Η αντίδραση στην ποινή της ποινής


Μέχρι τώρα μία κλήση μόνο δεν έχει πληρωθεί. Αυτή από τη δημοτική αστυνομία στο Μαρούσι, κάπου στα 2012, όταν είχα δεχθεί κλήση ήδη και η δημοτική αστυνομία θεώρησε ότι ήταν καλό να με γράψει για δεύτερη φορά, σε 20 λεπτά απόσταση από την πρώτη.
Ήμουν κοντά στο Mall για ρεπορτάζ και φυσικά δεν είχα σκεφτεί ότι εκείνος ο χώρος είναι το τσιφλίκι των πάρκινγκ, που είναι τάτσι μίτσι κότσι με τους αστυνόμους και, ως εκ τούτου, δεν μπορείς να παρκάρεις πουθενά. Η σημείωση ότι δεν την έχω πληρώσει και δεν πρόκειται να την πληρώσω δεν συνιστά, ασφαλώς, απειλή, απλώς είναι μία προειδοποίηση από μένα προς τον εαυτό μου, ότι κάποια στιγμή πρόκειται να τη βρω μπροστά μου. Απλώς, είναι άλλο το νομοταγές, που ουσιαστικά πρέπει να διαθέτεις ως μέλος της κοινωνίας, στην οποία θες δεν θες υπάγεσαι ως μέλος και άλλο η ασυδοσία της εξουσίας, η οποία με το πρόσχημα του νόμου βρίσκει ξανά τιμωρητέο ό,τι έχει ήδη τιμωρηθεί, χωρίς καν να είσαι παρών.

Ο Αβραάμ Λίνκολν έλεγε ότι «φρόντισε, ό,τι είναι αυτό που κάνεις, να το κάνεις πολύ καλά», αλλά η επιδίωξη σε μία μεγαλούπολη, που πολλές φορές θυμίζει έναν πλανήτη εντόμων που δεν κινούνται ομαδόν, είναι να έχεις τα λιγότερα δυνατά κενά, τόσο στη συμπεριφορά σου όσο και στις υποχρεώσεις σου. Οπότε, είναι σεβαστό πως όταν δεν έχεις φροντίσει να βγάλεις κάρτα καυσαερίων και σου ζητήσουν κάρτα καυσαερίων, πρέπει να σε γράψουν για το γεγονός ότι δεν έχεις κάρτα καυσαερίων. Θα μπορούσαν να βρεθούν προσχήματα, περί διυλισμού του κώνωπα ή για την επιλεκτική προσέγγιση της τροχαίας, που αφορά ξεκάθαρα στο ταξικό κομμάτι, αλλά, στην πραγματικότητα, αν πρόκειται να έχεις τη συνειδητότητα που προκαλεί η επιθυμία σου να ζεις σε μία προηγμένη πόλη, τότε οποιαδήποτε δικαιολογία για να εξοργιστείς δεν έχει θέση στην επιχειρηματολογία. Η κάρτα καυσαερίων δεν είναι μία σύνθετη δουλειά, παρ’ όλα αυτά χρειάζεται να αφιερώσεις κάποιο χρόνο σε αυτή. Όταν βγάζεις ΚΤΕΟ διετίας, η κάρτα εκπνέει στον ένα χρόνο και έχεις υποχρέωση να την εκδώσεις. Στην περίπτωσή μου ήρθε και ειδοποίηση για την ημερομηνία, οπότε η κάλυψη ήταν επαρκής για να οικτίρω περισσότερο τον εαυτό μου τόσο για την κωλυσιεργία όσο και για το χάος μέσα στο οποίο ζω, το οποίο δεν επιτρέπει σε κανένα χαρτί να είναι εύκολα προσβάσιμο τη στιγμή που ξαφνικά θα σκεφτώ την ύπαρξή του. Στην ποινή πρέπει να υπάρχει αυτοματοποίηση: πρόστιμο και κάρτα είναι αναγκαίο να πληρωθούν μαζί. Μόνο που η κατάσταση τώρα δεν είναι όπως την τελευταία φορά που με έγραψαν για παράνομο παρκάρισμα. Να πληρώσεις μία κλήση απαιτεί χρόνο. Η ίδια η φύση της τιμωρίας είναι τα χρήματα που πρέπει να δώσεις για την παρανομία και να συνεχίσεις έπειτα τη ζωή σου, προσπαθώντας, αν παρίσταται όντως ανάγκη ή κενό, να καλύψεις το οικονομικό χάντικαπ. Συνήθιζα να πηγαίνω στα ΕΛΤΑ για να πληρώσω και ξεμπέρδευα κατ’ αυτόν τον τρόπο. Ωστόσο, η σύνθεση της διαδικασίας για την κάρτα καυσαερίων έχει μία πολυπλοκότητα η οποία είναι, όχι μόνο ανεπιθύμητη αλλά και, σχεδόν παράνομη για κάποιον που πρέπει να πληρώσει.

Ούτως ειπείν: πρέπει να πας στα ΚΕΠ, να σου τυπώσουν ηλεκτρονικό παράβολο, να πας στα ΕΛΤΑ ή την τράπεζα, να πληρώσεις το πρόστιμο και, έπειτα, να μεταβείς στην Τροχαία Αθηνών, προκειμένου να δείξεις την απόδειξη της πληρωμής. Κάτι που, στην πορεία, είναι αναγκαίο να ανακαλύψεις μόνο. Τώρα, όλο αυτό δεν μοιάζει με κάτι που δεν θα έκανες, έτσι δεν είναι; Δεν είναι απαραίτητο, άλλωστε, να γίνουν όλα την ίδια μέρα, αν και αρκετοί άνθρωποι έχουν χαρακτηριστικό γνώρισμα να αισθάνονται ενόχληση με υποχρεώσεις που θα μπορούσαν να τις έχουν αποφύγει με τη δραστηριότητά τους να τρέχουν, ως εκ τούτου θα μπορούσες να τα κάνεις όλα την ίδια μέρα. Παρ’ όλα αυτά, αυτή αποτελεί, από μόνη της, εσφαλμένη διαδικασία. Δεν πρόκειται μόνο για το συμπέρασμα ότι η ποινή, εφόσον είναι υπαρκτή, θα ήταν χρηστικό να εκτελείται γρήγορα, για να μην γεννήσει την οργή που αναπόφευκτα θα δημιουργήσει η ταλαιπωρία- ακόμα και αν πρόκειται για κάτι που μπορείς να κάνεις, η ίδια η πορεία δεν μπορεί παρά να δημιουργήσει την αίσθηση προς το ασύμβατο- αλλά και για το ότι ως άνθρωπος και ως πολίτης έχεις φτιάξει υποχρεώσεις σε συνέχειες, οργανογράμματα που είναι σχεδόν απαραίτητο να τηρείς, ώστε να μη μένουν κενά στον εγκέφαλό σου, ο οποίος είναι εκείνος που καθορίζει την πραγματικότητά σου. Το ηλεκτρονικό παράβολο, παραδείγματος χάρη, εξασφαλίζει φερεγγυότητα, ότι πράγματι το κόστος πρόκειται να αποδοθεί, συν την αίσθηση της μοντέρνας τεχνοτροπίας. Παρ’ όλα αυτά, το διέπει μονομέρεια, διότι αυτή η κίνηση στέκεται μόνη της, καθώς δεν σου ζητάει να πληρώσεις στο σπίτι σου, με τη χρεωστική κάρτα σου, ανοίγοντας τον υπολογιστή. Ο συγχρονισμός είναι εσφαλμένος, διότι το πλεονέκτημα της τεχνολογίας χρησιμοποιείται μόνο για να βοηθήσει τους οργανισμούς και όχι τον πολίτη, ο οποίος πρέπει να στηθεί στην τράπεζα ή το ταχυδρομείο, δηλαδή σε υπηρεσίες που χρησιμοποιούν καθημερινώς χιλιάδες πολίτες και άρα καθίσταται απίθανο να τελειώσεις τη διαδικασία σε εύλογο χρονικό διάστημα και, έπειτα, αντί να τελειώσει η υποχρέωση, να παραστείς στην Τροχαία Αθηνών, άλλο ένα κτίριο που είναι φίσκα από ζωή, για να δείξεις την απόδειξη. Δεν χρωστάς, λοιπόν, μόνο για την ποινή σου, αλλά η ίδια η επιλογή της τιμωρίας σε οδηγεί, εν ευθέτω χρόνω, να εξετάζεις τις επιλογές σου για να τη γλιτώσεις. Αν αναλογιστεί κάποιος, επίσης, ότι το δικό μου αυτοκίνητο δημιουργήθηκε τον Φεβρουάριο του 1993, μπορεί εύκολα να καταλάβει ότι δεν γίνονται διακρίσεις και, σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει επιείκεια.

Να τη γλιτώσεις, λοιπόν. Υπάρχει και η εναλλακτική, να είσαι πολύ προσεκτικός, μόνο που στο πρακτικό κομμάτι τούτη δεν γίνεται να εξεταστεί. Ακόμα και αν όντως δεν θέλεις να βρεθείς εξ απήνης την επόμενη φορά και έχεις στο μυαλό σου να τηρείς κατά γράμμα ό,τι ο νόμος επιβάλλει, είσαι έρμαιο, πάνω στην κίνηση, στους εξωτερικούς παράγοντες. Ό,τι μπορείς κάνεις για να θέσεις σε έλεγχο μόνο κάποιο δικό σου κομμάτι ή της ζωής σου, ωστόσο διασφάλιση δεν είναι σαφές ότι προκύπτει, ακόμα και με τη σιγουριά που σου εξασφαλίζει η διαρκής επίλυση των ζητημάτων που σε αφορούν.

Από τη στιγμή, όμως, που η ποινή ξεφεύγει από εκείνο που πρεσβεύει- διότι ποινή θα ήταν να σου έλεγαν ότι θα έπρεπε να βγάλεις κάρτα καυσαερίων και να είχαν κάνει δύσκολη την πρόσβαση σε αυτό το κομμάτι και όχι σε κάτι που σε κάνει να αισθάνεσαι περισσότερο θύμα- τότε η δεύτερη φορά μισανοίγει την πόρτα της διαφθοράς. Η οποία, σε αναλογία, υπάρχει παντού. Μπορείς, παραδείγματος χάρη, να έχεις έναν καλό φίλο στο συνεργείο, ο οποίος δεν θα είχε πρόβλημα να σου εκδώσει κάρτα καυσαερίων όποια ημερομηνία κάνεις κέφι, οπότε να βρεθείς στην Τροχαία ζητώντας να κάνεις ένσταση κατά της απόφασης και προσκομίζοντας ένα νομότυπο έγγραφο, διατυπώνοντας μάλιστα και τον κατά φαντασία διάλογο με τους τροχονόμους ότι, ναι μεν σου έγραψαν την κλήση, αλλά τους είπες ότι απλώς δεν είχες την κάρτα μαζί σου. Αλλά αυτό θα ήταν πολύ ΠΑΣΟΚ. Τέτοιες κομπίνες άνθισαν σε μία προσβλητική για την Ελλάδα εποχή, στην οποία όλοι παραπονιόντουσαν και όλοι προσπαθούσαν να τη γλιτώσουν. Είναι η νοοτροπία που έχει ο τεμπέλης αγρότης τα τελευταία 30 χρόνια και για αυτό, ευλογημένη από τους Θεούς χώρα, δεν έχουμε βγάλει το παραμικρό. Δεν με νοιάζει για ποιο λόγο οι τροχονόμοι έστησαν καρτέρι στα Τουρκοβούνια, αν, δηλαδή, βγήκαν παγανιά για να φέρουν λεφτά στο κράτος- και οι ίδιοι να τρέχουν ασθμαίνοντας στο σούπερ μάρκετ, κάνοντας διαρκώς υπολογισμούς στο κεφάλι τους ή επειδή έχουν γίνει τροχαία τα οποία έχουν ενεργοποιήσει το Σώμα. Η έλλειψη ενός εγγράφου από αυτά που θα έπρεπε να έχεις μέσα στο αυτοκίνητό σου είναι δίκαιο να επισείει ποινή, αν και, θεωρητικά, το ποσό για την κάρτα (δηλαδή το πέμπτο πράγμα που σου ζητούν σε έναν έλεγχο, μετά το δίπλωμα, την άδεια κυκλοφορίας, την ασφάλεια και το ΚΤΕΟ), είναι ελαφρώς τσιμπημένο. Ακόμα και, πια, ότι το πρόστιμο δεν έχει έκπτωση αν πας να το πληρώσεις γρήγορα αποτελεί πρόβλημα μόνο επειδή είχες μάθει αλλιώς. Όμως, η όποια νομοθεσία πρέπει να φροντίζει για το εξής απλό: ότι, δηλαδή, ο πολίτης που υπεκφεύγει, που προσπαθεί να αποφύγει την ποινή για την οποία έχει ευθύνη, είναι ο ίδιος το κακό σπυρί στους κόλπους της και η νοοτροπία του γίνεται, αθροιστικά, ένας από τους λόγους που δεν διάγουμε τις καλύτερες μέρες μας. Ο πολίτης που βρίζει το κράτος και έπειτα προσπαθεί να τη σκαπουλάρει, έχοντας μία λανθασμένη αίσθηση της αξίας του, εμποδίζει την πρόοδο, κατά μόνας ή ομαδόν. Όμως το ίδιο το σύστημα που υιοθετείται είναι αναγκαίο να κάνει εύκολη τη ζωή όλων σε μία πόλη που μπορεί να σε στείλει στον ψυχίατρο απλώς και μόνο με δύο χαλασμένα φανάρια. Αλλιώς, το ίδιο είναι που σε βάζει στη διαδικασία να γίνεσαι πονηρίδης και σου δίνει το δικαίωμα ώστε να βρίσκεις ωραιότατες δικαιολογίες για να μην είσαι συνεπής σε υποχρεώσεις για τις οποίες ευθύνεσαι. 
Η αντίδραση στην ποινή της ποινής Η αντίδραση στην ποινή της ποινής Reviewed by Λευτέρης Ελευθερίου on 4:16 PM Rating: 5

No comments:

Powered by Blogger.