Είναι χάος η ψυχή του Ασιάτη


Σε ό,τι αφορά την πολιτική κατάσταση παγκοσμίως και ειδικά αυτό το χρονικό διάστημα, που δεν συμβαίνει όντως κάτι παρά μόνο μία πελώρια σκυταλοδρομία συνδρόμου πέους, ένα φεστιβάλ για να αποδειχθεί ποιος έχει την περισσότερη τεστοστερόνη, αυτή είναι μία «χρυσή» εποχή.
Όχι μόνο τα κράτη που αναμένεται να διαδραματίσουν μείζονα ρόλο σε ενδεχόμενο Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο κυβερνώνται από μορφές ανεπανάληπτου ψυχαγωγικού επιπέδου αλλά, πρέπει να υπολογίζουμε τις χιλιάδες τρύπες από τον αέρα του διαδικτύου, που παίζουν το ρόλο του παραθύρου του ηδονοβλεψία και οι οποίες μας δίνουν, τουλάχιστον, το δικαίωμα να ρίχνουμε μία ματιά στο τι συμβαίνει στον κόσμο.

Ο δυτικός κόσμος «εκπροσωπείται» από έναν νάρκισσο, πρώην επιχειρηματία-κολοσσό, αυτοδημιούργητο, που άνοιξε το δρόμο για την καταξίωση μέσα από τη μεγάλη ιδέα που πρέπει να υποθέτουμε ότι πάντα είχε για τον εαυτό του. Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, επειδή στην πραγματικότητα οι άνθρωποι, όταν βρίσκονται μπροστά σε ένα απίθανο αστείο, θέλουν να το ακούνε ξανά και ξανά και οι εξατμίσεις του κρατούν πολλή ώρα αφού κρατάνε να γελάνε. Ήδη η υποψηφιότητα έμοιαζε με παρωδία και μερικά αστεία που όμως ήταν ειλικρινή («δεν θέλω να ζω σε έναν κόσμο που ο Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι υποψήφιος, όχι Πρόεδρος, αλλά υποψήφιος», είπε, επί παραδείγματι, στην εκπομπή του Τζίμι Φάλον ο γνωστός Αμερικανός κωμικός και μίμος Ντέινα Κάρβεϊ), οδήγησαν τον κόσμο στο να θέλει να παρατείνει το αστείο. Από τη μία στιγμή στην άλλη, από ένα στατιστικό παράπτωμα, ο Τραμπ έγινε Πρόεδρος.

Ο… ανατολικός δυτικός κόσμος εκπροσωπείται από κάποιον που δεν είσαι σίγουρος ότι υπάρχει κάτι που να μην μπορεί να κάνει. Κατάσκοπος, κυνηγός, τραγουδιστής, με ένα πρόσωπο που έχει γίνει viral επειδή φαίνεται ότι υπήρχε και σε πρόσωπα παλαιότερων αιώνων, με σχολιαστές σε πνευματική κρίση να καταθέτουν ότι είναι αθάνατος (χωρίς να ορκίζομαι, πάντως, ότι δεν είναι), ενώ είναι σωσίας ενός προσώπου που χρησιμοποιούσε για τους πίνακές του ο ζωγράφος Άντονι βαν Ντάικ, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, που στα ελληνικά το όνομά του μεταφράζεται ως «κατέχων ειρήνη στον κόσμο» και έχει τέτοιο διαμέτρημα ως φάρσα με τον Εύξεινο Πόντο και τον Ειρηνικό Ωκεανό. Αν ψάξει κάποιος επιδερμικά τους βουλευτές της Ρωσίας στις άγονες γραμμές, θα διαπιστώσει ότι πρόκειται για κροίσους, επιχειρηματίες με περιουσία εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, οι οποίοι πιθανώς χρωστούν χάρη- την οποία μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ- από τον ισχυρό άνδρα της Ρωσίας. Ο Πούτιν είναι τόσο δυνατός, που η Μέρκελ και ο Ολάντ μοιάζουν με τσιουάουα σε αγέλη λύκων.

Από την πλευρά τους, τα Βαλκάνια έχουν τη δική τους εκπροσώπηση σε ένα μυστακοφόρο, ο οποίος είναι αφελώς επικίνδυνος επειδή νομίζει ότι είναι σπουδαιότερος από τον ιδρυτή της τουρκικής Δημοκρατίας. Ο Ταγίπ Ερντογάν είναι ορμητικός σαν έφηβος μπροστά σε ανερυθρίαστο ημίγυμνο νυμφίδιο, ενώ είναι όσο διεστραμμένος θα ήταν ένας απογοητευμένος μεσήλικας μπροστά σε αντίστοιχη περίπτωση. Ο Ερντογάν δεν θα ήταν τόσο μεγάλο πρόβλημα, αν δεν ήταν τόσο αποφασισμένος να αποδείξει πόσο πιο κομβικός θα αποδειχθεί στους καιρούς του σε σχέση με τον Κεμάλ.

Και αυτοί είναι μόνο η Δύση, με ολίγη από την Ασία. Η αληθινή Ασία είναι γεμάτη με όντα που τρέφονται με ντουζίνες ανθρώπων και ένα απεριόριστο μυστήριο. Υπάρχει η Κίνα, ένα αχανές κράτος με απίστευτο όγκο ανθρώπων και προέδρους με τρία ονοματεπώνυμα, που αληθινά δεν ξέρεις ποιο είναι το όνομα και ποιο το επώνυμο. Είναι τρόμος η άγνοια. Είναι τρόμος τα κλειστά σύνορα, όπως συμβαίνει στη Βόρειο Κορέα, με τον Κιμ Γιονγκ-ουν να αφήνει τους Αμερικανούς δημοσιογράφους να βλέπουν μόνο βίντεο στα οποία η Βόρειος Κορέα καίει τη σημαία των ΗΠΑ και έπειτα απλώνει φέρετρα με Αμερικανούς σε μία αχανή έκταση. Ο Κιμ, με φάτσα πιο μαγνητιστική από εκείνη του Τζον Μάλκοβιτς στη «Δεύτερη Ευκαιρία», ένα στρουμπουλό πρόσωπο που αν ανήκε σε οποιονδήποτε άλλο πολίτη με Ελληνίδα μάνα θα περιείχε κατσιασμένα μάγουλα, λίγες φορές φωτογραφίζεται αγέλαστος. Αν όλα αναδεικνύουν ένα ψυχοπαθή, αυτό, με βάση ιστορίες που έχουν ξεφύγει από τον έλεγχο της κυβερνήσεως, είναι το πιο τερατικό. Ο Κιμ είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να διστάσει, αν κάποιος τον διακόψει την ώρα του φαγητού για να του πει ότι ένας ΝΑΤΟϊκός βομβαρδισμός στη Συρία έστειλε στα θυμαράκια τον Άσαντ.

Υπάρχει ένα παλίμψηστο από φυσιογνωμίες που κάνει την τρίχα ανυπάκουη απέναντι στους νόμους της βαρύτητας. Δεν πρόκειται απλώς για ηγέτες που επιδεικνύουν συναπτά έλλειψη σωφροσύνης. Πρόκειται για επίδοξους γαμιάδες, οι οποίοι κοιτάζουν τις πούτσες τους και λένε, «ω Θεέ μου» κάθε μέρα, μέχρι να τους πει ο άλλος ότι η δική του πούτσα είναι μεγαλύτερη. Τέτοιες διαφωνίες δε λύνονται με το να βγάλουν τις πούτσες έξω για να μετρηθούν: μόνο το αίμα υπάρχει. Στην τρέχουσα χρονική συγκυρία, το περίσσευμα τεστοστερόνης είναι περισσότερο ακόμα και από τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Ένας ωραιοπαθής κάθεται στο ίδιο τραπέζι με κάποιον με παράλογη αυτοπεποίθηση, έναν ημίτρελο κλόουν που χαμογελάει χωρίς αιτία (μόνο, ίσως, κατά το τσιτάτο, «όποιος χαμογελάει σε καταστάσεις πανικού έχει βρει πού θα ρίξει το φταίξιμο»), ένα μυώδη κατάσκοπο με πρόσωπο σμιλεμένο ανά τους αιώνες και ικανότητες που παραπέμπουν στο Ρώσο του Γκάι Ρίτσι στο «U.N.C.L.E.», τον ορισμό του όντος που το ξεχείλισμα του εγωτισμού του δεν έχει χολιγουντιανό φολκλόρκ και νεοϋορκέζικα φώτα, αλλά σκοτωμένες αρκούδες και μάλλον μία αντιπροσωπεία από ανθρώπους που υποθέτεις ότι έχουν σχιστά μάτια, αλλά δεν μπορείς να τα δεις, ούτως ή άλλως. Ποιος θα είναι το πρώτο θύμα; Ποιον θα φάει η μαρμάγκα;

Ήταν η σκέψη που έκανα τις προάλλες, όταν διάβασα την απάντηση του Τραμπ στην ερώτηση τι θα συμβούλευε τον Κιμ Γιονγκ-ουν. «Να κάτσει φρόνιμα», απάντησε. Και γέλασαν όλα τα δηλητηριώδη φίδια στα δάση της Βόρειας Κορέας, αφήνοντας για μία μέρα τους περίεργους να ζήσουν.

Ντόναλντ, αχ Ντόναλντ… Όπως δεν θα έμπαινα στο ρινγκ υπό οποιαδήποτε συνθήκη για να χτυπηθώ με έναν Ταϊλανδό, ακόμα και αν ήταν 7 χρονών, έτσι κι εσύ δεν είναι δυνατόν να τα βάλεις με Ασιάτη. Η ψυχή τους είναι χάος. Αν πολλαπλασιάσεις τον πιο δυνατό κρότο με μία λαβή του Καρέλιν, προσθέσεις το θυμό της Τζιν Γκρέι με την ταχύτητα που τσιμπάει ο βόας και, έπειτα, το πολλαπλασιάσεις με την αποδοχή του γεγονότος ότι δεν ξέρουμε πότε ένας Ασιάτης χαμογελάει, αν φανταστείς ότι τα αληθινά έγγραφα του Κομφούκιου δεν έχουν έρθει στην επιφάνεια και νιώσεις την ταχύτητα με την οποία το μπαλάκι χοροπηδάει στο πινγκ-πονγκ και το φτερό πετάει στο μπάντμιντον, πάλι δεν θα ξέρεις τι είναι. Ο «Πληροφοριοδότης», που χάρισε το μοναδικό Όσκαρ στον Μάρτιν Σκορσέζε, είναι ταινία κλεψιμέικη, αφού παρήχθη στο Χονγκ Κονγκ το 2002 με τίτλο «Σατανικές Υποθέσεις». Η Λούσι Λιου μπορεί να περπατήσει με τις μύτες σε ένα τραπέζι και να κόψει το κεφάλι ενός δισεκατομμυριούχου και δεν βάζω καν στη σούμα τον Τζάκι Τσαν. Είναι τόσο καλοί, που για δική τους ταινία δώσατε το Όσκαρ στο σκηνοθέτη με το πιο προσωπικό στυλ τα τελευταία 30 χρόνια. Dont mess with them. Ή, όπως λένε και στο χωριό μου, 그들과 어울리지 마라.
Είναι χάος η ψυχή του Ασιάτη Είναι χάος η ψυχή του Ασιάτη Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:35 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.