά. Και τα κλειδιά, όπως και να το κάνουμε, είναι χρήσιμα για να ανοίγουν πόρτες και όχι για να αναγνωρίζονται, για αυτό παραμένουν τέτοια. Το «Φως των Σπορ» προσέλαβε ένα δημοσιογράφο που, χωρίς να ξέρω αν έπειτα έκανε κάποια έκπτωση (εξαρτάται και από το μέγεθος της απειλής), προσέφερε την τελευταία, εξ όσων θυμάμαι, μεγάλη στιγμή της ανεξάρτητης αθλητικής δημοσιογραφίας. Φαντάζομαι ότι δεν έμεινε ποτέ για πολύ καιρό χωρίς δουλειά, όμως μόνο η πρόσληψη στο «Φως των Σπορ» τονίζει και φωτίζει τη σπουδαιότητα και τη σημασία εκείνης της στιγμής. Μόνο αυτή εδώ η πρόκληση απαντά σε κάτι που έκανε με συνέπεια για 40 αγωνιστικά λεπτά, αναγνωρίζοντας το βάρος της ευθύνης που φέρνουν οι πράξεις του. Το έγραψα και στις 19 Μαρτίου: η τρομοκρατία, όσο και αν αμυνόμαστε, επηρεάζει. Αλλάζει, σε βάθος χρόνου, κάπως τις λέξεις μας, τις κάνει πιο απαλές. Ίσως ούτε ο ίδιος, ο νέος διευθυντής της λαοφιλέστερης αθλητικής εφημερίδας, να μη γλίτωσε από αυτό, δεν είναι άλλωστε εύκολα αναγνωρίσιμο το πότε γίνεται. Η προσωπικότητα των οικείων ανθρώπων του Θοδωρή Νικολαΐδη κάνει τη συγκεκριμένη επιλογή ξεχωριστή. Το κληροδότημα πρέπει να περάσει στα χέρια κάποιου που έχει αποδείξει ότι το να σταθεί αντάξιος στη μεγάλη στιγμή είναι αυτό που θα δώσει βαρύτητα στο λόγο και το έργο του στο μέλλον. Το μέλλον, που τώρα έφτασε, υπό τη μορφή της πιο παλιάς, αλλά παραμένουσας λαοφιλέστερη, αθλητικής εφημερίδας. 
Μία νίκη της ακεραιότητας Μία νίκη της ακεραιότητας Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:22 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.